Stany Zjednoczone trafiły do barażu po rundzie kwalifikacyjnej w szwedzkiej Malilli. Z 39 punktami zajęli ostatecznie trzecie miejsce. Czy „Jankesi” na czele z fantastycznym Gregiem Hancockiem będą w stanie sprawić niespodziankę i awansować do finału? W USA gdzieś zaciął się system szkolenia młodych talentów. Hancock z Hamillem, z całym szacunkiem dla nich, mają bliżej do końca swych bogatych karier niż do początku, a następców nie widać. Gdzie te czasy, kiedy o sile drużyny stanowili bracia Shawn i Kelly Moranowie, czy Bruce Penhall. Ryan Fisher, Mike Faria, Charlie Venegas czy Chris Manchester nie rozwinęli skrzydeł w europejskich klubach.

W dzisiejszej ekipie dowodzonej przez Billa Amicka jest kilka luk. Billy Janniro czy Brent Werner już nie potrafią nawiązać tak skutecznej walki jak ich nieco starsi koledzy. Widoczne to było w Malilli. Popularny „Herbi” zdobył aż 20 punktów. Stanowiło to ponad połowę zdobytych „oczek” przez USA. Sam Ermolenko również jest cieniem siebie z 1993 roku. Wówczas zdobył pierwszy, i jak się później okazało, jedyny tytuł IM¦. Nie możemy się jednak dziwić. Amerykanin skończył w tym roku 46 lat i jeździ jeszcze tylko na potrzeby reprezentacji, która nie ma następców! „Super Sam” w ostatnim czasie częściej komentował zawody dla angielskiej Sky Sports niż ścigał się na żużlu.

„Born In The USA” śpiewał w latach osiemdziesiątych Bruce Springsteen. Czy po dzisiejszym barażu „Jankesi” będą z dumą mogli zanucić te słowa? Przy odrobinie szczęścia na pewno, tym bardziej, że Amerykanie najczęściej ścigają się właśnie na Wyspach. Hancock pojedzie na swoim torze, gdyż Reading Bulldogs to drużyna, dla której zdobywa cenne punkty. Wspomniany Ermolenko jest Dyrektorem Sportowym tego klubu, więc zna tajniki nawierzchni tamtejszego toru. Nawet jeżeli USA awansuje do finału, będzie to zapewne ich łabędzi śpiew. A szkoda…

USA:
1. Greg Hancock
2. Billy Janniro
3. Sam Ermolenko
4. Brent Werner
5. Billy Hamill