Dla kadry żużlowej obóz w Zakopanem to ekstremalne przeżycie. Treningi ze specjalistą od walk w klatce i bieganie po górach z mistrzynią w skialpinizmie. - Trenerze, zawróćmy, bo już nie dajemy rady - zaczęli prosić młodzi zawodnicy Marka Cieślaka w trakcie marszobiegu w górach.

- A pamiętacie, co wam psycholog mówił? Macie myśleć pozytywnie. Zobaczcie światełko w tunelu. Pomyślcie, że do końca trasy jest sto metrów, a nie pięć kilometrów. Pomyślcie, że za tą górką będziecie mogli złapać drugi oddech - śmiał się pan Marek.

- A widział trener, gdzie jest nasz psycholog? Z tyłu biegnie - odpowiadali poirytowani i zmęczeni zawodnicy (ktoś przytomnie zwrócił uwagę, że psychologiem nie ma sensu się przejmować, bo on myśli pozytywnie, więc da radę), a Piotr Pawlicki obrócił się na pięcie i ruszył w drogę powrotną. Miał dość prowadzącej grupę mistrzyni w skialpinizmie Klaudii Tasz, czemu dał później głośno wyraz przy obiedzie. Ale trzeba to zrozumieć, bo zawodnik był naprawdę wyczerpany.

Na początku trzygodzinnej trasy żużlowcy machali do przechodniów i pozdrawiali skoczków lecących nad bulą Wielkiej Krokwi. - Leć, Adam, leć! - odzywały się wesołe głosy. Po zakończeniu wyprawy nikomu nie było już do śmiechu. Zawodnicy wracali grupkami. Mieli zwieszone głowy, wyglądali jak pobite wojsko. - Panie Tomku, a Robert Korzeniowski miał za sobą specjalne kijki i szedł szybciej niż my biegliśmy truchtem - mówił Bartek Zmarzlik do Golloba, chwaląc mistrza olimpijskiego w chodzie.

Nam Bartek, kiedy spytaliśmy jak było, odpowiedział: - Ja już sam nie wiem, jak było i gdzie byłem. Biegaliśmy w chmurach. Przeżycie? Tragiczne - opowiadał żużlowiec, a jego umęczona twarz świadczyła, że z Tasz nie ma żartów.

Zaczęła niewinnie. - Pobiegniemy sobie truchcikiem obok skoczni, której rekord długo należał do Svena Hannavalda - mówiła. - Później pobił go Simon Ammann, zwany też „Szymonem Amantem” (w tym momencie młodzież zaczęła szturchać Szymona Woźniaka - przyp. red.), lądując niemal na płaskiej powierzchni. Kolejne anegdotki powiem wam w trasie - dodała i ruszyli.

Kroku pani Klaudii dzielnie dotrzymywał trener Cieślak. - Codziennie biegam, więc forma jest - wyjaśnił później. - Ale czasami trzymałeś tyły, żeby asekurować kadrowiczów – śmiał się Gollob. - Wiadomo, że w lesie są niedźwiedzie, więc musiałeś na chłopaków uważać - dodał, co Cieślak skwitował stwierdzeniem, że „chwile zwątpienia były”.

- Spokojnie dałbym radę pokonać całą trasę - wtrącił przysłuchujący się rozmowie Piotr Szymański, przewodniczący Głównej Komisji Sportu Żużlowego. - Zacząłem dbać o formę. W ciągu dziesięciu miesięcy zrzuciłem dziesięć kilo, bo żona mnie zmobilizowała, żebym zadbał o sylwetkę. Wiem, jak biegać, żeby spalać kalorie. Trzeba biegać wolno, żeby tętno było 120 do 160 - doprecyzował Szymański.

W Zakopanem żużlowcy nie mają chwili wytchnienia. Wielu z nich wymiotowało z wysiłku po zajęciach z Tomaszem Drwalem, specjalistą od walk w klatce. - Powiem jednak, że ci chłopcy pokazali charakter - stwierdził Drwal, który wykończył reprezentantów zestawem ćwiczeń stanowiących dla niego tylko rozgrzewkę przed czymś poważniejszym.

- Tlenu zawodnikom zabrakło - stwierdził Cieślak, który w tym roku chce z reprezentacją powalczyć o złoto Drużynowego Pucharu Świata, a potem zamierza się zastanowić, czy jego dalsza praca z kadrą ma jeszcze sens. Przyznaje, że czasami jest już tym zmęczony i nachodzą go myśli, aby zrezygnować.