Wczorajszego wieczoru to oni byli głównymi aktorami. We włoskim Lonigo każdy z nich przeżywał skrajne emocje- od szczęścia, przez niedosyt, aż do rozpaczy. Hans Andersen, Bjarne Pedersen, Jason Crump, Tomasz Gollob, Niels Kristian Iversen, Andreas Jonsson, Krzysztof Kasprzak, Scott Nicholls oraz Chris Harris- to ci zawodnicy, na których w sobotni wieczór skierowane były wszystkie oczy żużlowego świata.

Hans Andersen:
Dość często w tym sezonie zdarzało mi się być o krok od zwycięstwa, jednak dopiero w Lonigo stanę na najwyższym stopniu podium. W końcu do mnie uśmiechnęło się szczęście! Myślę, że kliku zawodników pokazało dzisiejszego wieczoru kawał dobrego żużla i tylko pech stanął na przeszkodzie w zdobyciu cennych punktów Jasonowi. Dzięki temu, to ja odrobiłem kilka punktów straty do przeciwników, zresztą, właśnie po to tu się dziś znalazłem. Mam nadzieję, że w ostatniej rundzie w Niemczech będzie równie dobrze i dogonię tych, którzy walczą o medal. Jest to dla mnie nawet bardziej istotne od tysiąca dolców, jakie można zgarnąć przy okazji wygrania niemieckiej rundy.

Bjarne Pedersen:
Jeśli w pierwszych trzech rundach jesteś poza czołówką, to nie masz za dobrego startu. Przez cały czas starałem się jednak robić wszystko, jak najlepiej potrafiłem i dzisiejszego wieczoru, opłaciło się to. W końcu coś się zmieniło na mojej drodze i to naprawdę fajne uczucie znaleźć się na podium, szkoda tylko, że stało się to tak późno. No i w pojedynku duńsko- australijskim, zwyciężyliśmy 5:1! Kolejna runda odbędzie się na jednodniowym torze w Gelsenkirchen i z doświadczenia wiem, że jeździ mi się na takich torach dość dobrze. Więc zobaczymy, jak to będzie- po prostu pojedziemy się tam dobrze pobawić.

Jason Crump:
To nie jest fajne uczucie- wypuścić z rąk coś, co miałem tak blisko. Czułem, że należało mi się te sześć punktów w finale, ale tak się jednak nie stało. W sumie, sam nawet dobrze nie wiem, dlaczego tak się stało, że linię mety minąłem nie jako pierwszy, ale jako trzeci. Nie mogłem zrobić nic więcej ponadto co zrobiłem aż do momentu finału, by odrobić stratę do Nickiego. Co prawda, zbliżyłem się do niego, jednak chyba nie na tyle, by wciąż myśleć o mistrzowskim tytule. Czasami można sobie to wytłumaczyć w ten sposób, że nie zawsze wszystko wychodzi tak, jak powinno. Więc może uda mi się za rok? To miejsce zawsze należało do jednego z moich ulubionych torów i byłem przygotowany na to, że to będzie mój czas. Ostatni występ w Bydgoszczy nie należał do udanych, dlatego dziś chciałem wypaść jak najlepiej i tak było aż do momentu ostatniego okrążenia finałowego wyścigu. Dwa zdobyte punkty to nie sześć, które były w zasięgu i pewnie gorzej będzie przełknąć tą gorycz porażki.

Andreas Jonsson:
Czy jestem zawiedziony? Troszeczkę tak. Miałem defekt w ostatnim biegu i zostało mi drugie miejsce w półfinale. Jednak myślę, że dziś ogólnie starty nawet mi wychodziły. Wcześniej bywało z tym znacznie gorzej. Silnik, którego dziś używałem, spisywał się naprawdę nieźle. Oczywiście mogło być znacznie lepiej, miałem otwartą drogę do finału, nawet szanse na podium, ale zakończyłem ją wcześniej. Nadal jestem w czołowej ósemce, a to jest najważniejsze. Za dwa tygodnie ostatni turniej. Postaram się zdobyć jak najwięcej punktów i oczywiście mam apetyt na finał. Miłe by było też Super Prix, ale po tych wszystkich problemach, jakie mieliśmy w tym roku w Grand Prix, wiem, że będzie trudno. Co nie znaczy, że nie spróbuję!

Tomasz Gollob:
Jestem zadowolony, ale szkoda, że tak się stało. Półfinał był wygrany i tak naprawdę, nie wiadomo co mogłoby się zdarzyć w finale. Wcale nie mówię, że chciałbym w nim wygrać, ale po prostu chciałem zwiększyć przewagę nad Hancockiem, co się nie udało. Nie ma co oceniać sytuacji z półfinału, ale ewidentnie widać brak konsekwencji u sędziego, dlatego że w jednej sytuacji wyklucza zawodnika znajdującego się po zewnętrznej części toru, a w drugiej sprawie wyklucza mnie. Nie wiem zupełnie jak się na to zapatrywać. Cały czas się uczę, żeby  W drugiej części zawodów spasowałem się z torem, sprzęt świetnie współgrał ze wszystkim i nawet to trzecie, niekorzystne pole, zostało odczarowane. Dlatego teraz zostaje tym większy niedosyt, bo można powiedzieć, że jechałem naprawdę o pewne zwycięstwo.

Scott Nicholls:
Jestem bardzo zawiedziony, że nie dostałem się do półfinałów i finału. Po raz kolejny było tak blisko. Niestety, pierwszy bieg kosztował mniewiele. Gollob się ruszał, ja zwariowałem, puściłem sprzęgło… i bum! Głupi bląd z mojej strony. Co się stało w biegu z Drymlem? Nie zostawił mi miejsca! Zatrzymał mnie. Rozumiem, że można walczyć na maxa, ale powinno się zostawić trochę miejsca dla rywala. To była głupia jazda, ale było- minęło. I tak w końcu z nim wygrałem, a to najważniejsze. DO Niemiec pojadę pozytywnie nastawiony. Mam 3 punkty straty do Holty i będę robił wszystko, co w mojej mocy, by wywalczyć o 4 oczka więcej od niego. Na początku sezony miałem ogromne problemy z silnikami- zrobiłem wielkie zmiany i teraz wszystko chodzi tak, jak powinno. Mam tylko jednego tunera- Marcela Gerharda i jestem bardzo zadowolony z pracy silników, jakie dla mnie przygotowuje. Jest to dobry prognostyk na końcówkę sezonu, jak i na następny.

Krzysztof Kasprzak:
W Daugavpils zabrakł mi jeden punkt do półfinału, gdzie usnąłem na mecie w starciu z Nichollsem i dziś się to powtórzyło. To właśnie w biegu z nim straciłem najbardziej, ale też skutecznie przeszkadzał mi Dryl. Myślę, że byłem szybszy od Drymla, który jednak mocno hamował, co momentalnie wykorzystał Nicholls. Szkoda, bo łuk wcześniej mogłem zrobić przycinkę, wyprzedzić Drymla i byłby półfinał. Też w biegu z Tomkiem Gollobem mogło się to wszystko inaczej rozegrać, bo start miałem nienajgorszy, ale przede mną stanął Hans i już rywali mi uciekli. Na pocieszenie mogę powiedzieć, że w półfinale jechało ośmiu zawodników, z których pokonałem aż siedmiu i z tego mogę być zadowolony. Pod koniec sezonu jest coraz lepiej- mam więcej jazdy i to widać, ale też psychicznie jestem bardziej wyluzowany. Do końca cyklu została nam tylko jedna runda, znów na sztucznym torze i będę próbował pokazać się z jak najlepszej strony. Chciałbym wrócić do Grand Prix jak najszybciej, nawet już w 2010 roku, ale wiadomo, że nie będzie łatwo. Żałuję tego sezonu w Grand Prix, bo staraliśmy się o to 7 lat, a oddałem to wszystko właściwie bez walki.

Niels Kristian Iversen:
Nie po to tu przyjechałem, żeby być w końcówce stawki. Przyjechałem tu co najmniej po to, by znaleźć się w półfinałach. Jestem zawiedzony.Nie można zrzucać winy na tor, bo był on taki sam dla wszystkich. ChoćMyślę, że był on dziś trochę nierówny. Robiłem dziś wszystko, co tylko mogłem zrobić i tylko siebie mogę winić za to, że nie zdobyłem więcej punktów. Na ostatnią już rundę Grand Prix mam tylko jedno marzenie- być tam i go wygrać, tak po prostu.


wypowiedzi zebrał Patryk Rojek