A więc stałe dzikie karty na przyszłoroczny cykl Grand Prix rozdane. Niespodzianką nie było przyznanie ich tym, którym najmniej zabrakło do ósemki gwarantującej pozostanie w cyklu, czyli Fredrikowi Lingrenowi i Hansowi N. Andersenowi. Podobnie w przypadku Taia Woffindena, o którym w tym kontekście mówiło się od dłuższego czasu. Niewiadomą pozostawał jedynie ostatni wolny numer, ale obdarzenie nią Chrisa Harrisa jest sensacją.

Po pierwsze, dziwi, dlaczego tylko pierwszych ośmiu najlepszych zawodników Grand Prix na zapewnione miejsce w cyklu na przyszły rok, skoro zawsze zawodnikom z miejsc 9 i 10 przydzielano dzikusy, a w 2004 roku zaszczyt ten spotkał nawet 13-ego jeźdźca mistrzostw. Obydwaj Skandynawowie dzikie karty otrzymali po raz trzeci, ale Andersen w porównaniu do Lingrena również w inny sposób zapewniał sobie udział w Grand Prix.

Wiadomo było, że choć jedna z dwóch pozostałych dzikich kart na pewno trafi do Anglików, gdyż nie mieli oni jeszcze swojego przedstawiciela w cyklu. Na arenie międzynarodowej najlepiej sprawował się w tym sezonie doświadczony Lee Richardson, ale po tym, co zrobił jego rok starszy kolega Scott Nichols, Brytyjczycy stracili zaufanie do doświadczonych zawodników. Pewniakiem w takim razie wydawał się być rewelacyjny młokos Tai Woffinden.

Miał on świetny sezon w ligach i mało co nie wywalczył tytułu Indywidualnego Mistrza Świata Juniorów. Nie zmienia to faktu, że mając angielski paszport zdecydowanie łatwiej jest zdobyć uznanie swoich rodaków. Dla porównania niewiele starszy Chris Holder rok temu zdobył tytuły mistrzowskie w trzech ligach, na Wyspach i Polsce uzyskując zdecydowanie lepsze średnie niż Woffinden w tym sezonie, a mimo to sam musiał wywalczyć sobie udział w GP.

Wydawało się, że Anglik w kontekście przepisu dopuszczającego tylko dwóch stałych uczestników cyklu w składzie, utrudni swojej polskiej drużynie kompletowanie kadry na ten rok. Okazało się jednak, że Włókniarza i tak nie stać już na swoje zagraniczne gwiazdy i nawet ściągnięty do Częstochowy Rune Holta nie musiał rezygnować ze swojego miejsca w Grand Prix. W ubiegłych latach regulamin nie sprzyjał jednak Lwom w kreowaniu zespołu.

Drużynę spod Jasnej Góry można uznać za ofiarę tego przepisu. Można śmiało powiedzieć, że gdyby w 2006 roku dziką kartę dostał Andersen, który z pozycji rezerwowego mało co nie zdobył medalu, a nie Lee Richardson, który rok wcześniej prezentował się gorzej, to klub spod znaku Lwa miałby ogromne szanse pokonania Wrocławia, w którego barwach na dobrą sprawę jeździło trzech czołowych zawodników globu, między innymi Duńczyk.

Rok temu również klub musiał wypożyczyć swojego kluczowego zawodnika, gdyż Sebastian Ułamek awansował do Grand Prix. W tym sezonie żużlowiec wyraźnie zadomowił się w nowym klubie z Tarnowa i ani myśli upuszczać zespół Jaskółek. Podobnie było w 2007 roku, gdy Częstochowianie musieli pożegnać się z jednym ze swoich liderów Lukasem Drymlem, który odniósł sukces w Grand Prix Challenge, ale wśród najlepszych już sobie nie radził.

Otwartą pozostawała kwestia ostatniej stałej dzikiej karty w cyklu anno domini 2010. Otrzymał ją przedostatni (sic!) w zeszłorocznej rywalizacji Chris Harris, który jest pod tym względem rekordzistą, gdyż już po raz czwarty dostał szansę na rywalizację wśród najlepszych od swoich rodaków. Brytyjczycy skompromitowali się już sportowo i mogą jeszcze bardziej, zapraszając do zabawy krajanów, którzy z kretesem odpadli z ich cyrku.

W kontekście dzikiej karty mówiło się również o Edwardzie Kennett’cie, który był rewelacją w swojej słabej ojczystej lidze, ale za granicą prawie się nie pokazywał. Dla Wyspiarzy i tak nie było jednak za bardzo alternatywy. Dobre sezony w najsilniejszych ligach mieli Matej Zagar, Ryan Sullivan czy Antonio Lindbaeck, ale wszyscy ci panowie z cyklu jakiś czas temu z kretesem odpadli i ciężko było przypuszczać, by dostali kolejną szansę.