Nasz sukces w Drużynowym Pucharze Świata będzie zależał od dyspozycji Tomasza Golloba. Jak zwykle. Na szczęście kapitan biało-czerwonych zapomniał już o kontuzji, której doznał pod koniec maja w meczu ligi szwedzkiej. Gollob odrodził się w GP Polski w Gorzowie i znalazł się na fali wznoszącej.

– Po tym upadku tak naprawdę przez miesiąc nie powinienem startować, lecz nie chciałem nikogo zawieść – mówi Tomasz Gollob. – Stal Gorzów mnie potrzebowała, więc nie mogłem pójść na długi urlop. Po kilku dniach wolnego wsiadłem na motocykl. O pękniętych żebrach nikomu nie mówiłem – dodaje.

W słabszej formie mistrz świata z 2010 roku był przez prawie miesiąc. Dużo czasu poświęcił wówczas na dogranie spraw sprzętowych. Dzięki temu znów ma szybkie silniki na tory mocno nasiąknięte wodą. Poprawił też starty. Menedżer Golloba Tomasz Gaszyński tłumaczy, że nasz najlepszy żużlowiec musiał zrobić krok do tyłu, by później wykonać dwa naprzód.

Gollob nie mógł odzyskać wysokiej formy w lepszym momencie. W sobotę biało-czerwoni rozpoczynają walkę o czwarty z rzędu Drużynowy Puchar Świata. Nasz kapitan zawsze w trudnych chwilach podrywał zespół do walki. Tak było m.in. rok temu podczas finału w Gorzowie, gdy najpierw w pięknym stylu wygrał dwa ważne wyścigi, a potem instruował kolegów, jakimi ścieżkami mają pokonywać tor, by wygrywać. Piotr Protasiewicz dzięki temu obudził się po marnym początku zawodów i w trzech kolejnych biegach zdobył 8 punktów.

– Każdy w nas, reprezentując kraj, daje z siebie wszystko. W tym roku też się nie poddamy, choć los nas mocno doświadczył, bo przez kontuzje wypadli Jarek Hampel i Janusz Kołodziej. Nie mówmy jednak w tej chwili o medalach. Skupiamy się na pokonaniu pierwszej przeszkody. W sobotę w Bydgoszczy chcemy wywalczyć awans do finału i dać naszym kibicom sporo radości. Jestem przekonany, że w finale nie będziemy bez szans  – zapowiada Gollob.

W swojej karierze lider nszej kadry zdobył z nią sześć złotych i cztery srebrne medale. W finałach DPŚ uzyskał łącznie 140 punktów. Nawet wtedy, kiedy mu nie szło, w decydującym momencie nie zawodził. Tak było chociażby podczas pamiętnego finału w 2009 roku w Lesznie. Po czterech startach Gollob miał tylko 3 punkty, ale w ostatnim, gdy mieliśmy tyle samo punktów co Australijczycy, pokonał Leigh Adamsa.

– To był mój zdecydowanie najtrudniejszy finał – wspomina Tomasz i dodaje: – W moim boksie nie było wówczas motocykla odpowiedniego na tamtą nawierzchnię. W dodatku spadł ulewny deszcz. Przesiadłem się jednak na maszynę Krzyśka Kasprzaka i zrobiłem to, co do mnie należało. Wydaje się, że w tegorocznej edycji niespodzianek sprzętowych nie będzie. Pokazują to zresztą wyniki. O ile w pierwszej części sezonu Gollob jeździł w ligach polskiej i szwedzkiej w kratkę (lepiej na wyjazdach, gorzej na domowych torach), o tyle od niedawna znów prezentuje stabilną, wysoką formę.

– Tomek jest morotem napędowym całego naszego żużla – mówi trener kadry Marek Cieślak. – Jako kapitan, który tak wiele osiągnął, jest najwyżej postawiony w reprezentacyjnej hierarchii. Niektórzy się krzywią, że to z nim najczęściej dyskutuję, ale aby to zrozumieć, wystarczy spojrzeć na jego dokonania. Chcę mieć jego poparcie, więc rozmawiam też o personalnych wyborach. Często się nie zgadzamy. Raz musiałem go przekonywać do pomysłu wystawienia Wieśka Jagusia przed turniejem w Vojens. Innym razem tłumaczyłem długo, dlaczego warto dać szansę Runemu Holcie w Lesznie. Ani jeden, ani drugi nas nie zawiódł – przypomina.

Więcej w „Przeglądzie Sportowym".