Chcąc drugi raz wygrać cykl Grand Prix Tomasz Gollob zrzucił dwa kilogramy, wracając do wagi z 2010 roku. Kiedy Gollob zdobywał złoty medal mistrzostw świata, ważył 63 kilogramy. W ubiegłym roku był cięższy – miał 65, a czasami nawet 65 i pół kilo. Przy wzroście 180 centymetrów to oczywiście bardzo mało. Jednak po wprowadzeniu nowych tłumików osłabiających moc silnika, okazało się i tak zbyt wiele.

– Trudniej jest rozpędzić motocykl z nowym tłumikiem jadąc po zewnętrznej części toru. Dlatego musiałem coś zrobić. Zrzucenie wagi było najprostszym wyjściem i... w zasadzie jedynym – tłumaczy dla Przeglądu Sportowego Gollob.

– Ciągle staram się dbać o linię. Czasami żartuję sobie, że mam figurę jak modelka. Lecz to dobrze, bo nie wyobrażam sobie, bym kiedyś ważył sto kilogramów – przekonuje Gollob.  - Z drugiej strony, w odchudzaniu trzeba zachować umiar. Na pewno nie zamierzam eksperymentować. Dziś czuję, że te 63 kilogramy, to jest dolna granica. Gdybym zszedł niżej, byłbym nie do życia. Straciłbym całą energię, a ona jest mi potrzebna do rywalizacji z przeciwnikami. Zresztą, zaraz po sezonie dołożę z powrotem te dwa kilogramy. Trochę tłuszczyku na zimę się przyda – żartuje Gollob, który w dzieciństwie przepadał za czekoladą i, jak sam mówi, było to po nim widać. Dzisiaj rzadko sięga po słodkości, choć jego znajomi przekonują, że ciągle zdarza mu się zjeść całą tabliczkę za jednym zamachem.

W nowy sezon mistrz świata wchodzi z wielkimi nadziejami. Niedawno stanął przed lustrem i samemu sobie obiecał, że przed każdym turniejem Grand Prix da z siebie maksa. Przed rokiem miał problem z wykrzesaniem dodatkowych pokładów energii.

– Obietnica została złożona, a teraz chodzi tylko o to, żeby omijały mnie kontuzje. I żeby plan, który sobie założyliśmy, wypalił. Ten sezon zaczyna się inaczej niż wcześniejsze. Na pierwsze zawody do Auckland jedziemy w ciemno. Tej zimy przejechałem wiele kilometrów na motocrossie, ale żużlowych treningów za wiele nie odbyłem. Mam jednak zaplanowane jazdy na torach w Gnieźnie, Gorzowie i być może także w Bydgoszczy. Jednak treningi to nie to samo co ściganie się z rywalami. Nie ma okazji porównania możliwości, przez co nie sposób precyzyjnie ocenić własne możliwości – wyjaśnia Gollob.