Trener złotych medalistów Drużynowych Mistrzostw Świata - Marek Cieślak mówi o trzecim złotym medalu, swoich marzeniach, przyszłości naszego speedwaya, zakazanym karbonie i trudnej do przecenienia roli Tomasza Golloba.

O trzecim złocie
- Trzy złote medale już mam, ale zdobycie trzeciego z rzędu mistrzostwa to byłoby coś. Powiem więcej, że to jest bardzo realne. Niech mi jednak nikt nie wiesza już teraz kolejnego krążka na szyi. Byłem zły, gdy przed wyjazdem do Vojens mówiono, że my już jesteśmy mistrzami świata. Nigdy nie jest łatwo wdrapać się na najwyższy stopień podium. Zwłaszcza jeśli jest tak, że my musimy, a inni tylko mogą. Poza tym jazda dla reprezentacji rządzi się swoimi prawami. Proszę zwrócić uwagę, że Nicolai Klindt, Bjarne Pedersen i Niels Kristian Iversen są w tym roku przeciętni w lidze, ale przed własną publicznością pojechali kapitalnie.

O Tomaszu Gollobie
- Tomek to filar ze stali. Wiem, że nie wszyscy go lubią, ale dla mnie liczy się to, że orzełek ma dla Golloba ogromne znaczenie. I podziwiam go za to, jak radzi sobie z presją. Na nim spoczywa ogromna odpowiedzialność. Tu nie chodzi tylko o ten jeden, ostatni bieg. Przecież inni cały czas na niego patrzą. Jeśli widzą, że jeździ dobrze i daje przykład, to idą w jego ślady. Gdyby było inaczej, to machnęliby ręką. Dlatego im mocniejszy Tomek, tym lepsza kadra. Nie chcę jednak zmuszać go do jazdy w drużynie narodowej. Niech występuje tak długo, jak długo będzie mu to sprawiało radość.

O otwartej kadrze
- Nie zamykam przed nikim drzwi do zespołu. Teraz, wydawać by się mogło, że mamy niezły team, ale stagnacja oznacza cofanie się i dlatego zapraszam innych. Niech walczą i próbują wygryźć kolegów. Cały czas ważny jest dla mnie Krzysiek Kasprzak, tyle że musi ustabilizować formę. Czekam na Maćka Janowskiego i Przemka Pawlickiego. Zobaczymy jak poradzi sobie w pierwszym roku seniorskim Artur Mroczka. A jest dwóch piekielnie zdolnych piętnastolatków: Piotr Pawlicki i Bartosz Zmarzlik.

O aferze biletowej
- Duńczycy przesadzili, odsyłając nas do kas przed turniejem barażowym. Nie powinno być tak, że kadra przyjeżdża na stadion, które są częścią rywalizacji o Drużynowy Puchar Świata, i musi płacić za bilety. Rozumiem, że za wejście na zawody powinni byli zapłacić mechanicy albo osoby towarzyszące. Jednak przynajmniej dziesięć darmowych biletów powinno być. Jeśli za rok ktoś wpuści Duńczyków za darmo na zawody w Polsce, to zostaną wygwizdani.

O karbonie
- Jest zakazany. Elementy wykonane z włókna węglowego nie powinny znajdować się w ramie motocykla i Janusz Kołodziej musi się z tym pogodzić. Jednak to nic nie znaczy. Janusz dotąd jeździł tak dobrze, bo zmienił klub i swoje podejście do zawodu. Karbon w jego motocyklu nie dawał mu żadnej przewagi.

O duńskim spisku
- Nie wierzę w to, że miał miejsce. My, Polacy wszędzie węszymy spiski, choć nie ma to sensu. To, że kazano nam płacić za bilety, a potem jeszcze odkryto karbon w motocyklu Janusza, to mógł być zwykły przypadek. Zresztą nie wiem, który zawodnik doniósł na Kołodzieja. Może to nie był Duńczyk, ale Szwed lub Anglik. A skoro nie mamy pewności, to nie mówmy, że ktoś nam szkodził.

O prestiżu DPŚ
- Ostatnio kursujemy na trasie Polska - Vojens, bo inni jakoś nie palą się do organizacji finału. Pewnie, że lepiej by było, żeby decydująca rozgrywka odbyła się też w Szwecji lub w Anglii. To zawsze nobilituje. Z drugiej strony nie narzekajmy. Może i Vojens ma tylko skarpy zamiast trybun, ale tamtejszy tor gwarantuje wielkie emocje. Niedzielny finał był tak dramatyczny, że niejedne tegoroczne zawody Grand Prix się chowają.

Więcej we wtorkowym wydaniu "Przeglądu Sportowego"