Polskie tory są często po prostu źle przygotowane. Tak było m.in. podczas ostatniej fazy play-off Ekstraligi - mówi twórca dmuchanych band, Tony Briggs w rozmowie z dziennikarzem Przeglądu Sportowego.

Sport żużlowy stał się w ostatnich latach bezpieczniejszy, lecz wypadek Lee Richardsona przypomniał, że śmierć to wciąż nierozłączna część tego sportu.
- Niestety, to prawda. Tragiczne skutki upadku Lee to dla wszystkich ludzi ze środowiska żużlowego szok. To nie był przecież zawodnik, który jeździł jak szaleniec, lecz fajny chłopak i sportowiec. Będzie go brakowało...

To pan zaprojektował i rozpropagował dmuchane bandy. W 1983 roku, po wypadku na torze w Coventry podczas meczu ligi brytyjskiej, był pan przez kilka miesięcy sparaliżowany. To wtedy pojawiały się pierwsze myśli o stworzeniu specjalnych zabezpieczeń na torze?
- Nie, wówczas martwiłem się tylko o swoje zdrowie. Dopiero później zacząłem zastanawiać się co zrobić, by nie dochodziło do tak przykrych sytuacji. Dmuchane bandy to świetny pomysł. Nie mówię tak tylko dlatego, że sam je wprowadziłem. Próbowaliśmy ich również na prostej, ale zawodnicy zahaczali o nie łokciami lub motocyklami.

Szacuje się, że dzięki pana wynalazkowi około 100 zawodników uniknęło śmierci lub kalectwa. Czy te dane są bliskie prawdy?
- Tak. Kiedy w latach 80. XX wieku uderzyłem w twardą bandę, przetrąciłem sobie kark i leżałem sparaliżowany. Musiałem zakończyć karierę. Dmuchana banda w ogromnym stopniu poprawiła bezpieczeństwo. Teraz, gdy dochodzi do groźnie wyglądającej kraksy, po chwili zawodnicy najczęściej wstają o własnych siłach.

Czy polskie tory są mniej bezpieczne od tych w Anglii czy w Szwecji?
- Są przede wszystkim szybsze. Na prostej pędzi się po nich z predkością około 70 mil na godzinę (ok. 110 km/h - przyp. red.), więc rośnie prawdopodobieństwo odniesienia kontuzji. Problemem są też zbyt przyczepne tory. Na takich nawierzchniach częściej dochodzi o wypadków. W poprzednim roku w waszej lidze podczas play-off zdarzały się tory źle przygotowane.

Anglik Jason Bunyan testował sprzęt, który działa na zasadzie poduszki bezpieczeństwa. W momencie zderzenia z bandą otwiera się i łagodzi skutki uderzenia w klatkę piersiową. Startujący w MotoGP Włoch Marco Melandri sprawdzał natomiast specjalny kołnierz na szyję, który w przypadku kraksy działa jak poduszka powietrzna. Co sądzi pan o tych pomysłach?
- Rozmawiałem o tym z Jasonem. To ciekawy pomysł i powinien być dalej testowany. Podczas jednego z kongresów FIM zaprezentowano też drugi ze wspomnianych wynalazków. Żużlowcy obecnie korzystają z ochraniacza na szyję, ale może w przyszłości otrzymają lepszy.

Żużel bez wypadków jest realny?
- Nie. Nawet jeśli będziemy wprowadzać kolejne ulepszenia, zawodnicy i tak będą łamali nogi czy obojczyki. Niestety, będzie też dochodziło do wypadków śmiertelnych. Możemy jednak znacznie zredukować liczbę poszkowanych. FIM myśli także, by zmniejszyć prędkość motocykli, ale to chyba nie jest najlepszy pomysł. Kibice chcą emocji, które się pojawiają dzięki szybkości.

ROZMAWIAŁ LESZEK BŁAŻYŃSKI