Jak już Państwa informowaliśmy, podczas niedzielnego spotkania w Rybniku, Mikael Max, ścigający się na co dzień w barwach Czarnych Diabłów z Ostrowa, pobił dotychczasowy rekord toru, który należał do Szweda i wynosił 63,85 sekundy. Od kolejnego spotkania na Górnym ¦ląsku zobaczymy w programach nowy, rewelacyjny czas 63,33 sekundy. A pomyśleć, że podczas rozmowy przed meczem popularny Cyber Mike wątpił w możliwość ustanowienia jeszcze lepszego rezultatu…Jest kilkanaście minut po godzinie 14-stej. W Rybniku cudowna pogoda – bezchmurne niebo i ciepło. Spaceruję z Mikaelem po parkingu. Dziwię, że jeszcze chodzi w kurtce… Rozmawiamy o wszystkim – żużlu, życiu, przeszłości oraz przyszłości. W końcu nawiązuję do jego fantastycznego wyczynu sprzed kilku lat, gdy ustanowił nowy rekord lepszy od poprzedniego o niemal sekundę!
To było tak dawno… - stwierdził wyraźnie zamyślony. Potwierdził tym samym to, co powiedział kilka minut wcześniej. My się śmiejemy w środku. Wyraz skandynawskiego charakteru.
A dziś? Pobijesz rekord? - pytam lakonicznie. Podeszliśmy do bandy okalającej tor. Wsparty na łokciach odpowiedział: Będzie szybko, ale szczerze wątpię w taką możliwość. Nie dziś.

Drugi wyścig dnia. Pod taśmą stają: ze strony gości - bracia Mikael Max oraz Peter Karlsson w ramach zastępstwa zawodnika za £ukasza Jankowskiego, dwójkę rybniczan stanowią – debiutujący na rybnickim torze Rory Schlein i Renat Gafurov. Max, po genialnym starcie bez problemu wysuwa się na prowadzenie. Rosjanin próbuje gonić Szweda, lecz ten z każdym kolejnym wirażem powiększa dystans. Schlein w międzyczasie wyprzedza Karlssona. Cyber Mike niezagrożenie mknie do mety. Tak jak to robił kilka lat temu. Na pierwszym łuku przyklejony do krawężnika, na drugim niezwykle łatwo pokonuje kolejne metry pod samą bandą. Wreszcie meta. Na tablicy świetlnej czas: 63,33. Kibice jakby niedowierzając cicho przebąkują - Nowy rekord. Spiker nie potwierdza. Może to pomyłka… A jednak nie! To, co miało być niemożliwe stało się faktem!

Po ostatnim biegu wchodzę do parkingu, podchodzę do Mikaela, który odkręcał tylne koło swojej maszyny. Na mój widok się już śmieje.
Nadal masz wątpliwości?... - pytam z lekką ironią.
Skąd to wiedziałeś? Wciąż w to nie mogę uwierzyć! To może oznaczać tylko jedno – wszystko zmierza w dobrym kierunku! - powiedział rozradowany.

¦miejecie się w środku tak? W takim razie chyba o tym zapomniałeś… - pomyślałem, uśmiechnąłem się, pogratulowałem i poszedłem dalej.