Mirosław Cierniak – to były zawodnik m.in Unii Tarnów, Atlasu Wrocław i KSŻ-tu Krosno. W połowie lat 90-tych należał do najlepszych żużlowców w Polsce. Niestety jego kariera nie potoczyła się we właściwą stronę i dziś jest jedynie kibicem „Jaskółek”. Tuż po zwycięskim meczu Unii z Atlasem zaprosiliśmy Mirka do krótkiej rozmowy.

Nie jeździsz już na żużlu od kilku lat. Jednak nadal pozostajesz wiernym kibicem „Jaskółek”

Tak nie jeżdże już od dwóch lat, ostatnie zawody jakie odjechałem to pożegnalny turniej Tony Rickardssona. Natomiast jak słusznie zauważyłeś ciągle pozostaje kibicem Unii. Obserwuje wszystkie spotkania „Jaskółek”, które są rozgrywane w Tarnowie. I wiedziałem, że w końcu musi przyjść taki moment jak dziś (zwycięski mecz z Atlasem), że nasi zawodnicy jak to się mówi w żargonie żużlowym „zaskoczą” w końcu i będą wygrywać starty i poszczególne biegi.

Przed „Jaskółkami” bardzo ważny mecz wyjazdowy do Rzeszowa. Czy uważasz, że Tarnowianie mają szansę uzyskać korzystny wynik w tym meczu?

Takie mecze jak ze Stalą Rzeszów rządzą się swoimi prawami. Każdy zawodnik czy to z Tarnowa czy z Rzeszowa jest wówczas podwójnie zmotywowany. Zobaczymy jaką nawierzchnię przygotują gospodarze, jeśli będzie to normalny bezpieczny tor do walki, a nasi zawodnicy pojadą z wiarą w uzyskanie korzystnego wyniku, wtedy na pewno jest szansa nawet na to by wywieźć dwa punkty. Muszą w to po prostu wierzyć!

Czy służysz radą, pomocą tarnowskim zawodnikom w trakcie zawodów?

W zasadzie nie doradzam, obserwuje jedynie, skupiam się na roli kibica. Każdy wie co ma robić. Pozatym jest przecież trener, jest menadżer. Wychodzę z założenia, iż jeśli ktoś zwróci się do o mnie o poradę to nie ma żadnego problemu i z chęcią pomogę. W zeszłym roku pod koniec rozgrywek doradzałem nieco Kamilowi Zielińskiemu, ale to było jedynie na zasadzie przyjacielskiej pomocy. Uważam, że czym więcej głosów i doradztwa tym to niekiedy obraca się w drugą stronę.

Nie straciłeś kontaktu z motocyklem, zdarza się, że trenujesz na tarnowskim torze.

Owszem nadal mnie to bawi, po prostu lubię sobie pojeździć. Działacze pozwalają mi potrenować od czasu do czasu za co jestem im ogromnie wdzięczny.

Mirku czym obecnie zajmujesz się na codzień?

Pracuje jak każdy normalny człowiek, z tego też się utrzymuje.

Zapowiadałeś się na żużlowca światowej klasy. Niestety na pewnym etapie Twojej kariery „coś” się stało nie dobrego, przestałeś się rozwijać. Jak Ty na to patrzysz z perspektywy czasu?

No cóż, złożyło się na to wiele czynników, przede wszystkim, to że późno przesiadłem się z silników „stojących” na popularne „leżaki”. Kiedy już to uczyniłem miałem olbrzymie trudności z dopasowaniem się do nowych motocykli. Na pewno błędem było również to, że przeszedłem do Wrocławia, pojawiły się wtedy problemy z jednym z działaczy. Kiedy wydawało się że jeszcze jest jakaś nadzieja, na to że jakoś się odbuduję spotkała mnie bardzo nieprzyjemna sprawa, mianowicie kradzież mojego samochodu wraz z motocyklami. Ta sytuacja „dobiła mnie” już całkowicie. Szkoda, że tak to wszystko się potoczyło, no ale takie jest życie.

Pomimo, iż dość wcześnie pożegnałeś się z torem odniosłeś kilka sukcesów w sporcie żużlowym. Które zawody najbardziej utkwiły Ci w pamięci? Z jakich jesteś najbardziej dumny?

Hm... To trudne pytanie. Nie da się określić, które jedne zawody były tak szczególne. Na pewno cieszyły te imprezy, które wygrywałem, zwycięskie mecze derbowe, które jak już wspomniałem mają szczególny „smak”. Przypomina mi się przełożone spotkanie w 1996 ze Stalą Rzeszów gdzie bodajże zdobyłem komplet punktów. Z innych wspomnień to szczególnie miło będe pamiętał turnieje w Australii u Ivana Maugera. No i oczywiście zawody, w których zdobywałem medale Mistrzostw Polski.

Z który z zawodników najlepiej Ci się startowało w jednej parze?

Oczywiście z Grześkiem Rempałą, z którym wygrywaliśmy wiele wyścigów. Bardzo dobrze jeździło mi się również z Tony Rickardssonem.

Czy gdybyś mógł cofnąć czas, też wybrałbyś żużel?

Pewno tak. Skoro do dzisiaj jeżdżę i sprawia mi to olbrzymią frajdę to znaczy, że był to słuszny wybór i z pewnością bym to samo uczynił. Ponownie wybrałbym sport żużlowy

Dziękuje za rozmowę

Ja również dziękuję.

Mirosław Cierniak podczas pożegnalnych zawodów w 2006 roku