Kariera Taia Woffindena ewidentnie nie rozwija się tak, jakby oczekiwali tego od niego przede wszystkim brytyjscy specjaliści od czarnego sportu. Postawa urodzonego w Scunthorpe zawodnika tylko w lidze angielskiej nie budzi wątpliwości, co do jego dyspozycji. Ale gdyby wziąć na tapetę jego występy w Grand Prix, trudno wręcz doszukać się jakiś pozytywów z jego obecności w stawce.

Progresja wyników Woffindena istnieje i ma miejsce z zawodów na zawody, ale w tym tempie Anglik zakwalifikuje się do fazy półfinałowej podczas kończącego zmagania o tytuł najlepszego jeźdźca globu turnieju w Bydgoszczy. Mimo wszystko popularny Woffi uważa, że mógł uczynić kolejny krok w swojej karierze i awansować do drugiej fazy zawodów już w Kopenhadze w minioną sobotę - Definitywnie uważam, że miałem wystarczająco dużo szybkości, aby zakwalifikować się do półfinałów na Parken, byłem po prostu w złym miejscu o złym czasie podczas swojego trzeciego i czwartego biegu - mówi Woffinden. - Byłem bardzo rozczarowany po tych gonitwach - dodaje.

Pocieszającym dla zawodnika Wolverhampton Wolves może być fakt, że błysnął w biegu piątym kiedy wygrał, w pokonanym polu pozostawiając Nicki Pedersena, Tomasza Golloba i Jasona Crumpa. Jeden bieg to jednak za mało, aby cokolwiek zawojować podczas niezwykle trudnych zawodów z cyklu Grand Prix - Jestem rozczarowany, ale również szczęśliwy, gdyż nie obniżyłem lotów od ostatniego turnieju - wyznaje zawodnik Włókniarza Częstochowa. - Wciąż krok po kroku ewoluuję w mistrzostwach świata. Muszę po prostu to robić dalej - kończy.  

W tym miejscu należałoby jednak postawić wielki znak zapytania przy nazwisku Woffindena. W moim odczuciu karuzela Speedway Grand Prix zawsze była żużlowym olimpem. Szczytem, którego możliwość poznania dostawali nieliczni żużlowcy, którzy udowadniali całemu światu, że ze wszech miar na to zasługują. Zadać należałoby pytanie, czy turnieje o Wielką Nagrodę są miejscem do nauki ścigania na żużlu? Czy też może są przypadkiem areną walki o tytuł najlepszego jeźdźca globu? I czy wchodzić do tego cyklu powinni nastolatkowie, którzy na podstawie jednego udanego sezonu otrzymują stałą dziką kartę na skutek lobby telewizji Sky Sport, która przecież musi mieć Anglika w cyklu. Pomijam już fakt, że żaden z reprezentantów Synów Albionu rok temu nie pokazał niczego w mistrzowskich turniejach. Drużyna narodowa Trzech Lwów poległa w leszczyńskim barażu a Scott Nicholls i Chris Harris zajęli ostatecznie w klasyfikacji generalnej dwie ostatnie pozycje.