Piotr Pawlicki to były zawodnik Unii Leszno, którego kariera gwałtownie została przerwana przez kontuzję kręgosłupa. Po ciężkiej walce udało mu się stanąć na własnych nogach. Obecnie cały swój czas poświęca synom, którzy postanowili pójść w ślady ojca i zostać żużlowcami.

Jak rozpoczęła się przygoda pańskich synów z żużlem?
Zbudowałem chłopcom minitor żużlowy. Trwało to troszkę. Musiałem sporo zainwestować w to przedsięwzięcie. Synowie zaczęli jeździć w zeszłym roku. Początkowo myślałem, że to im przejdzie, że nie zaangażują się, przyszedł jednak moment, że obydwoje powiedzieli, iż chcą jeździć i tak się to zaczęło.

Jak chłopcy podchodzą do swoich obowiązków?
Trenujemy cały czas, chłopcy nie mają chwili odpoczynku. Mimo, że ja prowadzę firmę, mam inne obowiązki, jednak staram się im pomóc najlepiej jak umiem. Chłopców też nie trzeba zmuszać do pracy, a jest to faktycznie ciężki kawałek chleba. Ci co znają się choć trochę na tym sporcie, wiedzą o czym mówię, trzeba zadbać o sprzęt, odpowiednią kondycję. To duże wyrzeczenia dla tych młodych chłopaków. Dzieciństwo już w tym momencie im się skończyło. W tym roku starszy syn zdał licencję, młodszy ma dopiero trzynaście lat, jest z listopada, więc ma trzy lata do licencji.

Czy jest Pan zadowolony z wyników jakie osiąga Przemysław?
Włożyliśmy ogrom pracy w jazdę chłopców. Wyniki jakie chłopaki osiągają to odzwierciedlenie naszej pracy. Jestem zadowolony z jazdy syna, bardzo dobrze prezentuje się w zawodach młodzieżowych w Wielkopolsce. W Tarnowie też zwyciężył wygrywając w każdym wyścigu z najlepszym czasem. Wszystko więc zmierza w dobrym kierunku. Jego rolą jest wsiadanie na motocykl, ściganie się i dojechanie cało do mety. Ja się zajmuję przygotowaniem motocykli.

Czy pomaga panu Ktoś jeszcze w przygotowaniu motocykli?
Oprócz mnie jest jeszcze jeden mechanik, ma przezwisko "Jason Crump". Bardzo nam pomaga. Od samego początku wkłada dużo pracy, musi się przecież zając nie jednym, ale dwoma zawodnikami. Sprzęgła, gaźniki, to jednak moje zadania. Pilnuję by syn skupiał się jedynie na jeździe, po prostu ma wsiadać na motocykl i jechać. Zajmuję się odpowiednim ustawieniem motocykli, syn mi przekazuje ewentualne sugestie co do jakiś korekt, które można wprowadzić do motocykla. Staram się obserwować jego jazdę, znam się już trochę na tym, sam przeszedłem już trochę.

Iloma motocyklami dysponujecie?
Sprzętowo jesteśmy dobrze przygotowani. Mamy do dyspozycji cztery motocykle. Wiadomo, że nie jest to tani sport. Mam nadzieję, że znajdziemy jeszcze sponsorów pomimo, iż obecnie mamy ich wielu. Bardzo nam pomagają. Sam nie dałbym na pewno rady. Młody chłopak musi dostać odpowiedni sprzęt, jeśli dostanie takowy, wówczas można coś od niego oczekiwać i żądać.

Czy nie obawia się Pan, iż synowi ciężko będzie przebić się do składu Unii?
Tak, mam pewne obawy. Unia ma mocny skład juniorski. W tym roku jedynie Robert Kasprzak kończy 21 lat, zostają jednak Kajoch, Musielak jest Jurica Pavlic i Troy Batchelor. Zastanawiam się mocno czy jeśli się pojawi jakaś propozycja nie udać się na wypożyczenie do innego zespołu. Oczywiście zgodę na to musi wyrazić Prezes i kierownictwo leszczyńskiego zespołu. Jeśli jednak odpowiedź byłaby pozytywna – a wcześniej już rozmawialiśmy na ten temat – to byłbym za. Co do startów juniorskich to chciałbym aby syn bronił barw Unii Leszno. To bardzo ważne by Przemek jeździł, gdyż czym więcej startów tym szybciej przyjdą sukcesy.

Czy pojawiły się już jakieś propozycję?
Tak otrzymaliśmy kilka ofert. Na razie jednak nie chciałbym mówić z jakich klubów. Zobaczymy jak się ta sprawa rozwinie.

Synowie poszli w Pana ślady – zostali żużlowcami to bardzo częste zjawisko. Ot w samej Unii Leszno starują zawodnicy, których ojcowie ścigali się niegdyś na żużlu
Tak się w istocie dzieje. Wielu znakomitych żużlowców ma synów, którzy również chcą się ścigać na żużlu. Jeśli słuchają rad i umieją wyciągać z nich wnioski, wówczas stają się dobrymi żużlowcami jak choćby Dobrucki, Okoniewski, Kasprzak. Nie jest to regułą. Zdarza się bowiem, że synowie nie czują aż tak tego sportu, weźmy choćby przykład słynnego Ivana Maugera i jego syna, który nie potrafił się przebić w żużlu mimo, że ojciec był wielokrotnym Mistrzem ¦wiata.

Pan odniósł bardzo ciężką kontuzję. Czy nie obawia się pan o synów? Obserwując chłopców na torze denerwuję się oczywiście. Nieważne czy przyjedzie pierwszy czy ostatni, aby tylko szczęśliwie dojechał do mety. Tłumaczę synom, iż na jednym biegu nie kończą się zawody. Czasem trzeba przymknąć gaz, ja tego nie umiałem zrobić i po prostu tak się skończyło. Na razie jest dobrze, byle szczęśliwie jeździli, bez żadnych kontuzji. Ja już tyle przeszedłem, że wycierpiałem się za nich. Wierzę, że będzie dobrze.

Jakie różnice Pan dostrzega w obecnym speedwayu i tym z lat kiedy pan się ścigał?
Żużel bardzo się zmienił od czasów kiedy ja startowałem, wtedy byliśmy, że tak powiem, na garnuszku klubowym, jeździliśmy za przysłowiową czapkę śliwek – uścisk dłoni. Cieszyły jednak każde sukcesy, puchar, wygrana. Nie były to pieniądze takie, jak w tej chwili. Obecnie są to naprawdę spore sumy. Jednak bez finansów nic się nie osiągnie w dzisiejszym sporcie. Muszą być sponsorzy i duże pieniądze.

Na koniec chciałbym zapytać o najwspanialszy moment w Pańskiej karierze?
Najwspanialsze chwile na torze?... Na pewno, te które związane są z moimi sukcesami kiedy zdobywałem medale Mistrzostw Polski czy wygrywałem pojedyncze turnieje. Bardzo mile wspominam także nasze wspólne wyjazdy na zawody, kiedyś takie podróże były na porządku dziennym, obecnie wygląda to zupełnie inaczej.

Dziękuję bardzo.
Dziękuję