Dwa tygodnie temu przedstawiliśmy Państwu sylwetkę pierwszego Indywidualnego Mistrza Polski z 1932 roku Rudolfa Breslauera. Dziś pora na drugiego zawodnika, który w pierwszych mistrzostwach zdobył złoty medal. Oto sylwetka Alfreda WeylaAlfred Weyl był ewenementem poznańskiego dirt – tracka. Był to wysoki i chudy zawodnik o pseudonimie „człowiek-mucha”. Jego pseudonim wziął się od tego, że przyklejony do swojego motocykla Weyl wyprawiał z nim wręcz niemożliwe rzeczy na torze. Weyl ścigał się tylko i wyłącznie na maszynach o najmniejszej pojemności (175 oraz 250 ccm). Nie przeszkadzało mu to wygrywać z rywalami startującymi na motocyklach o większej pojemności. Był on także w grupie poznaniaków, którzy wybrali się na zawody Zlatej Pribly w Pardubicach, by podpatrzyć jak organizuje się taką imprezę. Wystartował on w klasie do 250 ccm – nie odniósł jednak sukcesu.

Alfred Weyl w swojej krótkiej karierze reprezentował tylko jeden klub – Unię Poznań. Swój pierwszy większy sukces odniósł w 1930 roku kiedy zajął trzecie miejsce w klasie B (do 350 ccm) na torze żużlowym Sokoła w Poznaniu. Poznański klub Unia był pierwszym, który zajął się organizacją zawodów żużlowych w tym mieście. Unia w 1930 roku zrzeszała najlepiej wyposażonych w sprzęt motocyklistów w kraju. Nie brakowało im również talentu, a barwy Unii reprezentowali takie przedwojenne asy jak Ildefons Czerniak, Jerzy Mieloch, Tadeusz Kiełpiński czy Alfred Weyl, który był najjaśniejszą postacią i najbardziej utytułowanym zawodnikiem wśród „Unistów”.

To właśnie w Poznaniu zorganizowano pierwsze zawody o Złoty Kask, które miały być kopią Zlatej Pribly rozgrywanej na torze w Pardubicach. Zawodnicy rywalizowali na konnym torze £awica, na którym jedno okrążenie wynosiło 2100 metrów. W drugiej edycji tych zawodów, w 1933 roku Alfred Weyl zajął drugie miejsce w finale przegrywając z Hansem Zimmerem. Zawody o Złoty Kask odbyły się również w 1935 roku. Tym razem już na żużlowym torze Sokoła w Poznaniu. Zawody finałowe poprzedziły eliminacje, w których rozegrano 30 biegów o punktacji 2,1,0. Eliminacje wygrał Alfred Weyl, który zdobył 11 punktów. Weyl zwyciężył także w finałowym biegu , w którym pokonał m.in. Rudolfa Breslauera.

Weyl prócz sukcesów w Złotym Kasku odnosił także sukcesy w pojedynczych turniejach. W 1932 roku w Poznaniu odbyły się zawody żużlowe z udziałem gospodarzy a także Bydgoszczan. W pierwszej konkurencji – wyścigu punktowanym na dystansie 3 okrążeń zwyciężył Alfred Weyl, który poradził przez cały wyścig i zgromadził 12 punktów. Kolejny bieg stanowiła rywalizacja między seniorami a juniorami i tutaj też zwyciężył Weyl.

Jednak największym sukcesem Weyla jest bez wątpienia dwukrotne zdobycie tytułu Indywidualnego Mistrza Polski. Pierwszy swój medal zdobył w 1932 roku kiedy okazał się najlepszy na mysłowickim torze w klasie 250 ccm. Jednak medal nie przyszedł łatwo gdyż Weyl finiszował z małą przewagą nad Urbańskim. Rok później ponownie najlepszy okazał się Weyl, który w finale nie dał szans rywalom i finiszował z dużą przewagą nad Dziechem. W kolejnych mistrzostwach sukcesów już nie odnosił.

Niestety dla polskiego speedwaya Alfred Weyl swoje życie zakończył przedwcześnie. Zginął zamordowany w czasie wojny przez hitlerowców w obozie koncentracyjnym.

W następnym odcinku przedstawimy Państwu sylwetkę Jana Witkowskiego - Indywidualnego Mistrza z 1935 roku.