Po tygodniowych wojażach wróciłem do domu. Wypoczęty i szczęśliwy. Wiadomo: ukochana kobieta, plaża, morze. Czegoż można chcieć więcej. Fakt, że w tej całej Krynicy dziki biegają po deptakach, ale to nic nie znaczy wobec wyżej wymienionych argumentów. Zresztą mam wrażenie, że dzikość zaczyna obowiązywać w wielu sferach życia.Jednak nie to jest najważniejsze. Wyobraźcie sobie wracam do domu, a tam na drzwiach już przyklejają nekrologi ,, Polski Żużel 1948 - 2006”

Reformować...nie wiem co, ale coś trzeba

Uprzedzam, że swoją wiedzę czerpię z ogólnopolskiego dziennika sportowego kojarzonego raczej z piłką nożną, a nie z żużlem. Wybaczcie więc, jeśli się pomylę, ale tak pisze prasa ogólnopolska. Zacząłem od zdania pana Grodzkiego byłego szefa polskiego żużla. Powiedział kiedyś, że jeszcze nie wie co, ale coś trzeba reformować. Obawiam się, że taka reforma wkrótce nas czeka. W sezonie 2007 ma być dziesięć zespołów w Ekstralidze. Zasady spadków i awansów takie same, a pozostałe dwa miejsca zostaną dla zespołów z tzw. ,,złotymi kartami.” Takie rozwiązanie w naszym kraju zastosowano choćby w lidze koszykówki. Jestem zdecydowanie przeciwny temu rozwiązaniu. Nasza polska wersja speedwaya i tak zdecydowanie foruje drużyny z finansowym zapleczem. Dopiero też chce się ograniczyć udział w meczu obcokrajowców. Uprzywilejować polskich juniorów. Lepiej późno niż wcale. Trzeba było to zrobić już dawno przynajmniej w dwóch niższych ligach.

Żużlowcy jak piłkarze...

Owocem ostatniego Drużynowego Pucharu ¦wiata był brak awansu do finału tej imprezy. W finale znalazł się kraj w którym w najwyższej klasie rozgrywkowej zatrudnia się Rune Sole, £ukasza Jankowskiego, Jacka Rempałe, Karola Ząbika (Dania), kraj w którym w ogóle nie ma ligi (Australia) oraz w którym rodzimi jeźdźcy są spychani na drugi plan (W. Brytania). Szwecja jeszcze ostatecznie ujdzie. Ogłaszam wszem i wobec jesteśmy mistrzami... własnego podwórka. Chociaż jak pokazała eliminacja nawet ,,u siebie” możemy mieć niewiele do powiedzenia. Trener Chomski sprawdza się tylko po wygranych, po porażkach wydobywa się z niego paplanina oskarżeń. Zarzuca zawodnikom brak ,,cwaniactwa”. Szkoda tylko, że pan Chomski zapomniał o braku swojego Cwaniactwa. Decyzje personalne mało zrozumiałe. Zdecydowanie się na Krzysztofa Kasprzaka było błędem. Jeździł najbardziej strachliwie ze wszystkich reprezentantów. Zawodnik po długim okresie kontuzji i w trakcie dochodzenia do pełnej sprawności. Takiego właśnie zawodnika Chomski delegował do turnieju odbywającego się na torze angielskim. Torze na którym trzeba walczyć od początku do końca.

¦wiatełko w tunelu, choć rzeczywistość nie jest aksamitna...

Wierze, że jest nadzieja. Polski speedway można jeszcze reanimować. Odpowiednio przeprowadzone zmiany powinny postawić nasz ,,czarny sport na nogi”. Chciałbym kiedyś wrócić z urlopu i przekonać się, że nie ma żadnych problemów o których można pisać. Obudzić się i wiedzieć, że powstanie felieton o tym jaki polski żużel jest czysty, dla kibiców, ogólnie rzecz biorąc jest ,,żużlem na tak”. To marzenie... to czego nikt mi nie zabierze, a w sobotę kolejny wyjazd nad morze z Anetką. Nie martwcie się jednak. Materiał do felietonu się zbierze...