W ostatnim czasie informowaliśmy Państwa o tym, iż Robert Ksiezak postanowił zakończyć swoją żużlową karierę. Dziś w rozmowie z portalem eSpeedway.pl opowiedział m.in. o tym, co było powodem podjęcia takiej decyzji oraz także o tym, jak wspomina starty w Polsce.

Witaj Robert. Dziękuję, że znalazłeś chwilę czasu. Na początku naszej rozmowy chciałem się zapytać, dlaczego podjąłeś decyzję o zakończeniu kariery?
- Odejście na żużlową emeryturę spowodowane jest kontuzjami. Miałem ich zbyt wiele, w kwietniu 2010 roku doznałem groźnej i skomplikowanej kontuzji nogi i aby ją "naprawić' potrzebowałem trzech operacji! To wyeliminowało mnie ze sportu na blisko dwa lata i w tym sezonie udało się wrócić, lecz nie było tak jakbym oczekiwał, a dodatkowo w sierpniu upadłem i złamałem kostkę. Zdecydowałem się, że nadszedł czas, aby zakończyć moją żużlową karierę, póki jestem w jednym kawałku.

A jak to się w ogóle stało, że zainteresowałeś się żużlem i postanowiłeś spróbować swoich sił w tym sporcie, a nie np. w piłce nożnej czy też krykiecie?
- Mój tata trochę startował na żużlu, gdy jeszcze mieszkali w Polsce. Gdy byłem jeszcze małym dzieckiem, tato zabierał mnie na zawody żużlowe w Adelajdzie i od zawsze mi się podobał ten sport. Kilkanaście lat z powodzeniem startowałem w zawodach BMX, lecz przyszedł czas na skończenie tej przygody i spróbowanie czegoś innego. Na żużlu, a właściwie to miniżużlu startowałem, gdy miałem trzynaście lat.

W polskiej lidze po raz pierwszy miałeś okazję zaistnieć w 2008 roku, kiedy to podpisałeś kontrakt w Toruniu i pojechałeś w dwóch meczach i zdobyłeś w nich jeden punkt. Rok później zmieniłeś klub i przeszedłeś do Kolejarza Opola, gdzie dostałeś szansę w trzech meczach i czternaście punktów, czyli całkiem nieźle. Jak wspominasz jazdę w Polsce?
- Bardzo podobało mi się, gdy jeździłem w Polsce. Szkoda, że w barwach klubu z Torunia nie mogłem zbyt wiele razy pojechać, gdyż startowałem także w angielskim Glasgow Tigers, a oni rozgrywali swoje mecze także w niedzielę. Mimo, iż nie jeździłem w Waszym kraju zbyt wiele, to i tak jestem bardzo zadowolony z tego, że miałem możliwość. Cieszy mnie także fakt, że zespół z Torunia w 2008 roku zdobył tytuł Drużynowego Mistrza Polski.

W tym roku startowałeś tylko i wyłącznie w Wielkiej Brytanii oraz na początku sezonu w Australii. Wspomniałeś, że sezon nie był udany, ale może jednak były jakieś pozytywne momenty?
- Szczerze, nie jestem zadowolony ze swoich wyników w tym sezonie. Zacząłem sezon w ekipie Glasgow Tigers, lecz w maju musiałem się z nimi rozstać ze względu na słabą średnią biegopunktową. Trochę jestem rozczarowany postępowaniem klubu, owszem, nie punktowałem jakoś bardzo dobrze i mogłem jechać o wiele lepiej, ale byli zawodnicy, którzy jechali gorzej ode mnie, a z nimi utrzymano współpracę. Przeniosłem się do Plymouth Devils i starałem się od początku jeździć jak najlepiej, aby jak najdłużej być w składzie. Moje wyniki były coraz lepsze, od momentu powrotu po kontuzji, lecz mimo to nie jestem zadowolony o czym już wspominałem. Jak się teraz okazało, był to mój ostatni sezon.

Robert wraz z Chrisem Holderem podczas finału IMŚJ w Ostrowie Wielkopolskim

Który z sukcesów uważasz za swój największy w karierze?
- Zdecydowanie drugie miejsce w Indywidualnych Mistrzostwach Australii do lat 21 w 2004 roku, a także dotarcie do finału Indywidualnych Mistrzostw Świata Juniorów w 2007 roku.

Jak już wspomniałeś, swoją karierę zawodnika rozpocząłeś od mini żużla. Czy starty w tej odmianie speedway'a, pomogły ci przy przejściu w dorosły speedway?
- Myślę, że tak, jazda na mini torach była bardzo pomocna. Może nie ma tam dużej prędkości, ani odpowiedniej techniki, ale można coś się nauczyć i przenieść później swoją wiedzę na jazdę na większym motocyklu i szybciej ogarnąć wszystkie sprawy związane z jazdą na torze.

W tym sezonie tytuł Indywidualnego Mistrza Świata Juniorów wywalczył twój rodak - Chris Holder. Czy jesteś zaskoczony wynikiem i postawą w tym sezonie tego żużlowca?
- Nie, nie jestem. Myślę, że Chris zasłużenie zdobył w tym sezonie mistrzostwo świata, jest to świetny zawodnik i w pełni zasługuje na tytuł najlepszego żużlowca globu. Gdy byliśmy juniorami często startowaliśmy ze sobą i już można było zauważyć, że kariera będzie dla niego szybko owocna w sukcesy. W tym roku jeździł bardzo inteligentnie i był bardzo szybki. Bardzo się cieszę, że zdobył mistrzostwo.

W tym roku po raz pierwszy Grand Prix odbyło się w Nowej Zelandii, a organizatorzy już zapowiadają, że najlepsi zużlowcy zjawią się m.in. w Rosji czy także w USA. W przeszłości uczestnicy cyklu Mistrzostw Świata rywalizowali m.in. w Sydney. Myślisz, że kiedyś uda się ponownie rozegrać jedną z rund czempionatu w Australii?
- Myślę, że tak. W końcu aktualny mistrz świata pochodzi z Australii, nasz kraj zasługuje na organizację jednej z rund Grand Prix. Ja sam nawet połączyłbym Grand Prix w Nowej Zelandii z Australią, tak aby np. tydzień wcześniej lub później, po Nowej Zelandii, czołóka światowego speedway'a, zjawiła się w naszym kraju.

Na koniec chciałbym Cię zapytać co sądzisz o poziomie australijskiego żużla? Jeszcze kilka lat temu w światowym żużlu było słychać tylko o Jasonie Crumpie, Ryanie Sullivanie czy Leigh Adamsie. Teraz coraz więcej młodych żużlowców podbija międzynarodowe areny i to z bardzo dobrym skutkiem.
- Faktycznie, poziom żużla w Australii rośnie i jest coraz lepiej, z roku na rok. Mamy wielu utalentowanych żużlowców, którzy z powodzeniem mogą w przyszłości ścigać się na całym świecie. Mamy także coraz więcej miejsc, aby ci zawodnicy mogli ciągle trenować, mogą jeździć w Gillmman, Kurri Kurri, North Brisbane czy także na kilku innych owalach. Wiadomo, same treningi sukcesu nie pomogą osiągnąć, ale nasi juniorzy mają okazję jeździć w Wielkiej Brytanii, a o przyszłość australijskiego żużla martwić się nie trzeba.

Dziękuję Robert za rozmowę. Nie mogę ci życzyć sukcesów na żużlowych torach, ale życzę powodzenia w życiu prywatnym. Kto wie, może kiedyś jeszcze wrócić do żużla i spotkamy się na jednym ze stadionów.
- Również dziękuję za rozmowę. Nie mówię nie, zobaczymy. Pozdrawiam fanów żużla.

Ksiezak w barwach toruńsko-opolskich podczas meczu Kolejarza Opole z Kolejarzem Rawicz