Sezon 2019 wkracza w decydującą fazę. W przeciągu tego roku wiele artykułów na bardziej i mniej znanych portalach poświęcono głównie niedoprecyzowanym przepisom odnośnie tzw. "lotnych" startów. Mnie od dłuższego czasu frapuje krzywdzący zapis w regulaminie PGE Ekstraligi dotyczący stosowania "zastępstwa zawodnika".

Od 2017 roku zgodnie z Regulaminem Sportu Żużlowego bezwarunkowa "ZZ-tka" obowiązuje wyłącznie najskuteczniejszego żużlowca w danej drużynie. Zrozumiałym jest, że rządzący daną dyscypliną muszą szukać rozwiązań, które sprawią, że drużyny czy szkoleniowcy nie będą postępować w myśl prawa kaduka. Myślę jednak, że jedna "ZZ-tka" to zdecydowanie zbyt mało, aby drużyna nie poczuła się wyraźnie osłabiona.

Mocno pokrzywdzonym tym przepisem wydaje się być na ten moment Stelmet Falubaz Zielona Góra. Kontuzja jednego z liderów, Nickiego Pedersena może bardzo mocno osłabić ekipę z Grodu Bachusa na decydujące spotkania, a ostatecznie pozbawić medalu. Oczywiście nie zamierzam dyskredytować zawodników, którzy mogą wskutek tej sytuacji wskoczyć do składu. Myślę jednak, że mało który zawodnik mógłby w pełni zniwelować stratę jednego z motorów napędowych swojej drużyny.

Moim zdaniem powinny obowiązywać zasady identyczne jak w Nice 1. Lidze Żużlowej i 2. Lidze Żużlowej, czyli możliwość stosowania instytucji "ZZ" za trójkę najlepszych riderów w teamie. Dlaczego właśnie liczba trzech jest odpowiednia? Bowiem to tercet najbardziej skutecznych zawodników drużyny w największej mierze wpływa na wyniki końcowe meczu, a brak jednego z filarów mocno osłabia potencjał drużyny, przez co znajduje się na straconej pozycji.

Zdaniem "grupy trzymającej władzę" aktualny przepis miał wpłynąć na uniknięcie stosowania chwytów niedozwolonych, jednak w zamian regulamin udowodnił, że wspiera drużyny, które są omijane przez pecha. Wydawało mi się, że intencją regulaminu jest szukanie w miarę sprawiedliwych rozwiązań, które nie będą faworyzować silniejszych.

Z każdym rokiem nowe zapisy coraz bardziej wypaczają przebieg zdrowej rywalizacji. Aż boję się pomyśleć, co nowego zobaczymy za rok. Nic mnie już nie zdziwi...