Przychodzą takie dni, że wszystko jest lepsze, nasz los wydaje się szczęśliwszy, a wszystkie modlitwy stają się wysłuchane. Czasem wystarczy pobyć z kimś bliskim. Miła rozmowa z przyjaciółką. Dobre słowo i człowiek czuje się pewnie jak Tony Rickardsson na torze albo jak Tomasz Gollob podczas turnieju Grand Prix w Bydgoszczy. Za to pewnemu dobremu Aniołowi dziękuje, a właściwie Anielicy. Szczęście to taka rzecz, którą każdą chce mieć i osiągnąć. W sporcie najważniejsze jest szczęście kibiców.Przykładem dbania o szczęście kibiców jest Zielona Góra. Władze miasta zadecydowały o przesunięciu inwestycji stadionu żużlowego na wyższy szczebel inwestycji. Postawa godna pochwały najwyższej. Fakt, że odbyło się to dopiero po interwencji kibiców, ale przecież trzeba walczyć o szczęście. Kibicom klubu z ,,Zielonki’’ się udało. Jednak szczęście nie zawsze jest pełne...Zawsze może być lepiej, prawda? Skąd ja to znam... Działacze Zielonej Góry wciąż nie mogą uwierzyć, że to nie oni znaleźli się w Ekstralidze, choć moim zdaniem miejsce należało się spadkobiercom ostrowskiej iskry. No cóż... Gdzie jest zdrowy rozsądek, sprawiedliwość, zasady fair play? Ja wiem gdzie - zasnęły w kącie jakiegoś gabinetu GKSŻ.

W ten sposób doszliśmy do innego rodzaju szczęścia. Szczęście dane komuś na siłę. RKM w Ekstralidze. A czemu? Dlatego, że ktoś ma ładny stadion. Idąc tym tropem możemy zaprosić Wandę Kraków, bo mają całe miasto piękne. Myślę, że to wspaniała sprawa wyruszyć z Niemcem, Anglikiem, Rosjanami, Polakami na podbój Ekstraligi. ¦wietna sprawa. Mi też marzy się wyprawa na Mont Everest w krótkich spodenkach, trampkach i scyzorykiem. Skala przedsięwzięcia podobna. No dobra, moje są bardziej wykonalne. W końcu miałbym scyzoryk. Widzę takie porównanie... RKM mówi do drużyny przeciwnej: ,,My jesteśmy pragnienie, a wy jesteście (tu pada nazwa napoju, której nie podam by nie być oskarżonym o kryptoreklamę). Pragnienie nie masz szans.’’ Nie dziwmy się kibicom, niech się cieszą, darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby.

Najszczęśliwszą nacją żużlową są Szwedzi. Nie dlatego, że mają Tony Rickardssona. Z tego faktu posiadania najszczęśliwsza jest Unia Tarnów. Są szczęśliwi, bo właśnie Szwedzi są zawodnikami cieszącymi się największym ,,wzięciem’’ w naszych ligach. Oczywiście zaraz po Polakach, ale kto by tam na jakichś Polaczków liczył. Od razu powiem, że jako raczej względnego sympatyka konsulatu szwedzkiego, cieszy mnie to umiarkowanie. Jednak zawsze można znaleźć pozytywy...zaraz po Szwedach najbardziej liczną nacją stali się Duńczycy. Również nie ukrywam, że mam sentyment do tego kraju. Jak nie kochać kraju, w którym się tak przyjemne chwile spędziło i tyle nauczyło. W sumie liczba zatrudnionych zawodników to 101.

Wydaje się, że Polska to raj dla juniorów. Zarówno miejscowi jak i obcokrajowcy powinni być szczęśliwy. Obowiązek startowania w meczach, rozbudowane w porównaniu z innymi krajami rozgrywki młodzieżowe. Jednak nam się tak tylko wydaje. Marek Cieślak wbrew zapowiedziom, że chce stworzyć silną młodzieżową drużynę WTS-u nie zabrał na zgrupowanie zawodników, którzy nie przekroczyli dwudziestu jeden lat. Ciekawa postawa. Ja się z nią całkowicie zgadzam. Ja też bym się dużo nauczył o rzemiośle żużlowym, gdybym miał przyjemność trzymać sprzęt w boksie, który jest obok boksu ¦widerskiego lub Gapińskiego. Po co im patrzeć jak pracują w okresie przygotowawczym. Po co komu w ogóle ten okres zimowy, prawda?

Ten sam klub, który nie bierze na zgrupowania juniorów robi problemy w sprawie wypożyczenia do Rzeszowa Dariusza ¦ledzia. Działacze WTS-u wyszli z założenia, że nie chcą aby kibice przychodzili na ,,¦ledzia’’ tylko mają przychodzić na ,,Crumpa’’. Ja całe życie myślałem, że przychodzi się np. na WTS - RKM. Pewnie jak zwykle to Wrocław ma rację. W sumie trudno się dziwić, podczas ostatniego MPPK popularny ,,Rybka’’ wzbudził większy aplauz niż para WTS-u plus rezerwowy. No cóż... z kompleksami trzeba walczyć. Jeden klub, a ilu stanął na drodze do szczęścia. Dariusz ¦ledź, kibice Rzeszowscy i Wrocławscy, juniorzy WTS-u.

Są różne formy szczęścia... Ja osiągam swoje po przez bywanie w towarzystwie przyjaciół, zwłaszcza bywanie w towarzystwie jednej Anielicy (Ania G.), jak również pisanie tekstów dla najlepszego, portalu żużlowego w tym kraju. To zawdzięczam czystemu szczęściu. Wiem, że o swoje szczęście trzeba walczyć. Jeśli zaś nie wychodzi to trzeba (jak pisał Dumas w swoje książce ,,Hrabia Monte Christo’’) ,,Czekać i nie tracić nadziei’’ .