Ethos Wielkopolan przywoływany czasem z nutą sentymentalizmu korzeniami swymi sięga dziewiętnastowiecznej pracy organicznej. Dziś do tego pojęcia zwykle odwołują się politycy chcący przypodobać się wyborcom, socjologowie zdają się zaś twierdzić, że ten charakterystyczny dla Wielkopolski splot cnót dziś już nie występuje w swej pierwotnej formie. Gdzie w tym wszystkim jest żużel? Nieprzypadkowo przywołuję tu słowo tak zacne jak ethos, a w szczególności ową pracę organiczną, pracę u podstaw. W żużlowym, wielkopolskim kręgu, pojawiła się bowiem drużyna PSŻ Poznań, przy budowaniu której chciałbym widzieć elementy przemyślanej, solidnej pracy. Gdy zeszłej jesieni na torze Olimpii po kilkunastu latach zapachniało metanolem, a na trybunach zasiadło kilka tysięcy sympatyków speedwaya, mało kto, zapewne prócz działaczy Skorpionów, wierzył, że już w tym roku drużyna z powodzeniem zacznie się ścigać na II-ligowych torach, co więcej będzie jednym z faworytów rozgrywek.

Mając w składzie Skórnickiego i Huszczę, którzy jeszcze rok temu występowali w ekstralidze można myśleć o wysokiej lokacie na koniec sezonu. Gdy do doświadczonych jeźdźców dodamy młodych, utalentowanych zawodników takich jak D.Pytel czy A.Andersen można myśleć o przyzwoitym wyniku sportowym. Refleksja jaka nasuwa się niechybnie, gdy przyglądam się poznańskiemu speedwayowi każe mi skupić się na kilku kolejnych sprawach: po pierwsze kibice. Co z nimi?

Ano przychodzą na ligę w liczbie, którą dałoby się zapełnić kilka stadionów, pożal się Boże, Orange Ekstraklasy piłkarskiej. Złośliwy powie, że przecież kobiety przychodzą na mecze za darmo, ale nikt im przecież nie każe! Ponadto nie muszą się obawiać o swoje bezpieczeństwo i co równie ważne mogą ze sobą zabrać swoje pociechy, co na stadionach piłkarskich zwyczajem nie jest. Z pewnością liczba kibiców to efekt nowości, dla jednych, a głodu żużla dla innych mieszkańców stolicy Wielkopolski.

Jest też inna ciekawa rzecz, mianowicie Poznań otoczony jest przez mniejsze miasta z żużlowymi drużynami we wszystkich klasach rozgrywkowych, a jako aglomeracja przyciąga ludzi znających i lubiących speedway. To, jak sądzę spora część kibiców zasiadających na golęcińskim obiekcie.

Inna sprawa to stadion i tor. Gdy byłem na zawodach w zeszłym roku stadion wyglądał powiedzmy średnio, a tor był kopny i bardzo nierówny, co po kilku biegach bardzo utrudniało jakąkolwiek walkę. Dziś tor jest po prostu normalny, czyli nadaje się do ścigania a i stadion nabiera miłego wyglądu, wyglądu w barwach klubowych żółto-czarnych.

O zawodnikach już wspomniałem....trener: M. Kowalik – do niedawna czynny zawodnik dziś nieźle radzi sobie ze swoimi podopiecznymi, choć tak naprawdę najważniejsze zadania dopiero przed nim.

Słodko się pewnie wszystkim czytającym zrobiło nadmiernie, toteż przywołam inny klub z Wielkopolski, który chwacko zawojował w latach 90. żużlową Polskę. Mam na myśli pilską Polonię. W skrócie wyglądało to tak, że po prawie ćwierćwieczu w 1992r. zgłoszono drużynę do startów w II lidze. Nie wiem czy w Pile równie żywo pamiętano o ethosie Wielkopolan, ale skala sukcesów (a te muszą być przecież poparte pracą) w ciągu kilku lat mogła wprawić w osłupienie, albo częściej powodować zazdrość w innych renomowanych ośrodkach żużlowych w naszym kraju. Skoro klub przystępujący do rozgrywek II ligowych w roku 1992 w latach 1996-2000 stale mieści się na pudle DMP, zdobywając tytuł w roku 1999, to nie możemy mówić o przypadku. Byli w Pile wspaniali żużlowcy, działacze, sponsorzy...stadion trochę mniej i nagle krach. Z perspektywy kilku lat trudno sobie przypomnieć, że Polonia Piła to nie tak dawno czołowa drużyna w kraju. Dziś w najniższej lidze nie potrafi wygrać meczu. Nie mnie osądzać co się złego stało w Pile, ale kilkuletnia nieustanna hossa klubu znad Gwdy, a potem spektakularny upadek daje do myślenia. Słynne podkupywanie zawodników, sprowadzanie zagranicznych gwiazd speedwaya, wizyty polityków na stadionie..., wygładało mi to wówczas na zwykłe parweniuszostwo. Ten sukces budził we mnie od początku mieszane uczucia.

Zapewne może z powyższych dywagacji płynąć nauka dla kogoś, kto będzie chciał po nią sięgnąć, powiem tylko tyle, że chyba Pilanie z pracą organiczną trochę się minęli, to znaczy przyspieszyli w taki sposób, że ich działania okazały się quasi-rewolucyjne i...spadli z wysokiego konia. Może to i efektowny upadek, ale bardziej bolesny. Mam nadzieję, że poznański speedway, nawet kosztem czasu, będzie się rozwijał jednak ewolucyjnie i wdrapie się w końcu na szczyt (czyt. Ekstraliga), że nie dotknie Skorpionów syndrom pilski. Cóż to takie moje myślenie życzeniowe, ale przecież wolno mi, nawet, jeśli to mój pierwszy felieton na eSpeedway.pl.