Ludzie dzielą się na pracowitych i leniwych. Niewątpliwie do tej pierwszej grupy należy nowy nabytek Stali Rzeszów, Josh Grajczonek. Australijczyk startujący z polską licencją korzysta z jazdy na motocyklu w każdym momencie i jak sam przyznaje duża ilość startów sprawia mu przyjemność i pozwala zapomnieć o innych problemach. Sezon 2018 jeśli chodzi o czas spędzony na motocyklu był bardzo intensywny dla 28-latka.

- Trenowałem w Łodzi w każdy czwartek i piątek, a następnie zostawałem tam przez cały weekend na mecz w niedzielę. Kiedy zacząłem tak robić, to zaczęło wychodzić lepiej. Gdy wsiada się na motocykl po wcześniejszej jeździe przez trzy lub cztery dni z rzędu, to już się o tym nie myśli. Wsiada się i jedzie. Z drugiej strony, gdy przystępuje się do jazdy po dwóch tygodniach przerwy to myśli się "może powinienem zacząć od tego; a może od tego". Zaczyna się zamieszanie – powiedział.

- Mieliśmy dwa tygodnie przerwy pomiędzy półfinałem play-off Poole i wtedy dostałem propozycję jazdy jako gość w Swindon. Powiedziałem "dobrze, nie ma sprawy". Potrzebowałem jazdy. Miałem wtedy też turniej indywidualny w Berwick. Nie obchodził mnie dojazd w sobotę, który zajął cztery i pół godziny, mimo że w poniedziałek miałem mecz w Poole. Potrzebowałem zawodów choćby po to, by podjechać pod taśmę i założyć rękawiczki. Gdy zaczynają się dwutygodniowe przerwy, to wtedy zaczyna się zastanawianie. Trzeba spędzać czas na motocyklu. Gdy już więcej razy byłem na nim, to zaczęło to działać na moją korzyść - dodał.

Aktualnie jeździec urodzony w Townsville przebywa w swojej ojczyźnie, gdzie w tej chwili panuje pora letnia. Zawodnik nie zamierza marnować czasu i nie chce rozstawać się ze swoimi rumakami. - Wracam do domu i tam będę miał jeszcze więcej jazdy. W zeszłym roku zrobiło się tych zawodów bardzo dużo i w końcu byłem tym całkiem zmęczony. Chciałem po prostu przerwy. Ostatecznie jednak okazało się, że moja przerwa od startów była zbyt długa. Jechałem w Australii chyba cztery lub pięć razy. Teraz sądzę, że trzeba ścigać się dalej. Gdy już jestem u siebie, to muszę dalej jeździć, być na motocyklu i mieć formę jeździecką. To była największa rzecz, która mnie zawiodła w tym roku. Gdy ma się trzy lub cztery miesiące przerwy to zaczyna się właściwie od nowa. Dlatego postaram się odbyć kilka zawodów po powrocie do siebie.

Tradycyjnie za kilka tygodni wystartować mają także Indywidualne Mistrzostwa Australii. Czy zobaczymy w nich Josha Grajczonka? - Mistrzostwa Australii wiążą się z pokonywaniem bardzo dalekich odległości, więc nie zamierzam brać w nich udziału. To kosztuje mnóstwo pieniędzy, a ja będę w domu tylko przez krótki czas, więc nie chcę rozstawać się z rodziną na dwa lub trzy tygodnie. To przerywa te dwa i pół lub trzy miesiące, które spędza się w Australii. Mam to szczęście, że są też tory, od których dzieli mnie tylko 40 minut jazdy: Woodstock w Townsville i Pioneer Park w Ayr. To teraz fenomenalny stadion. Jeden gość sprzedał go i zlikwidował. Potem jednak odkupił go od banku i włożył w niego mnóstwo pieniędzy. Ostatnio miał tam pierwsze zawody i przyszło na nie jakieś 4.500 - 6.000 ludzi. To pokazuje, że chłopacy chcą jeździć u siebie w kraju. Miałem już pytania od kilku osób, gdzie dostaną silniki i kto je sprzedaje. Myślę, że to dobrze dla nas na północy. W ciągu ostatnich kilku lat nie było czegoś takiego. Nie chodzi o to, że zostaliśmy zapomniani, ale na południu odbywa się pełno zawodów. Stamtąd pochodzą sprawie wszyscy jeżdżący chłopacy. Dla mnie, Nicka Morrisa i Jake'a Allena, którzy są z Queensland to długa droga i mnóstwo jazdy samochodem. Na pierwszą rundę w Adelaide to dla nas 30 godzin. Kurri Kurri to 25. Bardzo długa jazda i stres.

Żużlowiec ma także niezbyt miłe wspomnienia z ostatniej edycji krajowego czempionatu. - Gdy ostatni raz braliśmy udział, to uderzyłem we wielką świnię w czasie drogi do domu i skasowałem busa mojego kolegi. Musiałem czekać w miasteczku z jednym hotelem, jednym pubem i jedną stacją benzynową przez 16 godzin, aby przyjechał ktoś z holownikiem i pozwolił nam wrócić do domu. Oprócz tego zostałem przewrócony w swoim pierwszym biegu. Upadłem i pomyślałem "już wystarczy”. Nie robię tego więcej – zakończył.