Żużlowe motocykle na dobre zamilkły już niemal miesiąc temu. Listopad każdego roku jest miesiącem transferowych dywagacji, negocjacji, ale także i podsumowań. Wraz z Jakubem Jamrogiem obszernie podsumowaliśmy to co działo się wokół jego osoby w minionym sezonie. Gorąco zapraszamy na drugą część wspomnień. Pierwsza dostępna TUTAJ.

Powrót do ścigania nastąpił tydzień później, 14 września, w meczu półfinałowym Nice PLŻ na torze w Łodzi. Kuba jechał w kratkę (dwa ostatnie miejsca i dwie wygrane 5:1) i Orzeł wywalczył tylko sześciopunktową przewagę przed rewanżem. W Grudziądzu się jednak zrehabilitował. Zdobywając dziewięć oczek i bonus był obok Jasona Doyle’a najskuteczniejszym zawodnikiem w zespole Lecha Kędziory. Łodzianie zdołali obronić zaliczkę i awansowali do finału - Czuję ogromną radość! Cieszę się, że to my tworzymy historię Orła – mówił Kuba po tym spotkaniu. Tydzień później w Łodzi odbyło się pierwsze spotkanie finałowe. Ambrek zapisując na swoim koncie 10 punktów i bonus ponownie wraz Jasonem Doyle i Madsem Korneliussnem poprowadzili Orła do wygranej. Niestety, w rewanżu Kuba zanotował najgorszy występ w całym sezonie, zdobywając punkt na defekcie jadącego z nim w parze Tomasza Chrzanowskiego – To był mój najgorszy występ w tym sezonie. Myślę, że nie przeszło bez echa to całe zamieszanie dotyczące mojego udziału w memoriale i odbiło się na mojej psychice. Nie ma co się jednak tym wymawiać. Mieliśmy chrapkę na triumf w finale, ale drużyna rzeszowska zasłużenie wygrała. Tor był bardzo trudny. Ja nigdy tu nie zrobiłem dobrego wyniku i niestety zła passa została podtrzymana. Nie mogłem w ogóle znaleźć ustawień na ten tor. Zostawałem na starcie i później już nie dało się nic zrobić – mówił po finałowym spotkaniu przy Hetmańskiej. Orzeł przegrał mecz 55:35 i zakończył sezon z tytułem Wicemistrzów Nice Polskiej Ligi Żużlowej, jednak kibice z Łodzi nie powinni być z tego powodu załamani, bowiem to najlepszy wynik miejscowej drużyny od 47 lat (wówczas Tramwajarz zajął 7 miejsce w I lidze, spadając z niej). No właśnie, kibice. Ci w Łodzi są dość specyficzni jak na polskie warunki. Oczywiście w pozytywnym słowa znaczeniu. Zawodnicy to dostrzegają i chwalą. Podobnie jest w przypadku Kuby – Są niesamowici. W tym roku to już przechodzili samych siebie. Przede wszystkim są kulturalni, wierni i mega-życzliwi. W młynie nie siedzą tylko młodzi ludzie, którzy często przeklinają i wyzywają zawodników. Siedzą tam całe rodziny: dzieci i starsi, a przy tym niczym nie odbiegają ultrasom z innych klubów. Po meczu, ciężko do busa wejść. Staram się nie uciekać do domu, tylko z każdym porozmawiać. Dziękuje im bardzo z tego miejsca za wsparcie, bo jest ono naprawdę duże – Fani byli niewątpliwie jednym z czynników wpływających na tzw. atut własnego toru, jednak sam owal przy ul. 6 sierpnia był dużym sprzymierzeńcem łodzian. Wielu przyjezdnych na niego narzekało, mimo że niejednokrotnie to ich domowe tory były znacznie cięższe od tego – Wiadomo, że gospodarzom zawsze pasuje. Wjechaliśmy się w ten tor i nikomu z nas nie przeszkadzał. Był on na pewno trochę wymagający. Może dlatego niektórzy narzekali. Taka jest specyfika tej nawierzchni i nic za bardzo nie da się z tym zrobić. Taki tor jest zawsze w Łodzi od lat i tyle. Ja bardzo go lubię. Czuć na nim prędkość i że motor klei, a nie jak na innych betonach stoi się w miejscu, a silnik kręci tysiące obrotów. Mi ten tor pozwala się rozwijać. Nowej nawierzchni doczekamy na nowym stadionie (śmiech).

Uroczyste zakończenie sezonu miało miejsce 12 listopada w łódzkiej hali EXPO, gdzie także odbyła się wiosenna prezentacja. Publiczność mogła podziękować całemu zespołowi za emocje w dobiegającym końca roku – Naprawdę, zakończenie z „pompą”! Cieszę się, że żużel w Łodzi idzie w tak profesjonalnym kierunku i że mogę w tym uczestniczyć – powiedział Kuba.

Tak się nieszczęśliwie złożyło, że eliminacje do indywidualnych turniejów wypadły, w czasie, gdy Kuba zmagał się z obniżką formy, przez co nie miał szans na dostanie się do kolejnych szczebli rywalizacji o Złoty Kask czy Indywidualne Mistrzostwo Polski. Na osłodę pozostawały turnieje towarzyskie. W tym sezonie było ich nieco mniej niż w poprzednim, ale udało się kilka trofeów przywieźć. Były to II miejsce w Avesta Masters w szwedzkiej Aveście, III miejsce w częstochowskim Memoriale Bronisława Idzikowskiego i Marka Czernego, a także I miejsce w Alpe Adria Cup i III miejsce w Memoriale Jozefa „Bubi” Bössnera, które odbyły się w austriackim Mureck, dokąd chętnie wraca. – No tak. Mureck to już tradycja, że praktycznie rozpoczynam i kończę tam sezon. Jest tam bardzo przyjazny klimat. Lubię raz na jakiś czas wziąć udział w "piknikowych" zawodach. Te wszystkie turnieje nie były jakoś mocno obsadzone, więc miałem ułatwione zadanie, jednakże cieszę się, że moja półka z pucharami zapełnia się każdego roku – wyznaje.

Za negatyw sezonu można uznać brak angażu w Szwecji czy Wielkiej Brytanii. Kuba jednak wyznaje zasadę małych kroczków, co niejednokrotnie powtarzał. Teraz już wiemy, że kolejny taki kroczek został poczyniony – Myślę, że blokują mnie regulaminy, KSM-y i jeszcze mało „wyrobione” nazwisko. Ubolewam nad tym dość mocno, bo sama Polska to za mało. Skupiam się jednak na dobrych wynikach, a wtedy telefony się będą urywać.

Teraz nie pozostaje nic innego jak solidnie przygotować do kolejnego sezonu siebie… – Chcę rozwinąć współpracę z Pawłem Hołodniakiem, z którym miałem okazje współpracować w sezonie. Chcemy rozwinąć i udoskonalić moje treningi, by były jak najbardziej efektywne – …oraz sprzęt. – Przygotowania sprzętowe zacząłem od razu po ostatnim turnieju w Ostrowie – Kuba nie zamierza też jakoś specjalnie nastrajać się na powrót przelotowych tłumików. – Po prostu odłożyłem parę tysięcy na kupno nowych tłumików i tyle. Uważam, że rewolucji nie będzie, bo jest to produkt, który kiedyś funkcjonował. To tylko kwestia drobnych korekt w silniku, ale tym już się będzie zajmował mój tuner – wyjaśnia.

Wszelkie sukcesy i cenne doświadczenia nie byłyby możliwe, gdyby nie wsparcie osób i przedsiębiorstw, które stawiają na Kubę. – Chciałbym bardzo podziękować moim wszystkim sponsorom, a szczególnie tym z Tarnowa, którzy są ze mną od lat i mimo tego, że jeżdżę w Łodzi nadal mnie wspierają, firmie Profis oraz Karmot Motocykle – mówi.

Ciąg dalszy nastąpi...