- Nie zostałem mistrzem świata jako zawodnik, ale chciałbym nim zostać jako tuner - mówi Krzysztof Jabłoński, żużlowy mechanik i zawodnik SPAR Falubazu Zielona Góra. - Muszę mieć urządzenia, które pozwolą mi zrobić kilka takich samych jednostek napędowych - dodaje "Jabol".

Jest pan najlepszym tunerem wśród zawodników?
- Nie wiem. Szwed Mikael Max też robi silniki. Może on jest lepszy?

Ale to pan ma warsztat, którego wyposażenie kosztowało pół miliona.
- Nie liczyłem, ale zawsze starałem się kupować to, co mają najlepsi mechanicy. Przygotowuję się, żeby po zakończeniu kariery mocno rozwinąć skrzydła jako tuner. Mistrzem świata jako zawodnik już nie będę, ale może moje silniki pomogą komuś zdobyć złoty medal w Grand Prix. Dlatego już teraz muszę mieć urządzenia, które pozwolą mi zrobić kilka takich samych jednostek napędowych. Jeśli jednak chodzi o warsztat, to nie z maszyn, lecz z ludzi w nim pracujących jestem najbardziej dumny. Nazwisk podać nie mogę. Na tym etapie to tajemnica.

To, że robił pan silniki dla trzykrotnego mistrza świata Jasona Crumpa oraz mistrza z 2010 roku Tomasza Golloba nie jest chyba jednak tajemnicą.
- Nie jest też tajemnicą, że od 2006 roku sam korzystam niemal wyłącznie ze swoich silników. Powiedziałem sobie, że za dwa, trzy lata skończę z jazdą i zajmę się szykowaniem sprzętu dla innych. I tak już od ośmiu lat mówię sobie, że jeszcze dwa, trzy kolejne. ale jakoś nie mogę skończyć. Zrobię to, gdy ja i rodzina będziemy się wstydził za mój wynik. Na razie tego nie ma, a ja czuję w sobie ogień i chcę się ścigać. Co do Tomka, powiedziałbym raczej o koleżeńskiej przysłudze. Ja korzystałem z jego rad, on z moich. Z Crumpem to był przypadek. Jego mechanikiem był mój kolega i on poprosił mnie o naprawę zepsutego silnika. Po rozebraniu jednostki znalazłem trzy rzeczy, które wymagały poprawy. Klient się zgodził, żebym wykonał niezbędne prace. Kilka dni później odebrałem telefon, że Crumpowi fajnie się jeździło. Zgubił tylko jeden punkt w lidze szwedzkiej. To o czymś świadczy.

Miał pan problem z tym, że na tych samych silnikach osiągał pan dużo słabsze wyniki niż Crump?
- Jason robił 14 punktów w Ekstralidze, a ja tyle samo w I lidze (śmiech). Zastanawiałem się, jak to możliwe. W końcu jednak pogodziłem się z tym, że nie jestem wybitnym żużlowym talentem. Do dobrych wyników dochodziłem przed determinację, nieustępliwość, cierpliwość i ciężką pracę. Nie mówię, że Crump nie pracował, ale jemu było lżej, bo ma to coś. Jego wynik najpierw lekko mnie zasmucił, ale potem zdecydowanie poprawił mi nastrój. Nie jestem najlepszą reklamą mojej firmy tunerskiej, ale fakt, że ktoś inny na tym samym sprzęcie fruwa, pokazuje, gdzie jestem, jeśli idzie o moje przyszłe zajęcie. Brakuje mi talentu, by w stu procentach wykorzystać moc mojego sprzętu. Są jednak tacy, którzy potrafią to zrobić i to jest ważne. Inna sprawa, że gdy zobaczyłem, co wyczynia Crump używając moich silników, też jeździłem nieco lepiej. Psychika.

Krzysztof Jabłoński (kask niebieski) po zakończeniu kariery chce "mocno rozwinąć skrzydła tunerem"

W Falubazie powiedzieli mi, że Jabłoński osiągał lepsze wyniki gdy jeździł na silnikach Anderssona. Może nie powinien pan mieć wielkich nadziei na tunerską karierę?
- Już mówiłem, że nie jestem najlepszą reklamą moich jednostek napędowych. Poza tym z Anderssonem to był epizod. Miałem w kontrakcie z Falubazem, że mogę korzystać z klubowego silnika a to był sprzęt od Anderssona. Wtedy akurat nie miałem czasu dopieszczać mojego silnika, więc wziąłem ten i się odbiłem. Myślę, że postąpiłem rozsądnie. Wielu zawodników, gdy im nie idzie, korzysta z innego sprzętu, żeby nie wpaść w większego doła. Ja też mam swoje ambicje. Za dobry wynik dałbym się pokroić. Ciągle staram się pewne rzeczy wypracować. Po latach udało mi się poprawić starty. Mam swoje przemyślenia i chcę przekazać je zawodnikowi, którym się zajmę. Ten ktoś osiągnie jednak sukcesy tylko wtedy, jeśli do dobrego sprzętu dołoży udane życie rodzinne, zdrowie, szczęście i pozytywne nastawienie.

Czy za rok, po powrocie przelotowych tłumików, będziemy świadkami małej rewolucji w żużlowej hierarchii?
- Cztery lata temu, po zmianie tłumików przelotowych na zatkane, czołówka też się trochę przetasowała. Każdy napotkał kłopoty. Ja też, mimo że zdarzyło mi się wcześniej korzystać z tłumika bez przelotu - w Australii, gdzie nie wolno było używać tłumików przelotowych. Nie miałem wyjścia, musiałem się podporządkować. Kiedyś jednak powiedziałem sobie, że dopóki nie wprowadzą silników elektrycznych, zamierzam być częścią tego sportu.