Zagraniczni żużlowcy chcą w polskich klubach zarabiać kokosy. Kto pragnie zatrudnić Nickiego Pedersena, spełniając jego warunki, musi się liczyć z wydatkiem rzędu 2,6 mln zł. Nawet słabeusze żądają milionowych zarobków. Karuzela transferowa powoli się rozkręca. Kluby Ekstraligi są zasypywane ofertami zawodników. Obcokrajowcy ani myślą słuchać polskich prezesów, którzy przekonują, że Eldorado się skończyło.

Najbardziej zuchwały jest duński wicemistrz świata. Przegląd Sportowy dotarł do dwóch cenników Nickiego Pedersena. Różnią się stawką za zdobyty punkt. W jednym Duńczyk wycenił go na 4800 zł (ten uwzględniliśmy), w drugim aż na 7000. Gdyby wziąć pod uwagę to drugie rozwiązanie, przy takiej formie, jaką prezentował ostatnio Nicki, otrzymalibyśmy roczny kontrakt na poziomie 3,1 mln zł. Jak zwykle rozpoczyna negocjacje z wysokiego pułapu. Po złotym sezonie 2008 żądał 3,5 mln zł, ale takich pieniędzy nigdy nie dostał. W ubiegłym sezonie w Lotosie zarobił 1,9 mln, Wcześniej w Stali Gorzów (sezony 2010 i 2011) inkasował rocznie 2,1 mln zł.

Hans Andersen wciąż lubi się przechwalać, że „Hampela zjada na śniadanie", lecz na torze już dawno niczym nie zaimponował. Swoje usługi wycenia jednak na okrągły milion. Kenneth Bjerre, choć leczy ciężką kontuzję, chce 1,2 mln. Podobnie jak Nicki Pedersen wysyła dwa różne cenniki. Od klubów, które są w złej kondycji finansowej żąda 4000 zł za punkt, a od innych – 4800.

Matej Zagar, który dotychczas zarabiał na poziomie 1,1-1,2 mln zł, marzy o kontrakcie na poziomie 1,8 mln. Tyle kasował w tym roku mistrz świata Chris Holder. To niewiele mniej niż zarobił Ryan Sullivan. Lider i bohater Unibaksu (jego akcja w ostatnim biegu spotkania o 3. miejsce z Falubazem dała torunianom medal), dostał 200 tys. zł za podpis na umowie i aż 1,8 mln za zdobyte punkty (241 oczek razy 7500 zł).

Na gwarantowany kontrakt liczy też Jason Crump. W tym roku, gdyby PGE Marma Rzeszów walczyła o medale, mógł  zarobić nawet 2,8 mln zł. Ostatecznie skończyło się na kwocie 2,5 mln zł. Po rezygnacji z występów w Grand Prix Australijczyk liczy się ze stratą 500 tysięcy z umowy sponsorskiej. Zakłada jednak, że zarobi 2 miliony. Milion za podpis i cztery raty po 250 tysięcy złotych, wypłacone jako należność za zdobyte punkty. Klub zechce uzależnić ich wypłatę od wyników na torze, ale Jason i tak wyjdzie na swoje.

Zawodnicy nie otrzymują pieniędzy, jakich początkowo żądają. Szefowie Włókniarza szukają żużlowca z Grand Prix, ale wyrzucili już do kosza oferty Micki Pedersena i Hancocka. Skupili się na Emilu Sajfutdinowie, choć Rosjanin, jeśli tylko Polonia zapewni mu 1,9–2 mln zł, Bydgoszczy nie opuści. Na razie szefowie jego klubu do końca tego miesiąca mają spłacić zaległości wobec zawodników. Włodarze miasta nad Brdą już zapowiadają jednak, że zapewnią Polonii 3,5 mln zł na przyszły sezon. Dodatkowo mają wyłożyć 600, a może nawet 800 tys. zł na zakup licencji Grand Prix, a zyski z turnieju przekazać do klubowej kasy. W Bydgoszczy będą więc środki na zmontowanie niezłej ekipy, ale Polonia, podobnie jak Włókniarz, przepłacać nie zamierza. Dlatego oferta Kennetha Bjerre wylądowała w koszu. Klub czeka teraz na propozycję od Mikkela B. Jensena.

Polscy zawodnicy nie chcą być gorsi. Robert Miśkowiak już przed rokiem zadziwiał, żądając 300 tys. za podpis. Teraz chce 100 tysięcy więcej, a za punkt życzy sobie 4500 zł. Tradycyjnie drogi jest niepewny pozostanie w Rzeszowie Grzegorz Walasek (700 tys. zł za podpis i 4000 za punkt). Krzysztofa Buczkowskiego też już nie zadowala 300 tysięcy za podpis i 3500 zł za punkt.

Wszelkie decyzje są jednak zależne regulaminu. Jeśli górny KSM pozostanie na poziomie 39, względnie 41 punktów, w cenie będą żużlowcy co najwyżej przeciętni, lecz z niską średnią. Artur Mroczka może wówczas zażądać więcej niż 50 tys. złotych za podpis i 1500 zł za punkt.