Piotr Pawlicki, mistrz świata juniorów, nie tylko jeździ na motocyklu, ale i konno. - Śmigam już od kilku lat. Teraz mam małą przerwę, ale od grudnia wznowię treningi - mówi młodszy z braci Pawlickich. W wolnych chwilach "Piter" komponuje utwory i śpiewa. Marzy o własnym studiu nagrań.

Czy zdobycie tytułu mistrza świata juniorów oznacza, że jest pan jako sportowiec spełniony?
- Od dzieciństwa marzyłem, żeby zostać mistrzem świata. Nie czuję się jednak spełniony ani nasycony, bo na razie zrobiłem tylko jeden krok. Teraz muszę zrobić drugi, czyli za rok obronić tytuł mistrza. Marzę, żeby kolejny sezon był lepszy od minionego. Gdy tak się stanie, pomyślę, co dalej. Na pewno kiedyś chciałbym zostać mistrzem świata seniorów.

Kto jest pana idolem, wzorem do naśladowania?
- W żużlu nie stosuje się ślepego naśladownictwa. Nigdy nie było czegoś takiego, że chciałem wychodzić spod taśmy jak Jarek Hampel, na motocyklu prezentować sylwetkę jak Leigh Adams i walczyć na torze tak agresywnie jak Nicki Pedersen. Każdy zawodnik jest inny. Idoli jednak miałem. Kiedyś z Przemkiem (bratem - przyp. red.) jeździliśmy pomagać Adamsowi i to był taki mój pierwszy bohater. Podobali mi się także Jason Crump i Pedersen. Gdybym miał jednak powiedzieć, jakim chciałbym być człowiekiem, powiedziałbym, że chcę być jak Hampel.

Mówi się, że pieniądze zabijają młodzież. Polski junior w ciągu kilku lat zarabia tyle, że jak już jest seniorem, nie musi się starać i snuć ambitnych planów.
- Czy pieniądze zabijają? Zależy kogo. Niektórzy faktycznie jeżdżą dla pieniędzy, ale ja się do tej grupy nie zaliczam. Jeżdżę po to, żeby dać radość sobie i kibicom. Jeżdżę po to, żeby realizować swoje marzenia. Nie przeliczam każdego biegu na złotówki, nie stoję w parku maszyn z kalkulatorem w ręku. Nie znaczy to, że o pieniądze nie dbam. Wręcz przeciwnie, bo bez nich nie mógłbym jeździć na motocyklu i bawić jazdą siebie oraz innych. Pieniędzy w żużlu raz jest więcej, raz mniej. Teraz bywa trudniej. Kluby bankrutują, więc coś się psuje, zmienia na gorsze. To smutne, że Włókniarza Częstochowa, gdzie jeszcze kilka miesięcy temu stadion zapełniał się kibicami, dzisiaj nie ma. Mój smutek nic tu jednak nie pomoże. Skupiam się na Unii i na sobie.

Pieniądze zabijają? Zależy kogo. Ja nie jeżdżę dla nich

 Ma pan jeszcze jakieś inne pasje oprócz żużla?
- Największą są konie. Śmigam już od kilku lat. Teraz mam małą przerwę, ale od grudnia wznowię treningi. Chciałbym jeszcze wystartować w jakichś większych zawodach. Zobaczymy, czy czas mi na to pozwoli. Poza końmi interesuję się też muzyką. Staram się komponować, śpiewam. Przemek na urodziny chce mi zrobić prezent i zbudować dla mnie profesjonalne studio nagrań.

To kiedy płyta i z jaką muzyką?
- Na razie gram dla siebie, komponuję do szuflady. Nie jestem gotowy, żeby cokolwiek upubliczniać. Może kiedyś. A moja muzyka to rap. Słucham takich wykonawców jak Kali czy Paluch. Ich muzyka bardzo mnie motywuje, pomaga lepiej jeździć. Ich teksty dają mi do myślenia. Słyszałem o takich miejscach, gdzie ludzie nie mają wrogów, tylko łączy ich jeden cel, to jedno z wielu zdań z piosenek Palucha, które mają dla mnie głębszy sens.

Ma pan swojego konia?
- Jeżdżę na dwóch różnych. Jeden z nich to klacz Asconia, drugi to ogier Gayal. Jazda na Gayalu to niesamowita adrenalina. Prawie taka sama jak w żużlu. Raz nawet przydarzył mi się upadek. Na szczęście nie był poważny. Asconia jest spokojniejsza. To klacz do nauki. Mówię na nią profesor, bo treningi z nią naprawdę pozwalają opanować sztukę jeździecką. To nie są jednak moje konie. Ale tej zimy coś zakupię i będę jeździł już tylko na tym jednym, moim koniu. To nie jest jednak łatwa sprawa, bo na naszym rodzinnym rancho nie mamy hali, gdzie można by takiego konia trzymać. Firma Agrohandel, mój sponsor, ma mi jednak pomóc rozwiązać ten problem.

Ile taki koń kosztuje?
- To zależy jaki jest dobry i jak wysoko skacze. Najlepsze sztuki kosztują po kilka milionów euro. To nie jest tania zabawa. My jednak w Polsce aż tak drogich koni nie mamy. Myślę jednak, że około 40 tysięcy euro będę musiał na zakup konia wyłożyć. Nie będę jednak żałował tych pieniędzy, bo bardzo lubię zwierzęta. Konie są bardzo inteligentne. Często odnoszę wrażenie, że rozumieją każde moje słowo. Szkoda, że Przemek nie jeździ konno. Woli kolarstwo.

Piotr Pawlicki nie tylko jeździ na motocyklu, ale i konno