- Szkoda, że organizując Galę Czarnego Sportu nie utworzyliście kategorii "negatywna postać sezonu". Głos oddałbym wówczas na Adriana Miedzińskigo, który wpakował w bandę Emila Sajfutdinowa - mówi mistrz świata sprzed 40 lat Jerzy Szczakiel w rozmowie z Przeglądem Sportowym.

LESZEK BŁAŻYŃSKI: Podczas Gali Czarnego Sportu zawodnikom i trenerom zostaną wręczone statuetki "Szczakiele". Czuje się pan wyróżniony?
JERZY SZCZAKIEL: Pewnie. Gdy pierwszy raz usłyszałem, że nagroda będzie nosić moje nazwisko, aż mnie zatkało. Ostatnio mam sporo powodów do radości. Okazuje się, że pamięć ludzka wcale nie jest taka krótka. We wrześniu w gazetach ukazało się kilka wspomnień, bo minęło 40 lat od mojego triumfu na Stadionie Śląskim w Chorzowie. Po informacji o "Szczakielach" dowiedziałem się, że prezent sprawią mi sąsiedzi. W tym roku moim nazwiskiem nazwano rondo, które znajduje się w Opolu niecałe dwa kilometry od mojego domu. W najbliższą niedzielę zostanie postawiony na nim motocykl.

Zenon Plech stwierdził, że na "Golloby" jest jeszcze zbyt wcześnie, wiec niech będą "Szczakiele". Który polski żużlowiec według pana zasłużył na miano najlepszego w historii?
- Mieliśmy wielu świetnych zawodników. Na pewno Edward Jancarz mógł osiągnąć o wiele więcej. Pomagał mu Edward Pilarczyk - mechanik, który potrafił wyczyniać cuda. Pamiętam jak podczas zawodów w Rybniku zepsuł mi się motocykl i Edward pożyczył mi swój. Śmigałem na nim po torze niczym torpeda. Zenek Plech też był wybitnym zawodnikiem, lecz pod względem sukcesów wszystkich nas przebija Tomek Gollob. Trudno jednak porównać współczesnych żużlowców z nami. Gdy my się ścigaliśmy, mieliśmy wolniejsze motocykle, nie było dmuchanych band i innych zabezpieczeń. Niedawno blisko stadionu Kolejarza Opole zaczepił mnie jeden ze starszych kibiców. Zaczął narzekać na współczesny żużel. Mówił, że kiedy ja startowałem, to było prawdziwe ściganie, bo jeździło się na torze i po okalających go  deskach jak w "beczce śmierci".

W pańskich czasach żużlowcy zarabiali marnie. Czy to dobrze, że teraz zawodnicy dyktują bardzo wysokie stawki?
- Za indywidualne mistrzostwo świata dostałem 39 tysięcy złotych. To nie były wielkie pieniądze. Z tego około 28 tysięcy przeznaczyłem na zamontowanie centralnego ogrzewania w moim domu. Resztę wydałem na dwa kożuchy. Dyrektor domu towarowego w Opolu załatwił mi ubrania z Bułgarii. Trochę spuścił z ceny, bo za 10 tysięcy złotych nie kupiłbym dwóch sztuk. Gdy wcześniej zostałem mistrzem świata par (razem z Andrzejem Wyglendą - przyp. red.) otrzymałem również motocykl od Wajdy. Kiedy zawsze opowiadam o tym, to ludzie myślą, że obdarował mnie słynny reżyser, ale Augustyn Wajda był dygnitarzem partyjnym w ratuszu w Opolu. Za PRL-u cały sprzęt był klubowy. Ja jednak miałem swój na stanie. Dostałem również złoty zegarek znanej firmy Poljot, który pod wpływem ruchu ręki samoczynnie się nakręcał. Znajomi przychodzili i podziwiali to cudo. W końcu jednak pozbyłem się tych podarunków. Do Opola często przyjeżdżał bogaty Szwed Larsen, który trochę jeździł na żużlu. Mój motocykl wymieniłem na jego sprzęt prosto ze Szwecji, a zegarek sprzedałem po dobrej cenie. Kupiłem później za to między innymi meble. Odnośnie współczesnych czasów, to wcale nie zazdroszczę Hampelowi, Gollobowi i innym majątku. Cieszę się, że docenia się ich trud.

Kto w tym sezonie najbardziej zasłużył na "Szczekiela"?
- Najlepszym polskim zawodnikiem jest obecnie Jarek Hampel. W Grand Prix ma szanse na srebrny medal, a w lidze zdobywał mnóstwo punktów. To sympatyczny chłopak, który jeździ bardzo fair. Poza tym to był rok Patryka Dudka. Dobrze znam jego tatę, którego osiągnięcia już przebija. Ma inny styl jazdy, jest skuteczniejszy. Nie znałem wcześniej Pawła Przedpełskiego, więc jest dla mnie odkryciem roku. Można byłoby również utworzyć kategorię "negatywna postać sezonu". Głos oddałbym wówczas na Adriana Miedzińskigo, który wpakował w bandę Emila Sajfutdinowa. W latach 70. w turnieju w Bydgoszczy w jednym z biegów wyprzedził mnie Antoni Woryna. Gdybym zajechał mu wówczas drogę tak, jak Miedziński Emilowi, w parku maszyn "starszyzna" nakopałaby mi do dupy.

To był rok Patryka Dudka - przyznaje Jerzy Szczakiel