Przemysław Pawlicki to jeden z najzdolniejszych zawodników młodego pokolenia. Różne zawirowanie sprawiły, że w bieżącym sezonie wspólnie z bratem startuje w drugoligowej Polonii Piła. Nie przeszkadza mu to jednak w realizowaniu celów, jakie założył sobie przed tegorocznymi rozgrywkami. Jak podkreśla, nie kalkuluje i w każdych zwodach stara się pojechać na maksimum.

Niedzielne spotkanie w Krakowie nie było łatwą przeprawą dla waszego zespołu. Wanda napędziła wam sporo strachu, w końcówce spotkanie potrafiliście jednak odwrócić losy meczu. 
- To nie było łatwe spotkanie. Gospodarze postawili wysoko poprzeczkę. Dodatkowo już na początku zawodów spadł deszcz, jednak to właśnie to zdarzenie zmieniło oblicze spotkania. Kiedy wyjrzało słońce, nawierzchnia stała się mocno przyczepna, a to akurat odpowiadało naszej drużynie. W drugiej części spotkania przejęliśmy kontrolę i utrzymaliśmy prowadzenie do samego końca. Jeśli chodzi o moją postawę to jestem zadowolony, choć mogło być ciut lepiej. W jednym z wyścigów miałem małe problemy z motocykle stąd porażka na moim koncie.

Przed sezonem Polonia nie była wymieniana w gronie faworytów do walki o awans do pierwszej ligi, jednak po tym jak dołączyłeś wspólnie z bratem do zespołu znad Gwdy wiele się zmieniło. Mimo to nie macie łatwej przeprawy.
- Większość spotkań jest bardzo zaciętych do samego końca, ale w końcu o to przecież chodzi! Najważniejsze abyśmy zdobywali kolejne punkty i zmierzali w kierunku, jakim jest awans do pierwszej ligi. Ciągle przed nami sporo pracy, ale zrobimy wszystko, aby w kolejnym sezonie znaleźć się w wyższej dywizji.
 
Czy w przypadku awansu do pierwszej ligi, zakładasz pozostanie w Pile?
- Na razie nie chciałbym wypowiadać się na ten temat. Zobaczymy co przyniesie przyszłość. Póki, co skupiam się na obecnych rozgrywkach, staram się utrzymać równą formę.

Ze względu na perturbacje w Polsce i w Anglii straciłeś początek rozgrywek. Czy obecnie jesteś już w pełni „wyjeżdżony” w ten nowy sezon?
- Myślę, że obecnie jest już całkiem nieźle. Zmagam się natomiast z dokuczliwym przeziębieniem. Gorączka nie chce odpuścić, a to nie pomaga w jeździe.

Ostatnio twój szwedzki zespół Piraterna Motala stoczył dwa zacięte pojedynki, zdołaliscie jenak wywalczyć trzy punkty.
- Istotnie, ostatnio nasze spotkania to prawdziwy horror. Nie jestem zadowolony ze swojej postawy. Można powiedzieć, że zawaliłem te mecze. Z pewnością stać mnie na lepsze wyniki. Cały czas jestem w rozjazdach startuję w Polsce, Anglii, Szwecji i w Niemczech. Nie mam dnia odpoczynku, stąd nie mogę do końca zaleczyć tego przeziębienia, a to z kolei przekłada się na wynik.
 
W minionym tygodniu uzyskałeś awans do kolejnego etapu rywalizacji w mistrzostwach świata. Wbrew pozorom jednak turniej w czeskim Divisowie nie należał do najłatwiejszych.
- Początek nie był najlepszy. Nie miałem też szczęścia do pól startowych. Przez całe zawody siąpił deszcz, trzecie i czwarte pola były zdecydowanie najgorsze. Los chciał, że w pierwszej fazie turnieju musiałem startować z pól zewnętrznych. Dodatkowo popełniłem mały błąd, gdyż po pierwszym starcie zmieniłem przełożenie, jak się okazało ta decyzja nie była zbyt trafna. Na szczecie w końcówce zawodów powróciłem do pierwotnych ustawień, startowałem też z pól wewnętrznych i w pełni to wykorzystałem zdobywając w czwartej i piątek serii 6 punktów. To zaważyło na moim awansie do kolejnej rundy.

Jak już wcześniej wspomniałeś chciałbyś wspólnie ze swoim polskim zespołem awansować do pierwszej ligi, a jakie masz plany odnośnie imprez indywidualnych?
- Przed tegorocznym sezonem postawiłem sobie bardzo wysokie cele. Chciałbym wystąpić w każdym z finałów rozgrywek, do których przystąpiłem. Mono pracuję nad tym, aby właśnie tak się stało. Zawsze powtarzałem, że chcę zostać mistrzem świata i nic się w tej materii nie zmienia. Zrobię wszystko, aby zrealizować to marzenie. Obserwując starszych kolegów jak Tomek Gollob, Jarek Hampel czy Jason Crump widzę, jak wiele pracy należy włożyć w to, aby odnieść duży sukces. Staram się wykorzystywać maksimum swoich umiejętności, aby zwyciężać kolejne wyścigi. Podobnie jak mój tato, jestem niezwykle walecznym zawodnikiem, a ciągle moim wzorem pozostaje Leigh Adams.

No właśnie już jeden finał ci odpadł – Drużynowe Mistrzostwa Świata Juniorów. Co prawda to impreza drużynowa, jednak na pewno żałujesz, że nie wystąpicie w decydującej rozgrywce. Półfinał był rozgrywany w Rawiczu, jednak nie zdołaliście wykorzystać atutu własnego toru. Co się stało?
- Wszyscy równo jechaliśmy, jednak czegoś zabrakło. Wydaje mi się, że kluczem do sukcesu były starty, Szwedzi prezentowali się nieco lepiej w tym elemencie i dlatego to oni cieszyli się z wygranej. To nie był nasz dzień szkoda, że tak się stało. Po zawodach byliśmy podłamani tym, że nie udało nam się awansować, ale taki jest żużel. Trzeba umieć też przegrywać.

Równie ważną imprezą rangi młodzieżowej są Indywidualne Mistrzostwa Świata Juniorów. W tym sezonie zostaną rozegrane aż cztery finały. Czy myślisz, że taka modyfikacja jest właściwym posunięciem?
- Tak, uważam, że to jest właściwy krok. Tutaj nie ma mowy o przypadku, jeżeli dany zawodnik zwycięża tytuł to znaczy, że faktycznie prezentował się najlepiej spośród wszystkich uczestników tej imprezy. Bardzo chciałbym wystąpić w tych zawodach. Na razie jednak muszę skupić się na tym, by awansować do tych rozgrywek. Jeśli mi się to uda, to z pewnością powalczę o jak najlepszy wynik.

Masz mnóstwo imprez w ciągu roku, obok zawodów ligowych są przecież zawody młodzieżowe, turnieje towarzyskie. Poziom tych imprez jest niekiedy mocno zróżnicowany zawody ligowe w Szwecji to nie to samo, co drugoligowe potyczki w Polsce. Czy masz jakieś priorytety, jeśli chodzi o swoje starty?
- Dla mnie nie ma zawodów nieważnych, czy mniej ważnych. Każdy turniej, każde spotkanie jest dla mnie sprawdzianem, w którym chcę wypaść jak najlepiej. Nie kalkuluję, np. że dziś jadę w drugiej lidze, więc mogę sobie odpuścić. To w ogóle nie wchodzi w rachubę! Chcąc utrzymać wysoką równą formę muszę dobrze prezentować się w każdym spotykaniu zarówno w rozgrywkach Elite League, Elitserien jak i podczas zawodów młodzieżowych. Jestem ambitnym zawodnikiem, który zawsze jedzie na 100%.

Wspomniałeś wcześniej, że twoim idolem jest Leigh Adams. Zapewne zasmuciła cię informacja o jego poważnym upadku.
- To niezwykle smutna wiadomość. Początkowo nie mogłem uwierzyć w to, co się stało. Leigh był moim idolem od najmłodszych lat. Zawsze chciałem mieć taką sylwetkę jak on. To niedościgniony wzór, który dla mnie zawsze pozostanie numerem jeden. Z całego serca życzę mu powrotu do zdrowia. To niezwykła osobowość pełna charyzmy. Jestem przekonany, że wróci w pełni sprawny.

Na koniec pozwól, że zapytam cię o twój macierzysty klub – Unię Leszno. Czy śledzisz wyniki Byków?
- Nie może być inaczej! To jest mój domowy klub, mieszkam zaledwie 1,5 km od stadionu. Zawsze będę kibicował leszczyńskiej drużynie. W tym roku Unia ma prawdziwego pecha, kontuzja za kontuzją. Wierzę jednak, że będzie dobrze i wszyscy zawodnicy szybko powrócą do zdrowia. Byki mają w swych szeregach niezwykle ambitnych zawodników i zapewne powalczą o jak najlepszy rezultat. Trzymam kciuki za dobry wynik na zakończenie rozgrywek. Korzystając z okazji chciałbym jeszcze podziękować mojemu tacie za nieocenioną pomoc, wszystkim sponsorom i kibicom, którzy mocno mnie wspierają.