Jarosław Hampel po pięciu turniejach Grand Prix z 75 punktami plasuje się na drugiej pozycji w klasyfikacji generalnej. Reprezentant Polski w Cardiff w 2005 roku uplasował się na drugi miejscu, a rok później zajął trzecią pozycję. Teraz liczy, że w sobotę dobrze ustawi motocykl i osiągnie dobry rezultat.

- Podoba mi się ta myśl, że skoro dwa razy było podium, to teraz też będzie. W sporcie nie ma jednak reguł. Czasami coś się powtarza, ale to nie działa jak automat. Lubię jeździć w Cardiff. Odpowiada mi ogromny stadion Millennium i niezbyt długi tor. W 2005 i 2006 roku wiedziałem jak ustawić motocykl, by dobrze pracował. Mam nadzieję, że silniki, które mam teraz, także pozwolą osiągnąć dobry rezultat - mówi Jarosław Hampel.

Kim jest dla pana Mariusz Cieśliński? Trener kadry Marek Cieślak twierdzi, że to najważniejsza osoba w pana sztabie. Ktoś, kto pana odmienił.
- To niewygodne pytanie. Nie chcę dzielić ludzi w zespole na mniej lub bardziej istotnych. Wszyscy mają swoje zadania do wykonania i nie można mówić, że czyjaś robota ma mniejsze znaczenie dla końcowego wyniku. Na pewno rola Mariusza jest znacząca. Ciężko razem pracujemy. Mamy określony plan działania. On potrafi przygotować mnie do startu mentalnie. Dzięki niemu nie czuję w trakcie zawodów zmęczenia fizycznego. Pomaga mi też zwalczać stres.

Skoro o sprzęcie już nie pogadamy, porozmawiajmy o czerpaniu wzorów z wielkich mistrzów. Co zapożyczył pan od Tony'ego Rickardssona?
- No i znowu jest to rzecz, o której nie chcę mówić (śmiech). Żeby jednak kompletnie nie zawieść czytelników, powiem co mnie interesuje. Rickardssona cechował pewien automatyzm. Chciał wygrywać wszystko. I słusznie, bo powtarzalność jest istotna. Podbudowuje psychikę i pozwala zawodnikowi myśleć, że jest dobry. Nie jest łatwo dojść do takiego stanu.

Więcej w sobotnim Przeglądzie Sportowym.