1984 rok był bardzo ważny dla Piotra Śwista. To właśnie w tym sezonie Twisty uzyskał licencję żużlową jako zawodnik Stali Gorzów Wlkp. Od tej pory Świst w polskiej lidze reprezentował już barwy Stali Gorzów, Stali Rzeszów, ZKŻ-u Zielona Góra, TŻ-u Lublin, Lokomotivu Daugavpils, Polonii Piła i Kaskadu Równe. W ostatnim zespole pełnił także rolę trenera zespołu.

Początki kariery Piotra Śwista.
- Mój tata przesiedział 40 lat na stadionie żużlowym jako kibic. To właśnie on zmobilizował mnie do tego, abym zaczął jeździć. Zrobił mi motocykl do jazdy na torze wokół boiska piłkarskiego w Marwicach. Później przy pomocy Bogusława Nowaka przeniosłem się na duży tor. Licencję zdałem w 1984 roku. Zdecydowanie nie jest to dziś ta sama dyscyplina co kiedyś. Ja zaczynając swoją przygodę z żużlem wstawałem na autobus, który odjeżdżał o 6.20. Do Gorzowa miałem 12 kilometrów. Najpierw szedłem do warsztatu żużlowego, który mieścił się w starym Ursusie. Mechanicy dawali nam różne rzeczy do roboty. Myło się np. zębatki i motocykle starszym zawodnikom. Takie panowały reguły. Później była szkoła a po niej trening. Pakowało się motocykle, silniki i zawoziło na stadion. Później trzeba było je odwieźć do warsztatu. Dzień kończyliśmy nawet o 11 w nocy. Dziś młodzież dostaje wszystko gotowe. Mają zupełnie inny start, a nie potrafią tego docenić.

Namaszczenie na następcę przez Edwarda Jancarza.
- Jestem wdzięczny Edwardowi Jancarzowi za to, że obdarzył mnie swoim zaufaniem i we mnie wierzył. Jancarz dużo mi pomagał i przyznam, że w pewnym momencie zabrakło mi go. Nieodpowiedzialni ludzie - inaczej ich nie można nazwać - wyrzucili go z tego klubu. Jancarz zrobił dla Stali tak wiele, był symbolem miasta, a potraktowano go jak zwykłego śmiecia. Dlatego tak to się potem skończyło. Nie wykluczam tego, że Jancarz żyłby do dziś gdyby nie to co go spotkało ze strony klubu. Wtedy ludzie związani ze Stalą zapomnieli o nim, a dziś udają wielkich przyjaciół „Edyego”.

Wypadek w Wiener - Neustadt 1990 r.
- Byłem we wspanialej formie. Do czerwca przegrałem tylko trzy biegi. Zostałem wybrany aby reprezentować Polskę w półfinale Mistrzostw Świata par. W biegach brało udział po sześciu zawodników, a nie było wtedy dmuchanych band. Wtedy zdarzył się ten straszny wypadek który moim zdaniem zahamował w pewnym stopniu rozwój mojej kariery. Wracając do jazdy od razu po kontuzji, widziałem, że nikt we mnie nie wierzył. Ja jednak byłem pewien ze wrócę do dawnej świetności. W tym czasie do klubu weszli m.in. mecenas Jerzy Synowiec i Dariusz Krasucki, którzy wzięli ten klub na swoje barki. Wtedy znowu zacząłem funkcjonować na bardzo dobrym poziomie.

Przed finałem MŚ w Vojens 1994.
- Nie miałem od nikogo żadnej pomocy. Nikt mi nie dał złotówki, żebym mógł coś w tym finale osiągnąć. Wtedy zrobiłem też jeden z największych błędów w swojej karierze. Proponowano mi wypożyczenie silników u Otto Weissa, za tysiąc marek niemieckich tylko na ten jeden turniej. Ostatecznie jednak postanowiłem kupić w Danii dwa nowe silniki. To był błąd. Nie żałuje że w późniejszcyh latach nie dane mi było pojechać w Grand Prix. Sytuacja wtedy była taka, że po prostu nie stać mnie było na finansowe udźwignięcie jazdy w GP.

Porażka w finale DMP 1997 r.
- Był klimat i był zespół. Coś nie zazębiło w rewanżu z Polonią. Tak to w sporcie czasami bywa - jakiegoś ogniwa zabraknie lub ktoś słabiej pojedzie. Bydgoski tor jest bardzo wymagający. Tam decyduje tylko i wyłącznie sprzęt. W Stali nie posiadaliśmy tak dobrych motorów jak inni. We Wrocławiu siedział Otto Weiss, najlepszy w tamtym czasie mechanik na świecie. W Toruniu, czy Bydgoszczy również byli dobrzy mechanicy. My trochę odstawaliśmy od nich sprzętowo. 

Medalowa kolekcja. Złota w IMP jednak brak.
- Nie tacy zawodnicy jak ja jeździli na żużlu, a nie wywalczyli indywidualnego mistrzostwa Polski. Mogę tylko wspomnieć choćby Jurka Rembasa, który był fenomenalnym zawodnikiem, a też złota nie ma. Są również tacy zawodnicy, co gdzieś tam wyskoczyli i najwyższe trofeum zdobyli. To jest sport i różnie to w życiu bywa.

Przygoda w Stali... Rzeszów
- Atmosfera w Rzeszowie była bardzo dobra. Fajnie mi się tam jeździło, dlatego po brązowym medalu zdecydowałem się pozostać w tym klubie na następny sezon. W pewnym momencie coś się jednak zacięło. Piotrek Winiarz i inni zawodnicy byli w słabszej dyspozycji, odszedł sponsor i zakończyło się to spadkiem do niższej ligi.

 

Piotr Świst (po lewej) wraz z aktualnym wicemistrzem Świata - Jarosławem Hampelem