Polski żużel jest taki jak Polska. Zaczyna być dzika tak bardzo, że wkrótce sama się rozszarpie. Ludzie władzy, którym władza służy do jej poszerzania, a nie do działania na korzyść ogółu. Dziennikarze forsujący swoje orientacje polityczne nie dopuszczający do głosu rozsądek narażając się na śmieszność.W tym oceanie pełnym rekinów, ośmiornic, krakenów jestem tylko małą rybką, która może zostać wkrótce złowiona i wyrzucona na brzeg. Jednak nawet w takim morzu zdarzają się rzeczy piękne.

Już nigdy....

Teraz świat wydaje się być inny. Już nigdy nie zobaczymy takiego żużlowca na torze. Już nigdy nie zobaczymy takiej gracji i elegancji na torze. Nie będzie już takiego pożegnania. Takiego wydarzenia. Takiej magii wokół obiektu im. Mariana Rose. Nigdy esencja sportu nie będzie tak namacalna. Tyle osób, które poświęciły toruńskiemu klubowi swoje życie i zdrowie. Wielu z nich zostawiło na tym stadionie tyle krwi, że stał się on już ich krewnym. Obecność na stadionie tylu postaci związanych z toruńskimi aniołami to potężny ładunek emocjonalny dla kibiców, aż się łezka w oku kręci. Nie twierdze, że wszyscy oni byli aniołami z postawy moralnej, nie jestem ich spowiednikiem. Wiem jedno...oni byli TORUÑSKIMI ANIO£AMI. Obecność dwóch ikon SU-PERa Jonssona oraz Mirosława Kowalika w jednym miejscu i o jednym czasie. Dwóch postaci za którymi kibice zawsze skoczyli by w ogień. Takie właśnie było pożegnanie Mirosława Kowalika z torem.

A niebo zalało się łzami...

Mirek Kowalik wraz ze swoimi sponsorami przygotował wiele atrakcji. Szkoda, że pogoda przeszkodziła. Jednak jak tu dziwić się niebu. Przecież Mirosław Kowalik żegnał się z torem. Być może to tylko moja refleksja, ale mimo wszystko spodziewałem się nieco większej frekwencji. Myślałem, że kibice znużeni już ligowym marazmem i ciągłymi popisami ,,genialnych inaczej” obcokrajowców i działaczy zatrudniających tych asów stawią się jak niegdyś na benefisie Pera Jonssona. Pozwólcie aby utrzymywał się w nieświadomości i ciągle był przekonany, że wystraszyła ich pogoda. To takie przyjemne złudzenie. Ogólnie rzecz biorąc myślę, że Mirosław Kowalik może być zadowolony. Taki turniej świetnie się nadaje, żeby obejrzeć jako pierwszy w życiu. Czuć żużel... Zwłaszcza jeżeli ktoś chciałby się utożsamiać z toruńskim środowiskiem żużlowym. Mimo wszystko chwała działaczom za jedno. Umożliwili zaistnienie tego sportowego wydarzenia.

Mam taką wizję...

W toruński klub inwestuje nowy potężny sponsor. W Toruniu takim człowiekiem jest np. pan Karkosik. W klubie zaczynają panować nowe porządki. Angażuje się nowego młodego trenera Mirosława Kowalika. Stary trener Jan Ząbik zostaje przesunięty do szkółki gdzie zajmie się tym, co umie najlepiej. Wynajdowaniem i szlifowaniem diamentów ,,czarnego sportu” Zbudowanie nowego składu na zdrowych zasadach. Drużyna z której można być dumnym nawet gdy przegrywa. Ponieważ zawsze daje z siebie wszystko i walczy do ostatnich milimetrów. O sile tej drużyny będą stanowić Adrian Miedziński oraz nowy IM¦J Karol Ząbik, nie wspominając już oczywiście o Wiesławie Jagusiu. Bracia Pulczyńscy, którzy prezentowali swoje umiejętności na torze przed zawodami mają jeszcze czas, ale to oni przejmą pałeczkę po Mirku Kowaliku. Oby kibice, którzy w coraz mniejszej liczbie odwiedzają toruński obiekt też wyszli z tego założenia i znów tłumnie przybywali na stadion im. Mariana Rose.

Do zobaczenia Mirek

Bilet na turniej 12 złotych, program 3 złote, widok Bajerskiego przegrywającego z Piaszczyńskim... BEZCENNE. A tak serio mam nadzieje, że moja wizja się kiedyś spełni. Będzie w Toruniu coś pięknego. Pozwolę sobie na ten przejaw lokalnego patriotyzmu. Raz na jakiś czas można. Nie należę do ludzi którzy gonią za sensacją i chcą komuś szkodzić. Wręcz przeciwnie chciałbym pomóc naszej dyscyplinie. Współpraca nie polega na wzajemnym wychwalaniu się. Nie dajmy się zwieść pozorom. Ząbik zdobywa IMSJ miejmy nadzieje, że pójdzie w ślady mniejszości młodzieżowych mistrzów i coś z niego wyrośnie. Dajmy sobie spokój z mówieniem, że Unia Tarnów jest najlepsza w Europie. Mówmy raczej wygrała Klubowy Puchar Europy. Nie dodawajmy z kim w tym turnieju jeździła, bo będzie śmieszniej. ,,Nie jest dobrze”...bynajmniej nie tak jak się nam wydaje. Fajnie było zobaczyć coś pięknego w tym oceanie w którym ciężko jest dostrzec coś prócz krwi małych rybek. Cóż był czas przywyknąć do morza w którym się pływa. Odszedł prawdziwy toruński anioł. Widziałem to z osobą tak wyjątkową i byłem dumny, że jestem z Torunia. Solą życia jest miłość... do ukochanej kobiety, do klubu, do miasta w którym się urodziło, do tego co się robi. Mirek, Per czekamy na Was w Toruniu. Zawsze jesteście mile widziani.