Maciej Janowski zaczyna swój pierwszy sezon jako senior. Zawodnik Unii Tarnów w 2011 roku został ósmym polskim mistrzem świata juniorów. Z grona jego poprzedników tylko o Jarosławie Hampelu można powiedzieć, że zrobił światową karierę. Kilku zostało żużlowcami dobrymi, kilku przeciętnymi, kilku zupełnie się pogubiło.

Janowski ma wielkie predyspozycje ku temu, by pójść w ślady swojego przyjaciela Hampela. Przed nim być może kluczowy sezon dla dalszych losów kariery. Jeśli obniży loty i popadnie w przeciętność, trudno będzie mu się wygrzebać. Na szczęście 22-latek ma tego świadomość. - Muszę zapomnieć o tym, co było. Tak naprawdę znajduję się dopiero na początku drogi do poważnych sukcesów. Nie brakuje mi chęci do ciężkiej pracy i nauki. Robię swoje, zobaczymy, co będzie dalej - deklaruje Janowski.

Pierwszy seniorski sezon bywa trudny. Żużlowiec z dnia na dzień przestaje być nadzieją na przyszłość. Ma zdobywać punkty tu i teraz. Kończy się głaskanie po głowie i otaczanie parasolem ochronnym. Pojawia się presja, z którą nie każdy potrafi sobie poradzić. - Trzeba się przystosować do nowych realiów i oczekiwań. Jednym udaje się to wcześniej, innym później, jeszcze innym w ogóle - mówi Jan Ząbik, trener młodzieży w Unibaksie Toruń i ojciec Karola, mistrza świata juniorów z 2006 roku, któremu nie udało się przebić do wielkiego speedwaya. - Konieczny w tym procesie jest też łut szczęścia. Karolowi go zabrakło. Kontuzje zatrzymały jego rozwój - podkreśla Ząbik senior.

- Trudno powiedzieć, dlaczego nie wszystkim chłopakom się powiodło. Może sami na siebie nakładali zbyt dużą presję. Każdy jest inny, każdy rozwija się w różnym tempie - twierdzi Janowski. - Pamiętajmy, że nawet Hampel potrzebował wielu lat, by zacząć odnosić indywidualne sukcesy wśród seniorów - dodaje Ząbik.

Janowski wie, czego potrzebuje do dalszego rozwoju. Szczególnie chwali sobie występy w Anglii. - Uczę się tam techniki jazdy przy różnej pogodzie, poznaję ludzi, język. To zaprocentuje - uważa zawodnik Unii.

Młody żużlowiec nie boi się też eksperymentów. Ciągle szuka optymalnych rozwiązań. - Od początku kariery jeździłem na identycznie skonfigurowanym motocyklu. Przez te lata trochę urosłem, zmężniałem i w zeszłym sezonie nie czułem się już zbyt komfortowo na maszynie. W tym sezonie zmieniłem więc nieco ułożenie siodełka, a przede wszystkim zamontowałem inną kierownicę. Mam też jeden silnik złożony z tytanowych części. Spisuje się nieźle - ujawnia Janowski.

Młody żużlowiec może liczyć na wsparcie pracującego z nim w klubie trenera reprezentacji Polski Marka Cieślaka. - Nie tylko moim zdaniem to najlepszy szkoleniowiec świata. Łączą nas przyjazne relacje. Trener zna moje słabości i wie, jak mi pomóc - mówi zawodnik. Oby ta współpraca doprowadziła startującego do wielkiej kariery żużlowca na sam szczyt, czyli najwyższy stopień podium Grand Prix.