Przychodzi taki czas w życiu człowieka - kibica, że trzeba podsumować to co było... Najlepiej jednak zapisać, żeby nie zapomnieć i nie powiedzieć za parę lat ,,to się nie mogło wydarzyć’’. Oczywiście to moje subiektywne obserwacje i można się z nimi nie zgadzać. Jednak należy sobie zadać pytanie czy jest sens... Zaczniemy od mistrza Polski. Po raz drugi ten zaszczytny tytuł zdobywa Unia Tarnów. W zespole ,,tarnowskich szejków’’ należy na pewno pochwalić Janusza Kołodziej, który z sezonu na sezon robi widoczne postępy. W tym roku udokumentował to zwycięstwem w IMP oraz Złotym Kasku (okrojonym bo okrojonym ale jednak Złotym Kasku). Oddzielnej ,,laurki’’ wymaga chyba też Tony Rickardsson. Wiadomo siódmy tytuł IM¦ z rzędu itd. Jednak jakoś nie chce mi się wierzyć, że ,,Wielki Szwed’’ zrezygnuje z jazdy już po zakończeniu przyszłego sezonu. Na razie możemy się cieszyć, że żyjemy w czasach historycznych dla światowego żużla. Było mistrzostwo, było świętowanie...a po świętowaniu kac. I to jaki... Teraz nie tylko Pan Twardowski z polskich legend będzie miał złe skojarzenie i truchlał na dźwięk: ,,Ta karczma RZYM się nazywa’’. Pan Twardowski jednak się diabłu wywinął i duszy nie stracił. Pan Bukowski dusze też zachował, ale dobre imię klubu zostało lekko nadszarpnięte. Druga drużyna mijającego sezonu Polonia Bydgoszcz. Plus za postawę nikt się nie spodziewał, że drużyna z miasta nad Brdą zajdzie tak daleko. Wyróżnić trzeba na pewno Roberta Sawinę. Po rocznym zesłaniu w niższej klasie rozgrywkowej powraca do Ekstraligi w pełnym blasku Skarcić możemy chyba Jacka Krzyżaniaka i Michała Robackiego. Biorąc pod uwagę doświadczenie tego pierwszego i nadzieje pokładane w tym drugim w wielu meczach spisali się poniżej oczekiwań. W wielu meczach zaś jeździli wolniej do przodu niż niektórzy kibice biegają do tylu. Trzecim zespołem w rozgrywkach jest klub z Częstochowy. Największe rozczarowanie tegorocznych rozgrywek. Wzmocniony personalnie skład miał walczyć o mistrzostwo Polski musiała się zadowolić walką o trzecie miejsce. Plusem jest niewątpliwie jest Ryan Sullivan. Jego postawa napawa otuchą biorąc pod uwagę, że przez cały sezon jeździł z chorobą, która wykryto dopiero w końcówce rozgrywek. Trzecie miejsce biorąc pod uwagę skład i aspiracje ,,włókniarzy’’ jest tragedią. Biorąc pod uwagę, że brąz został wywalczony w takich a nie innych okolicznościach (ustalenie terminu w którym nie mogli jechać Jason Crump i Andy Smith) wyniki nie są zachwycające. Zapowiedź rewolucji kadrowej też nie wróży nic dobrego. Nadciągają sądne dni dla Włókniarza Cz-wa. Miejsce tuż za podium zajęła rewelacja rozgrywek. Apator Adriana Toruń... Pochwała dla Jasona Crumpa i toruńskiej młodzieży. Aż strach pomyśleć co by było gdyby ,,toruńskie anioły’’ miały przyzwoitą tzw. ,,drugą linię’’ . Puszakowski, Smith, Marcin Jaguś nie spełnili oczekiwań i raczej należy oczekiwać zmian na ich miejscach. Naganne przygotowanie toru na niektóre mecze nie przynosi chluby temu klubowi. A klub prezesa GKSŻ musi świecić przykładem. Unia Leszno...klub który przechodził przemiany na swoich najwyższych szczeblach. Niestety nowa władza myślała, że będzie kierować swoistym perpetuum mobile. Nic nie ulepszymy (kadrowo) i powalczymy o najwyższe cele, jak Matka Ziemia samo się będzie kręcić. Niestety nic się samo nie kręci. Na pochwałę zasługuje Krzysztof Kasprzak. Losowany ale zawsze IM¦J. Szkoda, że klasy poza torem nie potwierdził brat Robert. Kopanie Norwega leżącego na torze z pewnością nie jest powodem do dumy. Mogło być gorzej...zamiast braku wychowania można było stwierdzić bark talentu. WTS Atlas Wrocław... Występy Jarka Hampela po stronie plusa, po stronie minusa wyniki spowodowane słabą postawą drużyny. Zawiedli Hans N. Andersen i Robert Miśkowiak. Polscy prezesi jednak nie wierzą, że popularny Misiek podzieli los większości IM¦J i będzie się jeszcze liczył i już ustawiła się ponoć po niego spora kolejka klubów. Wybrzeże Gdańsk utrzymało się w elicie po meczu barażowym z drużyną z Ostrowa. Jednym z najjaśniejszych punktów tej drużyny był Robert Kościecha. Owocem tego sezonu jest znalezienie się na ,,liście życzeń’’ wielu klubów ekstraligowych. Na pewno można mieć pretensje do Grega Hancocka i Tomasza Bajerskiego. Może temu ostatniemu przydałby się odpoczynek w niższej lidze. Teraz czas na klub, który spadł z najwyższej klasy rozgrywkowej z hukiem i hałasem. Na wyróżnienie zasługuje zielonogórska ,,młodzieżówka’’, która podczas występu MDMP zdobyła brąz. O pomstę do nieba woła zaś zbyt wielka wiara w możliwości ¦wista, Huszczy czy Stojanowskiego. Zakontraktowanie Roberta Kesslera nie było nawet żałosną ale śmieszną próba ratowania drużyny wywołując pozorną konkurencję w składzie. Taka moim skromnym okiem był mijający sezon... Jaki będzie następny? Taki jak zawsze albo jeszcze lepszy (czyt. ¦mieszniejszy)