Tydzień temu obserwowaliśmy skandal w Ekstralidze związany ze słynną już świnką. Jeszcze nie ucichły jego echa, a już mamy kolejny i to światowej skali. Podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii doszło do bokserskiego pojedynku Emila Sajfutdinowa i Scotta Nichollsa.

Rzecz miała miejsce po piątym wyścigu, w którym próbującego go wyprzedzić Rosjanina, Scotty wypchnął na zewnętrzną. Nie było to niezgodne z przepisami, o faulu nie było mowy, ale rozgoryczony nieudanym dla siebie początkiem zawodów Sajfutdinow, nie był w stanie zrozumieć, że tak się jeździ, co jest o tyle dziwne, że on sam dał się poznać z ostrej jazdy na granicy przepisów. Emil miał wyraźne, lecz niezrozumiałe pretensje do Anglika. W końcu Sajfutdinow zablokował Nichollsa przy wjeździe do parkingu, w efekcie czego obaj wylądowali na dmuchanej bandzie. Tego będący w słabej formie Brytyjczyk już nie wytrzymał. Rozpoczęła się regularna bójka, która sama w sobie nie stała na najwyższym poziomie w porównaniu do zawodów, w czasie których się odbywała. Zero techniki, nieprzemyślane ataki i szybkie rozdzielenie walczących przez swoich mechaników. Liczy się jednak sam fakt jej odbycia. Szczytem wszystkiego było, gdy spokojnie schodzący do parku maszyn Nicholls został jeszcze uderzony przez mechanika Sajfutdinowa, Ashleya Hollowaya!

Kary są śmiesznie niskie, a wynika to z archaicznego regulaminu. Zawodnicy dostali 600 i 500 dolarów kary, przy czym wielokrotność tej kwoty można uzyskać zajmując ostatnie miejsce w turnieju Grand Prix. Na bardziej poważne konsekwencje jest szansa w przypadku wystąpienia do Komisji Dyscyplinarnej FIM o ukaranie sportowców. Dotkliwa kara powinna być przykładem na przyszłość zniechęcającym do podobnych praktyk.

Drugim negatywnym aktorem wieczoru był sędzia z Niemiec Frank Ziegler. Słuszne decyzje przeplatał skandalicznymi. W pierwszym biegu nie docenił postawy fair play Rune Holty, który świadomie położył motocykl, by nie wpaść na Sajfutdinowa. W drugiej części zawodów słusznie wykluczał Andreasa Jonssona  za spowodowanie wypadku Jasona Crumpa. Nie był jednak konsekwentny w powtórce drugiego półfinału, w którym wykluczył staranowanego przez Hansa Andersena Nickiego Pedersena, choć chwilę wcześniej w podobnej sytuacji wyklucza Chrisa Harrisa, który wpadł na... Andersena.

O ile dwa tygodnie temu o słowach Powera, że jest ogólnoświatowy spisek przeciw niemu, można było powiedzieć, że są przesadą, to dziś wydaję się to całkiem prawdopodobne. Który to już raz Duńczyk w końcowej fazie turnieju zostaje w dyskusyjny sposób pozbawiony szansy na podium? Różne rzeczy możemy powiedzieć o tym zawodniku, ale w tym sezonie ewidentnie jest krzywdzony. Rok temu sytuacja była odwrotna. Marek Wojaczek w pamiętnym zawodach na Millenium wykluczał Leigh Adamsa i Bjarne Pedersena, na których po przegranym starcie kładł się Nicki Pedersen. W początkowej fazie tegorocznego sezonu Duńczyk trzykrotnie upadał na tor w starciach z Emilem Sajfutdinowem. Aktualny mistrz świata za każdym razem zostawał wykluczony, z czego 2 razy bardzo dyskusyjnie, ale trudno mieć o takie decyzje sędziego pretensje do Rosjanina. Taka sytuacja miała miesce podczas Grand Prix Europy w Lesznie. Pedersen nie zgadzał się z opinią sędziego, potem rzucił rękawiczką w Tomasza Golloba, ale trzeba przyznać, że następnego dnia w meczu ligowym w Gorzowie Nicki, jadąc ze złamanym palcem i tak mając już skrócone o połowe jeszcze dwa, zdobył komplet punktów, a Gollob zaprezentował się słabo.

W każdym razie, to Emil Sajfutdinow wyrastał na idola i wielką gwiazdę speedwaya, a Pedersen uchodził za rozgoryczonego starego mistrza, powracającego do starych, złych nawyków z przed lat. Sytuacja zmieniła się diametralnie po zawodach w Walii. Wszyscy szybko odkochali się w talencie młodego cara, jak zostało już ochrzczone złote dziecko z Saławatu, okryte hańbą po incydencie w Cardiff i zaczęli współczuć Powerowi, który po wykluczeniu w półfinale ironicznie się śmiał zamiast się wściekać, co świadczy o tym, że jest już w fazie desperacji do odpuszczenia mistrzostw. Czy Emil wyrasta na kolejnego niepokornego mistrza takiego, jakimi byli w młodości Gollob i Pedersen? Nie można tego zapewnić ani wykluczyć. Podobne sytuacje miały miejsce w przeszłości Tomasza Golloba, gdy został znokautowany w słynnym starciu w Hackney przez Craiga Boyca, lub gdy sam wymierzał sprawiedliwość Tomaszowi Bajerskiemu. Jednak, Rosjanin zrehabilitował się nieco za swoje zachowanie w półfinale pożyczając sprzęt Andersenowi.

Przechodzimy w końcu do sportowego wymiaru imprezy, który też był wyjątkowy. Jason Crump wygrał z kompletem punktów i zainkasowal podwójną premię za zwycięstwo w turnieju z cyklu Super Prix, odskakując w klasyfikacji przejściowej na 31 oczek. Przeskoczył tym samym z kwalifikacji zwycięstw w turniejach Grand Prix legendarnego Toniego Rickardssona, który nie ma już szans na poprawienie swojego rezultatu. Crumpiemu wciąż jednak daleko do wyniku Szweda, który zdobywał tytuł mistrzowski sześciokrotnie. Drugie miejsce zajął jeżdżący w kratkę Fredrik Lindgren. Na podium stanął jeszcze słaby do tej pory Andersen, który w finale wyprzedził niestrudzonego Grega Hancocka. W półfinale mieliśmy dwóch Polaków. Wynik Tomasza Golloba mógłby być jeszcze lepszy, gdyby nie choroba. Oprócz Golloba drugi raz z rzędu w półfinale znalazł się Sebastian Ułamek, który znów przywiózł dwie trójki w pierwszej fazie zawodów, a potem niepotrzebnie do ostatniej kolejki drżał o miejsce w ósemce. Bliski tej sztuki był też Rune Holta, ale już występ Grzegorza Walaska lepiej przemilczeć. Nieźle, jak na siebie zaprezentowali się na swoim torze Anglicy. Najlepiej z nich pojechał Harris, który zajął piąte miejsce.

Teraz czeka nas przerwa w cyklu na Drużynowy Puchar Świata. Znamy już skład Polaków, w którym nie ma większych zaskoczeń. Na Puchar Świata pojadą zawodnicy z Grand Prix: Gollob, Ułamek i Holta wsparci najlepszymi krajowymi jeźdźcami ligowymi: Piotrem Protasiewiczem i Jarosławem Hampelem oraz rewelacyjnym Adrianem Miedzińskim. Można by dyskutować, czy nie lepszy byłby od słabego w lidze Holty Walasek, ale on dołuje za to w Grand Prix. Czy nie lepiej postawić na doświadczenie Wiesława Jagusia niż debiutującego w kadrze Miedzińskiego i czy jadący u siebie Krzysztof Kasprzak nie spisywałby się lepiej od pierwszoligowego Ułamka, ale trzeba było dokonać jakiegoś wyboru. Co ciekawe, każdy z podstawowej piątki (do Anglii nie pojedzie Holta) reprezentuje inny klub, a piątka rezerwowych...to reprezentanci tych samych pięciu klubów. Równowaga więc idealna.

Sensacyjne powołania natomiast w reprezentacji Wielkiej Brytanii. W ramach odmłodzenia składu w domu zostaną Scott Nicholls i Lee Richardson. Nicholls rzeczywiście jeździ w tym sezonie słabo, ale takie rewolucje w przypadku braku zaplecza to czyste szaleństwo, a brak Richardsona, który w lidze ma średnia 2,2, to już w ogóle totalna pomyłka.