Stanisław Burza zdecydował się pozostać na kolejny sezon w drugoligowym Orle Łódź. Popularny „Stanley" zaczynał jednak swoją karierę w barwach Unii Tarnów. Właśnie wokół wątku tarnowskiego toczy się rozmowa z jednym z najsympatyczniejszych żużlowców w Polsce. Serdecznie zapraszamy!

Dlaczego zdecydowałeś się przedłużyć kontrakt w Łodzi? Czy nie było propozycji z innych klubów?
Dostałem ofertę przedłużenia kontraktu jeszcze we wrześniu. Troszkę zwlekałem z podpisaniem kontraktu. Czekałem na oferty z innych klubów w tym także z Tarnowa. Nie ukrywam, że wolałbym startować w wyższej lidze. Obecnie ścigam się w najniższej klasie rozgrywkowej, a to nie jest najlepsze miejsce do podnoszenia umiejętności. Owszem pojawiły się pewne oferty z innych klubów w tym także pierwszoligowych jednak żadna z nich nie była na tyle konkretna żeby się nad nią dłużej zastanawiać. Dlatego podjąłem decyzję, że zostaję w Łodzi. Bardzo mile wspominam miniony sezon. Warunki, jakie tutaj stworzono były bardzo dobre. Nie mam nic do zarzucenia kierownictwu tego klubu, mogę się wypowiadać w samych superlatywach. Więc nie było się, nad czym zastanawiać.

Jesteście jednym z faworytów drugoligowych rozgrywek, jednak dość niespodziewanie wyrósł Wam groźny konkurent w postać lubelskiego KMŻ-tu.
Na pewno będziemy mocną drużyną jednak równie silna wydaje się być właśnie ekipa lubelska. Co prawda dość późno zaczęli budować skład jednak udało im się skompletować naprawdę ciekawy skład. Mogą nam sprawić duże problemy. Zapewne będą mocni na własnym torze, w Lublinie zawsze trudno się jeździło. Jestem jednak optymistą i myślę, że w końcu uda nam się wywalczyć ten upragniony awans.

Czy nie było propozycji ze strony tarnowskich działaczy abyś powrócił do swojego macierzystego klubu?
Żadna propozycja z Tarnowa nie padła. Myślę, że byłbym w stanie zdobywać punkty w pierwszoligowej drużynie. Gdybym miał okazję wystartować w Tarnowie sytuacja byłaby jeszcze korzystniejsza gdyż tamten tor znam doskonale. Przecież jeszcze nie tak dawno notowałem tam naprawdę niezłe wyniki. Jestem przekonany, iż jeślibym dostał szansę startów to mógłbym zdobywać tyle samo punktów, co kiedyś lub nawet więcej. Dlatego troszkę mnie to dziwi, że nikt z Tarnowa nawet się nie zwrócił do mnie z taką propozycją.

Czego Ci brakuje, aby powrócić do formy, jaką prezentowałeś w okresie swoich najlepszych startów?
W tym sporcie bardzo dużo zależy od sprzętu. To właśnie motocykl decyduje w wynikach, ja, co prawda niewiele ostatnio jeździłem w Polsce, ale dużo wyścigów odjechałem na Wyspach. Bardzo mi to pomogło nauczyłem się jazdy na trudnych ciężkich torach. Myślę, że śmiało mogę to przełożyć na wyniki w kraju. Będę pracował żeby w najbliższym czasie pokazać, że jest mnie stać na dużo.

W pewnym sensie Twoja kariera zatrzymała się po kontuzji, jaką doznałeś podczas ligowego meczu we Wrocławiu
Każdy po jakimś ciężkim urazie musi się, że tak powiem wjechać w tor. Szkoda, że działacze w Tarnowie nie dali mi szansy powrotu do wysokiej formy. Przekreślono mnie z góry, ja też popełniłem błąd, bowiem sprzęt, którym wówczas dysponowałem oddałem do remontu, licząc, iż po powrocie będzie jeszcze lepszy niż wcześniej. Niestety przeliczyłem się i te silniki nie było już tak szybkie jak przed remontem. Mimo olbrzymich chęci, walki na trasie nie byłem w stanie zrobić takich wyników jak to miało miejsce dwa-trzy miesiące wcześniej. Potem było mi ciężko odbudować swoją pozycję i pożegnałem się z tarnowskim zespołem.

W swojej karierze miałeś do czynienia z różnymi trenerami czy prezesami. Która z tych osób miała największy wpływ na Twój rozwój?
Na takie wyróżnienie na pewno zasługuje Marian Wardzała. To człowiek legenda tarnowskiego żużla. Pod jego okiem pojawiło się wielu naprawdę dobrych zawodników. Ja zaczynałem praktycznie już jako senior, wszystko przez służbę wojskową, którą musiałem odsłużyć. Wielu nie dawało mi już większych szans na zrobienie żużlowej kariery m.in. Stanisław Kępowicz. Wtedy pomocną dłoń wyciągnął Marian Wardzała, który poprosił dowódcę jednostki w Dębicy o umożliwienie mi startów w barwach Unii Tarnów. Udało się uzyskać zgodę pułk. Placka i miałem możliwość jazdy w meczach ligowych.

No właśnie, kiedy Ty zaczynałeś starty w barwach Unii Tarnów, sytuacja tego klubu nie była najlepsza. Jak wspominasz tamten okres?
Unia przeżywała trudne chwile. Wiadomo, odeszli liderzy zespołu: bracia Rempałowie, Mirek Cierniak nie było kim uzupełnić składu i tacy zawodnicy jak ja byli w tym momencie potrzebni. Można powiedzieć, że wtedy stawiałem pierwsze kroki, bo po licencji objechałem może trzy-cztery turnieje młodzieżowe. Wróciłem na tor z dużymi ambicjami, bez jakiejkolwiek techniki. Punkty zdobywałem trochę na siłę. Później w miarę czasu, co raz bardziej się rozkręcałem. Gdy już regularnie łapałem się do pierwszego składu stałem się jednym z filarów tarnowskiej drużyny. Regularnie robiłem postępy i zdobywałem wiele punktów. Było też sporo kontuzji, w meczu barażowym o wejście do pierwszej ligi złamałem obie ręce, rok później doznałem złamania kręgosłupa. Cały czas coś krzyżowało mi plany, ale mimo tego doszedłem dość wysoko. Chciałbym powrócić do takiej formy, jaką prezentowałem w 2004 i 2005 roku.
    
Czy zobaczymy jeszcze kiedyś Stanisława Burzę w barwach Unii Tarnów?
Wszystko się rozbija o to żeby się ktoś zwrócił do mnie. Wiem, że jeśli podpisałbym kontrakt w Tarnowie mógłbym liczyć na pomoc innych ludzi. Mówię tutaj o sponsorach, którzy mi kiedyś pomagali. Mówiąc krótko chciałbym wrócić do Tarnowa.

Dziękuję za rozmowę
Dziękuję.