Jerzy Szczakiel, mistrz świata z 1973 roku, mieszka w Opolu przy ulicy Jana Brzechwy, ale bajek nie czyta. – W ogóle mam jakiś wstręt do książek - przyznaje. – Kiedy zabierałem się do lektury, to wszystko mieszało mi się w głowie, więc dałem sobie z tym spokój. Jedyna literatura, po jaką sięgam, ma związek z żużlem. Dawniej studiowałem wydawnictwa fachowe, a ostatnio przeczytałem autobiografię Zenka Plecha. Fajnie mnie opisał.

Mówi się, że trzeba być wariatem, żeby jeździć na żużlu. Pan był szalony?
- Wariatem trzeba być, ale nie dosłownie, lecz w przenośni. Prawdziwy wariat walnie w deski i po nim. A ja? Przypominam sobie taki wyścig z Jankiem Muchą. Przez cały łuk jechałem trzymając nogę na jego haku. Gdybym tego nie zrobił, to on by mi uciekł, bo miał szybszy motocykl. To na pewno było szaleństwo. Janek do dziś pyta, jak to zrobiłem.

Brakuje panu adrenaliny?
- Lubię się wyżyć, ale nie muszę podejmować zadań ekstremalnych. Wystarczy mi śmiech w dobrym towarzystwie. Mam kilku kolegów, którzy kupili sobie takie amerykańskie motocykle. Zaraz, jak one się nazywają? Proszę mi dać chwilkę, to sobie przypomnę. O, już mam! Harley-Davidson. W każdym razie oni mnie ciągną na jazdę. Mówią, stary zobaczysz, jakie to fajne. Sto dwadzieścia na liczniku, prosta droga, wiatr we włosach. Ale ja w domu wolę siedzieć. Swoje już zrobiłem.

A w domu?
- Posiadłość jest duża, więc jest co robić. Trzeba psa i kota nakarmić. Czasami żonie pomogę w ogródku. Czasu mam sporo. Oczywiście na stadionie Kolejarza Opole jestem częstym gościem.

Grand Prix?
- Oglądam, ale średnio mi się podoba. Za mało jest mijanek i walki na torze. W ogóle, to zastanawiam się, czy w tej formule bym się odnalazł i sprawdził? Czy też zostałbym mistrzem?

I jaki wniosek?
- W 1973 roku chyba dałbym radę. Wtedy był przecież system eliminacji, bardzo ciężkich, a ja zawsze kręciłem się blisko podium. Jak miałem dobry sprzęt, to lałem najlepszych. Generalnie wszystko zależy od motocykla. Chociaż nie do końca, bo Andreas Jonsson ma świetny sprzęt, a nie potrafi tego wykorzystać. Techniki mu brakuje. Takich, jak on było wielu. Pamiętam taki turniej towarzyski w Lesznie, w 1974 roku. Pierwszy bieg był dla mnie kiepski, a na skórze miałem centymetr błota. Śmiali się ze mnie. Wtedy Szwed, bodajże Larsen pożyczył mi swój motor. Miał niskie siodełko, powykręcaną kierownicę, ale postanowiłem spróbować. I wszystkie biegi na tym dziwadle wygrałem. A Larsen na tym samym motocyklu nic nie potrafił zrobić.

Tunera pan miał?
- (śmiech) Tunera, to miał Ivan Mauger. Siedział w Divisiovie, w fabryce Jawy i testował motocykle na hamowni. Szukał takiej jednostki, która po wejściu w łuk nie schodzi z obrotów i błyskawicznie nabiera prędkości na prostej. Chciał mieć sprzęt, który będzie go niósł. Emil Sajfutdinow, jeszcze dwa lata temu, miał takie motocykle, które pędziły jak szalone. Czasami to wyglądało tak, że w tym duecie, to maszyna prowadzi jeźdźca, a nie na odwrót. Taką błyskawicę trudno jednak opanować. Trzeba mieć technikę. Mauger ją miał, a Emilowi trochę brakuje…


Cały tekst w najnowszym Super Speedway’u. W czasopiśmie także m.in. artykuły o Jasonie Crumpie, Chrisie Holderze, Jacku Gajewskim, Katarzynie Protasiewicz (żonie Piotra) oraz niespełnionych nadziejach speedway'a. Do gazety został dołączony rozkładany kalendarz z żużlowcami. Wśród nich m.in. Chris Holder, Antonio Lindbaeck, Jarosław Hampel, Maciej Janowski, Michael Jepsen Jensen, Krzysztof Buczkowski oraz bracia Pawliccy i Pulczyńscy.

Gazetę można nabyć m.in. w salonach Empiku, kioskach Ruchu, Garmond, Relay, InMedio, Kolportera, Franpress, w prenumeracie oraz w sprzedaży wysyłkowej – tel. 65 526 14 81.