Psychologia wkrada się coraz bardziej w życie profesjonalnych sportowców. Od kilku lat jest też obecna w speedway'u. O fenomenie psychologii opowiada doktorant psychologii na Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy mgr Sebastian Maliszewski. Prywatnie jest on psychologiem sportowym bydgoskich lekkoatletów (Mariki Popowicz, Łukasza Płaczka), koszykarek (Artego Bydgoszcz) oraz toruńskich żużlowców (Emila i Kamila Pulczyńskich oraz Karola Ząbika).

Katarzyna Maciejewska: Jak to się stało, iż psychologia jest coraz bardziej modna wśród sportowców w Polsce? 
Sebastian Maliszewski: - Psychologia tak naprawdę była obecna cały czas w wielu środowiskach sportowych, jednak dopiero za sprawą Jana Blecharza (psychologa m.in. Adama Małysza) wyszła z "podziemia". Sportowcy po sukcesie Małysza zaczęli doceniać psychologię i to, w jak wielkim stopniu może ona pomóc w ich profesjonalnej karierze. 

Co tak naprawdę potrafi psycholog sportowy? 
- Przede wszystkim potrafi dostrzec szczegóły, których nie dostrzega ani on sam ani jego trener. Potrafi znaleźć momenty, w których zawodnik nie potrafi się odpowiednio skoncentrować, momenty, kiedy spala się psychicznie, nie potrafi opanować stresu itp. 

Na czym polega praca psychologa ze sportowcami? 
- Ciężko w sposób jednoznaczny odpowiedzieć na to pytanie. Jednym z aspektów naszej pracy jest odpowiednie umotywowanie zawodnika (bądź też "utemperowanie go") i odstresowanie. Zdarza się, iż zawodnik przed zawodami traci poczucie wiary we własne umiejętności, wszystko go rozprasza, nie potrafi opanować stresu. Wtedy pojawia się psycholog, który w umiejętny sposób "wyleczy jego głowę". Oczywiście jako psycholog korzystam ze starych sprawdzonych metod: treningu mentalnego, treningu autogennego Schultza oraz zmodyfikowanych różnych innych treningów, które w umiejętny sposób potrafią ukierunkować sportowca na obrane tory. 

Czy istnieje różnica w pracy psychologa jeżeli chodzi o lekkoatletów i żużlowców? 
- Oczywiście. Przede wszystkim musimy zrozumieć, iż nigdy nie spotkamy dwóch takich samych zawodników, czy też zawodniczek. Każdy człowiek jest inny, każdy na swój sposób przeżywa wzloty i upadki. Najpierw musimy poznać "wnętrze" zawodnika, osobowość, temperament itd. Praca z żużlowcami jest zupełnie inna niż z lekkoatletami. Żużlowcy to ludzie wręcz naładowani potężną dawką adrenaliny (vide Nicki Pedersen), dlatego też bardzo często zdarzają się sytuacje, w których żużlowiec wygrywa, po czym przyjeżdża w następnym biegu ostatni. Spowodowane to jest głównie brakiem koncentracji i nieumiejętnym rozładowaniem emocji. 

Jak ceni Pan sobie współpracę ze sportowcami? 
- Dla mnie niezmiernie ważne jest to, iż osoby z którymi pracuję zrozumiały, iż psychologia potrafi im pomóc nie tylko w sporcie ale i w życiu. Z każdym z kim do tej pory pracowałem i pracuję współpraca układała się dobrze i myślę, że jest to dopiero początek dążenia do tego, by psychologia sportu na stałe zagościła na salonach żużlowych jak i w innych dyscyplinach sportu.