„Polacy pojechali dziś fantastycznie i udowodnili, że są w stanie zdobyć tytuł z pięcioma Polakami w składzie, a nie czterema i jednym Norwegiem”. Tak powiedział Leigh Adams po finale zeszłorocznego Drużynowego Pucharu Świata. W żużlu nie był to pierwszy przypadek naturalizacji obcokrajowca, ale dopiero nadanie polskiego obywatelstwa Rune Holcie wywołało kontrowersje i dyskusję na ten temat. Czy zatem poprzednie przypadki były w pełni uzasadnione i, jaka jest granica między słusznością nadania obywatelstwa, a chęcią spełnienia wymagań regulaminowych?

Nie ulega wątpliwości, że do otrzymania polskiego obywatelstwa przez Holtę w dużym stopniu przyczynili się działacze jego ówczesnego i zarazem obecnego klubu Włókniarza Częstochowa, w którego składzie nie mieścił się wraz z liderem drużyny Ryan’em Sullivanem ze względu na obowiązujący wtedy KSM dla zawodników zagranicznych. Rok później, co prawda zniesiono te ograniczenie regulaminowe, ale w zespole mógł się znaleźć kolejny cudzoziemiec wysokiej klasy. Pojawiło się wówczas wiele niepochlebnych komentarzy, gdyż znacznie wzmocniło to siłę rażenia Lwów, które stały się faworytem ligi.

Popularny Rysiek nadal w Grand Prix reprezentował swój rodzinny kraj, co nie było żadną nowością na arenie międzynarodowej. Po okresie słabszych występów w Drużynowym Pucharze Świata zdecydowano się go powołać do kadry narodowej, mimo że sam zainteresowany nie jeździł już wtedy w elitarnym cyklu. Norwegia od lat nie zgłaszała się do DPŚ, więc Holta był tzw. wolnym agentem, jakby powiedziano w Ameryce, i nie występował w tych rozgrywkach. Rune w nowych barwach narodowych walnie przyczynił się do dwóch tytułów mistrzowskich wywalczonych przez Polaków w latach 2005 i 2007 oraz srebra z 2008 roku.

Zawodnik po awansie do Grand Prix w 2006 roku ogłosił, że będzie występować w cyklu jako Polak, co w Kraju Fiordów wywołało powszechne oburzenie, w co trudno jednak wierzyć ze względu na niskie zainteresowanie naszym sportem w tym kraju. Wbrew opinii niektórych, Holtański nie blokował miejsca w elicie innym Polakom, gdyż ci w ostatnich sezonach uzyskiwali do niej awans głównie z eliminacji i bez niego tworzyli już taką grupę, że ciężko przypuszczać, by przyznano nam jeszcze jakieś dzikie karty. W 2008 roku za to uratował nas on przed posiadaniem w GP tylko dwóch rodaków, bo taka sytuacja realnie nam groziła.

W tym roku było ich aż czterech, a do tego doszedł posiadający polskie obywatelstwo Rosjanin Emil Sajfutdinow. W jego przypadku polski paszport służy jednak jedynie celom praktycznym. Umożliwił mu założenie swojej firmy tak pomocnej w uprawianiu tego sportu, czy też brak konieczności ciągłego starania się o przedłużenia pozwolenia na stały pobyt. Rosyjska torpeda będzie się mógł również poruszać po Europie bez posiadania wizy. Pierwotnie Emil miał zrzec się obywatelstwa rosyjskiego, ale nie rozwiązałoby to jego kłopotów logistycznych, gdyż wtedy musiałby posiadać wizę pozwalającą na ponowny wjazd do Rosji.

Nie byli to jedyni naturalizowani Polacy startujący w Grand Prix. O ile jeżdżący w angielskich barwach Andy Smith zasłynął głównie tym, że mimo dołowania przez cały sezon zawsze okazywał się rewelacją Grand Prix Challange i przez kilka lat utrzymywał się w cyklu, o tyle Emil Sajfutdinow osiągnął już w debiutanckim roku wielki sukces. On powinien jednak jeździć jako Rosjanin, bo tylko w taki sposób można rozpropagować speedway na Wschodzie, a to w tej chwili jedyny możliwy kierunek rozwoju tej dyscypliny. Sajfutdinow jest również liderem reprezentacji, która ma szansę dołączyć do światowej czołówki.

Przed Emilem jeszcze jednym Rosjaninem, który otrzymał polski paszport był przesympatyczny Roman Povazhny. Za jego kandydaturą opowiadała się biegła znajomość języka, stałe zamieszkiwanie nad Wisłą i polska współmałżonka i nie było wątpliwości, że słusznie przyznano mu obywatelstwo. Podobnie wcześniej było z Bułgarem Georgijem Petranowem, Niemcem Robertem Kesslerem, Łotyszem Andriejem Korolewem, czy ostatnio z Ukraińcem Andriejem Kobrinem, którzy mieli większe lub mniejsze związki z naszym krajem. Ich sprawy nie były jednak tam głośne, gdyż nie byli to czołowi zawodnicy rozgrywek.

Czy zatem Rune Holta w mniejszym stopniu zasłużył na przyznanie mu polskiego obywatelstwa niż pozostali wyżej wymienieni? Jest związany z Polką i mieszka w Polsce od lat, co już jest wypełnieniem formalnego obowiązku, by stać się naszym obywatelem. Ponadto jego menadżer i mechanicy są Polakami, a więc otacza się on w dużej mierze swoimi nowymi rodakami. Można mu zarzucić jedynie słabą znajomości hymnu i języka, ale jest to przypadłość większości obcokrajowców, którzy od lat ścigają się nad Wisłą. Jeśli tylko Holta zacznie władać polszczyzną, stanie się już pełnoprawnym posiadaczem polskiego paszportu.