Arek i Oskar Potoniec - obaj ambitni, odważni i zakochani w czarnym sporcie. Kuzyni, przyjaciele od dziecka, zżyci jak bracia. Są na początku drogi, która brutalnie może skończyć się każdego dnia, ale wierzą i marzą... o wystąpieniu w składzie Falubazu, a nawet zwycięstwie w cyklu Grand Prix.

Na pierwszy mecz żużlowy zabrał ich pan Tomasz, ojciec Oskara. Adrenalina, szybkość, emocje sprawiły, że chłopcy chcieli nie tylko kibicować żużlowcom, ale sami zapragnęli nimi zostać, dlatego pan Tomek od trzech lat już nie ma wyjścia - regularnie przywozi ich na treningi. Pomimo wielu trudności czasowych, logistycznych oraz finansowych robi to z przyjemnością bo wie, że warto w tych chłopców zainwestować.
 
Uśmiechnięty, niebieskooki blondyn, nieśmiały. Chciałby być jak Jarek Hampel. Motory, treningi, ryk silników to jest to co kocha. Podczas rozmowy o treningach, żużlu, rozświetlają mu się oczy, spojrzenie nabiera blasku. O babci i wujku mówi z przejęciem w głosie i wdzięcznością za to, że przy nim są...
 
Arek Potoniec, 16 lat. - Trenuję trzeci rok w zielonogórskiej szkółce żużlowej. Od wielu lat  mam motor crossowy, gdyż trenuję cross od 6 roku życia. Pamiętam rok 2009: mecz ówczesnego Falubazu z Gdańskiem. Wujek zabrał mnie na stadion i wtedy zakochałem się w tym sporcie. Chcę być żużlowcem, bo uwielbiam czuć adrenalinę, nie boję się szybkości, upadków. Moim marzeniem jest dostać się do składu Falubazu. Na treningi do Zielonej Góry przywozi mnie wujek Tomek. On jest moim wsparciem i opiekunem. Moi rodzice pracują i mieszkają w Niemczech od dawna, nie ma ich na miejscu. Niestety, nie mam w nich wsparcia. Wychowuje mnie babcia, która wspólnie z wujkiem jest przy mnie w każdej sytuacji. Zawsze, gdy wracam z treningu, stoi w drzwiach lub oknie i patrzy, czy wróciłem cały i zdrowy, bez gipsu. Obawia się o mnie, ale pozwala mi jeździć. Cieszy się, że mam pasję i ją pielęgnuję. Babcia lubi żużel, choć nie była na meczu. Kiedyś na treningu przy ul. Wrocławskiej obserwowała, jak trenuję. Wujek nie jest moim mechanikiem. Po prostu pomaga, doradza, motywuje, a korzystam z usług mechanika klubowego. Dobrze mi się trenuje w zielonogórskiej szkółce. Z trenerem Andrzejem Huszczą mam świetny kontakt. Ekipa się zmienia, jedni przychodzą, inni odchodzą. Kamil Merena jest moim najlepszym kolegą ze szkółki. Chwilę jeździłem z Alexem Zgardzińskim i Oskarem Lisem, Alex jeździ do dziś, Oskar skończył jazdy. Ten sport trzeba kochać, ja go kocham. Nie miałem na szczęście jeszcze złamań i poważniejszych urazów, upadki moje kończyły się na stłuczeniach i siniakach, oby tak dalej. Moim idolem jest Jarek Hampel, miałem okazję mijać go i powiedzieć „dzień dobry”. To wspaniały żużlowiec i miły człowiek. Mecze naszej drużyny oglądam, śledzę i regularnie kibicuję. Wczuwam się w każdy wyścig i zawodników. Wiem, jak to jest, jeśli komuś np. nie wyjdzie. Wierzę, że mi się uda spełnić moje marzenie i trafić do drużyny.
 
Jeszcze dziecko z twarzy, z postury, ale plany i cele ma konkretne. Niejeden dorosły szuka drogi, a on już wie, że chce być żużlowcem i zdobywać tytuły. 90 km z domu na trening i z powrotem nie są dla niego przeszkodą. Tym bardziej w towarzystwie kochanego taty i kuzyna, który jest jak brat...
 
Oskar Potoniec, 12 lat. - Trenuję w naszej żużlowej szkółce od roku, ale przyjeżdżam z kuzynem Arkiem na stadion przy ul. Wrocławskiej od trzech lat. Korzystam z motoru klubowego, a tata jest jakby moim menedżerem - przywozi mnie, pomaga. Tak, jak wspomniał kuzyn, 2009 rok był bardzo ważny, bo wtedy zakochałem się w żużlu. Lubię jeździć na motorze i podobnie, jak kuzyn od kilku lat jeżdżę na crossie. Mamy blisko do lasu, więc jak tylko jest okazja, wybieramy się tam z motorami. Moim idolem jest Adam Strzelec, Jarek Hampel i Greg Hancock. Kilka razy miałem okazję rozmawiać z Adamem, który udzielił mi kilku rad w kwestii sylwetki, czy techniki jazdy. Ze szkółki koleguję się z Kamilem Mereną, Pawłem Kurowskim i oczywiście trzymam z kuzynem Arkiem. Mam dopiero 12 lat i jest mi ciężko, ale staram się. Treningi, przygotowanie motoru itp. są  dla mnie większym wysiłkiem niż dla moich starszych kolegów ze szkółki, ale będę walczył. Gdyby nie tato, bym nie jeździł. On zachęca, motywuje, tłumaczy, wspiera, a przede wszystkim poświęca dużo czasu i pieniędzy na realizowanie mojej i kuzyna pasji. Atmosfera w szkółce jest wręcz rodzinna. Traktujemy się jak bracia, a Andrzej Huszcza jest jakby naszym ojcem. Chciałbym wystartować w Enea Ekstralidze, zdobyć z drużyną Mistrza Polski. Nie miałem jeszcze większych kontuzji, choć raz przestraszyłem się na kilka dni po tym, jak „przeleciałem” przez kierownicę. Mam wiele marzeń i nadziei związanych z żużlem. Liczę, że uda mi się je zrealizować, długa droga przede mną...

źródło: falubaz.com