W Gnieźnie wśród kibiców trwa świętowanie awansu do Enea Ekstraligi. Działacze, trenerzy i wszystkie osoby związane z klubem już wróciły do normalności, trzeba się rozliczyć za miniony sezon i zacząć przygotowywać do nowego, który dla Startu będzie piekielnie ważny, na pewno nie będą chcieli szybko pożegnać się z najlepszą ligą świata.

- Adrenalina zeszła ze mnie po jedenastym wyścigu, po którym nikt i nic nie mogło już nam odebrać awansu. Potem była wielka radość i ...pierwsza przespana bez najmniejszego stresu noc. Muszę jednak przyznać, że jak wstałem rano z łóżka, to czegoś mi brakowało. Takiego dreszczyku emocji. To chyba jednak normalne, bo przez ostatnie miesiące żyłem w zupełnie innym świecie - przyznaje Lech Kędziora już we wstępie rozmowy z portalem gloswielkopolski.pl.

Wydawało się, że Lechma Start Gniezno to murowany faworyt Drużynowych Mistrzostw I Ligi. Takie nazwiska jak Lindbaeck, Skórnicki, Nicholls, Pedersen czy Zetterstroem to żużlowcy, którzy spokojnie mogliby startować w Ekstralidze. Tymczasem rzeczywistość okazała się inna, "Orły" dopiero w ostatnim spotkaniu zapewniły sobie awans do najwyższej klasy rozgrywkowej. - Prawdę mówić nie zakładałem takiego scenariusza. Na papierze mieliśmy zespół, który w cuglach powinien wygrać ligę. Szybko się jednak okazało, że drużyna nie do końca się jeszcze rozumie, a zawodnicy mają problemy z dopasowaniem się do gnieźnieńskie-go toru. To spowodowało, że w nasze poczynania wkradła się nerwowość. Był to też sygnał, że o ekstraligę będziemy musieli walczyć do samego końca. Tym bardziej, że nie ukrywaliśmy swojego celu, przez co postawiliśmy się w dość niewdzięcznej roli faworyta. Faworyta, którego każdy rywal, w myśl zasady "bij mistrza", chciał pokonać. I czasami to się im udawało. Czym jednak byłby sport bez niespodzianek? Na tym polega przecież jego urok. Na szczęście, z meczu na mecz zespół się konsolidował, problemów ubywało i koniec końców swój plan wykonaliśmy. I to jest w tym wszystkim najważniejsze.

Każdy z żużlowców miał swoje słabsze i lepsze występy. Najbardziej rozczarowywał jednak chyba kapitan Magnus Zetterstroem, którego w dwóch ostatnich spotkaniach zastąpił Czech Ales Dryml. Kędziora zapytany kto jego zdaniem był najlepszym żużlowcem Startu w tym sezonie odpowiada, iż nie chciałby dokonywać takiego wyboru. - Wolałbym tego nie robić, bo każdy z tych zawodników, to zupełnie inna historia. Antonio Lindbaeck, to niesamowity showman, facet nie z tej planety, potrafiący bawić się żużlem, cieszący się jak dziecko z każdego sukcesu. Bjarne Pedersen, to pedant w każdym calu, a Scott Nicholls - wielki pracuś. Magnus Zetterstroem budował w drużynie atmosferę, a Ales Dryml był jej ważnym ogniwem w końcówce sezonu. Był też solidny rzemieślnik - Adam Skórnicki oraz młodzież ze swoimi gorącymi głowami. Tych najmłodszych, czyli braci Oskara i Macieja Fajferów oraz Wojtka Lisieckiego muszę jednak pochwalić, bo dołożyli swoją cegiełkę do awansu. Jak zatem widać miałem zespół złożony z zawodników o różnych charakterach i temperamentach. Jako całość stanowili jednak wspaniałą i dobrze rozumiejącą się grupę.

Ekstraliga zobowiązuje do posiadania nieco lepszego składu, jeśli w grę wchodzi coś więcej o utrzymanie. W Gnieźnie na pewno potrzebne są wzmocnienia, gdyż jak ma radziś sobie drużyna w potyczkach z Azotami Tauron Tarnów czy Stalą Gorzów, jeśli przegrywa z Orłem Łódź? - Ekstraliga, to zupełnie inna bajka. Między ligami jest przepaść i aby tam skutecznie walczyć trzeba być odpowiednio przygotowanym. I to pod każdym względem. Co do składu, to sam pan sobie odpowiedział na to pytanie, przypominając mecz z Orłem.

Kędziora (w środku z szalikiem) wraz ze swoją drużyną po meczu z LW KMŻ Lublin