Powoli rozpoczyna się już sezon ligowy i odbywają się pierwsze imprezy o charakterze indywidualnym. Dziś pora na ostatni artykuł z cyklu tabel wszechczasów najważniejszych żużlowych rozgrywek. Tym razem przedstawiam tabelę medalową Indywidualnych Mistrzostw Świata według krajów, których reprezentanci zdobywali krążki w tych zmaganiach oraz indywidualny ranking cyklu Grand Prix, będącego ich kontynuacją.

W pierwszym zestawieniu triumfowała reprezentacja Szwecji, natomiast w drugim najlepszym zawodnikiem okazał się jej przedstawiciel Tony Rickardsoon.

Oprócz Ricki’ego do zwycięstwa Szwecji szczególnie przyczynił się zdobywca pięciu złotych medali Indywidualnych Mistrzostw Świata Ove Fundin. Zwycięscy minimalnie wyprzedzili Duńczyków, dla których tytuły przywozili między innymi Hans Nielsen, Ole Olsen czy Erik Gundersen. Na podium znaleźli się również reprezentanci Nowej Zelandii, mający swoich najwybitniejszych przedstawicieli w osobach Ivana Maugera i Barry’ego Briggsa. Tuż za pudłem panuje duży ścisk, a uplasowała się tam reszta narodów pochodzenia anglosaskiego, takie jak: Anglia, Australia i Stany Zjednoczone.

Pozostałe kraje już wyraźnie odstają od czołówki, a wśród nich znajduje się reprezentacja Polski ze względu na tylko jeden złoty medal Jerzego Szczakiela z pamiętnego finału w Chorzowie rozegranego na Stadionie Śląskim w 1973 roku. Dlatego też Polacy zajmują dopiero ósmą pozycje mimo aż trzynastu medali w tym sześciu Tomasza Golloba. Co ciekawe, dzięki trzem medalom Freddie’ego Williamsa, wyprzedza nas nie licząca się w innych rozgrywkach Walia. Ranking z pojedynczymi zdobytymi krążkami zamykają przedstawiciele Niemiec, Związku Radzieckiego i Rosji oraz Norwegii.

Ze swoich sześciu tytułów mistrzowskich, pięć Tony Rickardsoon zdobył w Grand Prix, co pozwoliło mu uplasować się najwyżej w zestawieniu medalistów tego cyklu. Po trzy złote krążki wywalczyli Australijczyk Jason Crump i Duńczyk Nicki Pedersen, dzięki czemu uzupełnili oni podium rankingu. Za pudłem znaleźli się Amerykanie Billy Hamill i Greg Hancock, zdobywający swoje najcenniejsze trofea w połowie lat dziewięćdziesiątych, a tuż za nimi został sklasyfikowany wspomniany wcześniej Hans Nielsen, ale on był w gorszej sytuacji, gdyż startował tylko w pięciu sezonach cyklu Grand Prix.

Podobnie jak reprezentacja w rankingu IMŚ, również ósmy w kwalifikacji Grand Prix jest Tomasz Gollob. Kolejną analogią jest to, że wyprzedza go Mark Loram, który ma na swoim koncie tylko pojedynczy medal, ale za to z najcenniejszego kruszcu. Wywalczone już u schyłku kariery przez Leigh Adamsa upragnione krążki zapewniły mu miejsce dziewiąte w rankingu. W pojedynczych sezonach na podium kwalifikacji końcowej Grand Prix stawali też reprezentant Trzech Koron Jimmy Nilsen, Amerykanin Sam Ermolenko, Australijczyk Ryan Sullivan i ostatnio Rosjanin Emil Sajfutdinow.