Żużlowiec idealnie wstrzela się w moment startowy, uzyskuje przewagę nad konkurentami, ale wokół toru rozświetlają się bursztynowe iluminacje. Sędzia przerywa bieg uznając, że start był nierówny. Czy słusznie? Ileż razy zastanawialiśmy się już nad tym? Jedni twierdzą, że jeździec miał wyjątkowe szczęście i tylko przypadkiem puścił sprzęgło w odpowiednim momencie, a drudzy, iż miał niewiarygodny refleks. Kto ma rację? Innymi słowy, przerywać, czy też nie?

Żużlowcy kopią ścieżki, które pozwolą im optymalnie wyjść spod maszyny startowej. Kierują głowy w bok, by zauważyć ruch zamka maszyny startowej, widoczny na ułamek sekundy przed pójściem taśmy w górę. To wszystko po to, by zyskać te setne sekundy, przekładające się później na centymetry, mogące zadecydować o minimalnej przewadze na wejściu w łuk, a w konsekwencji o miejscu na przeciwległej do startu prostej. A to już połowa sukcesu w wyścigu.

Zawodnicy od wielu lat czołgają się na starcie. Na archiwalnych filmach widać, jak żużlowcy wyraźnie poruszają się do przodu jeszcze przed startem. To, że motocykl był już w ruchu, a nie startował z miejsca, dawało zasiadającym na nich jeźdźcach przewagę tak ważną na starcie. W końcu postanowiono ukrasić ten proceder, by o kolejności na wejściu w pierwszy łuk decydował refleks i stalowe nerwy, a nie spryt i cwaniactwo. Start zatrzymany ma być startem zatrzymanym.

Zostały określone szczegółowe procedury startowe. Zawodnik powinien się ustawić prostopadle do taśmy startowej, a przednia koło ma się znajdować 10 cm od niej. Podprowadzający może przejść między taśmą a motocyklem, by sprawdzić, czy odpowiednia odległość jest zachowana. Po upływie dwóch minut żużlowcy powinni stać nieruchomo i oczekiwać na znak od sędziego w postaci zielonego światła, by w końcu maksymalnie odkręcić manetkę gazu i puścić sprzęgło.

Zdarza się, że ktoś zrobi to synchronicznie z przyciśnięciem przez sędziego przycisku start, dzięki czemu czas, gdy taśma idzie do góry na tyle, żeby się pod nią zmieścić, wykorzystuje na przejechanie tych 10 cm dzielących go od niej. Tym samym już na pierwszej prostej jest o długość maszyny przed rywalami. Nie można mówić o wykluczeniu, gdyż jeździec taśmy nie dotknął, toteż przepisów nie złamał, ale nie można też stwierdzić, że wszyscy mają równe szanse.

Najlepszym porównaniem w kontekście falstartów dla żużla byłaby królowa sportu- lekkoatletyka. Przez lata każdy sprinter miał możliwość jeden raz ruszyć przed sygnałem startera bez konsekwencji, z czego sportowcy częstokroć korzystali próbując ruszyć dokładnie wraz z wystrzałem pistoletu, co przedłużało procedurę startową aż w końcu postanowiono ograniczyć ten proceder, wprowadzając solidarną odpowiedzialność wszystkich uczestników biegu.

I tak po falstarcie jednego z zawodników każdy następny, bez względu na to, kto go popełnił, kończył się dyskwalifikacją. W sporcie żużlowych sytuacja jest o tyle jasna, że wszystkie dotknięcia taśmy kończą się wykluczeniem i taka reguła będzie również obowiązywała od nowego sezonu w popularnej lekkiej. Chciałbym jednak zwrócić uwagę na inny szczegół. Nie ma żadnego sportowca, który byłby w stanie wystartować równo z sygnałem startu, no niemożliwe.

Wystartowanie równo ze strzałem z pistoletu uznawane jest za falstart. Opóźnienie musi wynosić więcej niż 0,12 s. Krótszy czas oznacza, że sprinter nie czekał na sygnał – to bowiem poniżej czasu reakcji człowieka. Podobnie w żużlu. Tzw. lotny start oznacza zatem, że żużlowiec puścił sprzęgło zanim zauważył ruch zamka maszynki startowej. Fakt ten obala więc teorię, że żużlowcy, którzy kradną start mają świetny refleks. Oni po prostu mieli wielkie szczęście.