Tomasz Gollob na łamach Przeglądu Sportowego podsumowuje tegoroczny cykl Grand Prix. - Piąte miejsce traktuję jako sukces, bo motocykle miałem na poziomie pozycji od dziesiątej w dół - mówi Gollob. Najbardziej utytułowany polski żużlowiec wszech czasów nie obronił tytułu mistrzowskiego.

Po raz pierwszy w historii cyklu GP nie został najwyżej klasyfikowanym Polakiem – brązowy medal padł łupem Jarosława Hampela. W kwietniu przyszłego roku Tomasz Gollob skończy 41 lat, ale myśli o odzyskaniu złotego medalu nie porzuca.

W przyszłym sezonie chce wrócić na szczyt, współpracując z tym samym tunerem – Janem Anderssonem. Gdy w lecie tego roku wyniki Polaka drastycznie się pogorszyły, pozycja Szweda wydawała się zagrożona. Głośno mówiło się, że Gollob będzie testował silniki od innych mechaników, by po sezonie definitywnie porzucić Szweda. Nic z tego. Po sobotnim GP w Gorzowie Wielkopolskim Tomasz zadeklarował chęć dalszej współpracy z tunerem, z którym związał się trzy lata temu. – Nigdy mi nawet przez myśl nie przeszło, żeby się pożegnać z Anderssonem – uciął spekulacje.

– Na sprzęcie Jana zdobyłem trzy medale z rzędu – najpierw brąz, a później srebro i złoto. W tym sezonie coś się popsuło, ale trzeba pamiętać, że sporo zamieszania wprowadziły nowe tłumiki. Poza tym sam nie ustrzegłem się błędów. Efekt był taki, że miałem motocykle na miejsca 10-15. To cud, że skończyłem sezon na piątej pozycji. Nie zwalam winy na Anderssona. Dziękowałem mu przed rokiem i teraz mogę tylko powtórzyć te słowa – dodał Tomasz Gollob.

Jakie błędy ma Gollob na myśli? – Pewne jest tylko to, że moje motocykle nie miały odpowiedniej prędkości na starcie. Za tydzień ruszam na poszukiwanie nowinek, by za rok wygrać technologiczny wyścig z rywalami – zdradza Tomasz.

Multimedalista mistrzostw świata nie zdecydował się na zmianę tunera z dwóch powodów. Po pierwsze zawodnik i mechanik potrzebują czasu, by współpraca zaczęła owocować. Zanim tuner się dowie, czego potrzebuje zawodnik, mijają miesiące. Andersson i Gollob potrzebowali roku. Panowie rozpoczęli współpracę w połowie sezonu 2008, a dopiero po 12 miesiącach Tomasz został dominatorem GP. Gdyby teraz zdecydował się na zmianę, następny sezon byłby dla niego stracony.

Poza tym szwedzki mechanik wciąż jest na topie. W zakończonych rozgrywkach wyprzedzili go tylko nieznacznie Marcel Gerhard (tuner Grega Hancocka) i Fleming Graversen (tuner Andreasa Jonssona), ale Andersson może się pochwalić brązowym medalem Jarosława Hampela i piątym miejscem Golloba.

– To potwierdza, że Jan dał z siebie wszystko. Wierzę, że razem znajdziemy odpowiednie ustawienia silników. Muszę odnaleźć też w sobie motywację, pragnienie zwyciężania za wszelką cenę. Nie jest to łatwe, gdy ma się wiele sukcesów na koncie. Ja mam wszystkie, więc czeka mnie długa praca nad tym, by przekonać samego siebie, żeby jeszcze raz pójść na maksa – kończy siedmiokrotny medalista IMŚ.