Sytuacja Darcy'ego Warda coraz bardziej dramatyczna. FIM chce Australijczyka sądzić za doping. Ward przed Grand Prix Łotwy był badany alkomatem. Stwierdzono, że miał 0,10 grama w litrze krwi, czyli ponad 0,2 promila. Został już tymczasowo zawieszony i ukarany grzywną w wysokości 3000 euro. Jednak to nie koniec.

Międzynarodowy Sąd Dyscyplinarny FIM chce sądzić Warda za alkoholowy wybryk, jak za doping. Alkohol jest bowiem na liście środków zakazanych przez FIM i jest traktowany jako substancja dopingująca. Stężenie 0,10 grama na litr jest traktowane w przepisach, jako wartość graniczna. Ward tą wartość przekroczył, a to oznacza, że młody zawodnik może zostać zdyskwalifikowany na 2 lata. Tylko taką sankcję przewidziano w przepisach światowej federacji za stosowanie dopingu. Pośrednich kar nie ma.

Armando Castagna z Komisji Wyścigów Torowych w FIM stara się od kilku dni lobbować w Międzynarodowym Sądzie Dyscyplinarnym za krótszą, maksymalnie roczną karencją. Osoby doradzające Wardowi sugerują żużlowcowi, żeby wynajął dobrego prawnika i wykazał, że doszło do błędu pomiaru lub też, że badanie przeprowadzone w Daugavpils nie spełniało warunków badań przeprowadzanych przez komisję antydopingową, gdyż nie pobrano próbki krwi i moczu.

- Ward zrobił niesamowite głupstwo – mówi Zenon Plech, wicemistrz świata na żużlu. - Wiadomo, że alkohol to doping, bo jednak powoduje stan, że człowiek pozbywa się zahamowań, co jest w tym sporcie niezbędne. Kara więc musi być, tym bardziej, że gdyby go nie złapano, to pojechałby w zawodach i stanowiłby zagrożenie dla innych zawodników. Dyskutowałbym jednak z wysokością kary. Jeśli FIM pójdzie z rozdzielnika i wlepi mu dwa lata, to oznacza dla Warda koniec marzeń o wielkości i o tym, że może podbić żużlowe podwórko. Dwa lata, to zabójstwo Warda jako zawodnika. Myślę, że byłoby lepiej, gdyby znalazły się jakieś okoliczności łagodzące, żeby nie łamać mu kariery.

Przypadek Warda nie jest pierwszym, w którym zawodnik został przyłapany w stanie wskazującym na spożycie alkoholu. W 2000 roku, przed zawodami Grand Prix w Bydgoszczy, ten sam problem miał Szwed Stefan Danno. W jego przypadku stwierdzono 0,51 promila alkoholu. Danno nie mógł wystąpić w zawodach, dodatkowo został ukarany miesięcznym zawieszeniem.

- Wówczas jednak nie potraktowano tej sprawy, jak dopingu, bo były inne przepisy – mówi dla Przegąldu Sportowego Leszek Tillinger, żużlowy działacz. - Nie ulega jednak wątpliwości, że ta historia doprowadziła do zmian w prawie FIM. Wtedy dużo mówiło się o tym, że zawodnicy czasami przystępują do zawodów będąc pod wpływem alkoholu. Przypadek Danno to potwierdził.

Obecnie bardzo głośna jest sprawa Patryka Dudka, w którego organizmie wykryto zabroniony środek – metyloheksanaminę. Jednak dopingowych historii było w żużlu sporo. Wiele z nich miało związek z narkotykami. Wystarczy wspomnieć Gary'ego Havelocka, który z tego powodu został zawieszony i pauzował przez cały 1989 rok. Przez narkotyki, wykryte w wyniku kontroli antydopingowej, Shawn Moran stracił tytuł wicemistrza IMŚ. Problem z narkotykami miał też Mike Lee.

Używkami chętnie stosowanymi przez żużlowców są kawa (po zawodach na długim torze stwierdzono zbyt duży poziom kofeiny u Simona Wigga, a Tony Rickardsson czy Per Jonsson pili przed startem duże ilości kawy), snusy (szwedzki tytoń) i napoje energetyczne.