W poniedziałek, na torze w węgierskim Nagyhalász odbył się jeden z "półfinałów" tegorocznych Indywidualnych Mistrzostw Europy. Do finału eliminacji Challenge awans wywalczyła trójka żużlowców. Czwarte miejsce, po biegu dodatkowym, przypadło w udziale reprezentantowi Polski, Januszowi Kołodziejowi.

Tym samym w chorwackim Goričan będzie zawodnikiem rezerwowym. Koldi był z pewnością jednym z faworytów poniedziałkowego turnieju. Najprawdopodobniej udałoby mu się zająć miejsce na "pudle", niefortunnie zakończył się jednak jego drugi bieg, kiedy to przy prowadzeniu, nie opanował motocykla i spadł na ostatnią pozycję. Później nie udało mu się już wyprzedzić żadnego rywala, co miało znaczący wpływ na końcową klasyfikację zawodów. – Powiedzmy, że to był mój błąd, ale wynikało to też z tego, że motocykl miałem dość „agresywnie” ustawiony, ponieważ warunki torowe w tym turnieju były mega twarde. Pod koniec zawodów już wychodził pas, tzn., że tor jest wyjątkowo twardy i strasznie ciężko jest ustawić pod to motocykl i w danym momencie ryzykowałem w jedną stronę. Postawiło mi „dęba”, gdy wiozłem tą trójkę, być może by się udało, ale uratowałem się przed upadkiem, jednak ta strata później była tak wielka, że nie miałem już w ogóle pomysłu na wyprzedzanie. Natomiast w następnych biegach poszedłem całkowicie w drugą stronę i udało się te punkciki łapać po to, żeby jechać dalej. Wiadomo, że jest mi przykro i nie udało mi się zająć miejsca od pierwszego do trzeciego. Taki jest sport – popełniłem jeden, największy błąd tych zawodów. Później nie podłamywałem się, tylko jechałem na tyle, na ile mnie stać. Doszedł jeszcze ten bieg dodatkowy, przed którym było losowanie. Ja wybierałem pierwszy i wziąłem to drugie pole, bo wydawało mi się, że chyba jest lepsze, ale nie obserwowałem zawodów i nie wiedziałem tego na 100%. Warto było zaryzykować i pojechać właśnie w ten sposób. Wygrałem start z Josefem, bo gdyby było na odwrót, to bardziej on dyktowałby warunki. Udało mi się go „nakryć”, więc dowiozłem zwycięstwo. Była jazda tylko przy kredzie, nie można było odjechać, bo wychodził pas i kto pojechał szerzej, to po prostu tracił - mówił po poniedziałkowych zawodach, Janusz Kołodziej.

Początek zawodów był jednak zdecydowanie ciekawszy niż jego druga część. Nowy dla niemal wszystkich uczestników obiekt w Nagyhalász ma zaledwie 300 metrów długości i w pierwszych seriach można było na nim oglądać sporo dobrego ścigania. Później było już nieco gorzej, jednak ten nowy owal z pewnością mógł się podobać niezależnym obserwatorom. – Na początku ta nawierzchnia zostawała gdzieś tam pod bandą i panowie toromistrzowie nie odgarniali jej tak dokładnie, natomiast później zaczęli ją „wymiatać” po całym torze i ona zaczęła „znikać”. Często tak jest, że nagle ona znika i wtedy właśnie pod tym płotem już tak nie „niesie”. Chociaż w ostatnim biegu dodatkowym „Przemo” z Mikkelem Bechem jechali już trochę szerzej, ale to wynikało trochę z tego, że musieli szukać którejś drogi, żeby walczyć i się napędzać. Ewidentnie widać było, że już brakowało mu tej prędkości i już tam tak nie niosło. We wcześniejszych biegach nie było wyjścia – albo płot, albo krawężnik. Jedynym plusem przy płocie było to, że miało się minimalnie lepszą prędkość i w danym momencie trzeba było nakryć tego w krawężniku. Start był tak naprawdę zaraz po wyjściu bliżej krawężnika i może być tak, że nawet jak będziesz z przodu, ten z krawężnika szybciej wyjdzie i wygra - dodał.

Kołodziej przyznał również, że od takich obiektów, jak ten na Węgrzech, woli dłuższe owale, jak choćby te, które możemy oglądać w Polsce. Dodał również, że nadal ma on niekiedy problemy na twardszych nawierzchniach i że sam jest pozytywnie zaskoczony swoim osiągnięciem z poniedziałkowego turnieju. – Powiem szczerze, że ja wolę polskie tory, takie normalne, czyli długie, z szerokimi łukami, trochę bardziej przyczepne. Pomimo tego, że w Tarnowie jeździłem tyle lat, to i tak coś z twardymi mam problem. Tak jak na Węgrzech, myślałem, że w ogóle wyciągnę maksymalnie 7 punktów, udało się 10, więc było trochę lepiej - przyznał z ulgą.

Podkreślić należy trudność każdego z półfinałów do Challenge Indywidualnych Mistrzostw Europy. Awans uzyskiwało z nich po 3 lub 4 zawodników, podczas gdy z finału eliminacji, do turniejów głównych promowanych będzie aż 7 zawodników. Dodatkowo z Nagyhalász dalej mogła przejść tylko pierwsza "trójka", ponieważ rozstawiony na Challenge w Goričan będzie Chorwat Jurica Pavlic. Ten przywilej, przy tak małej liczbie miejsc z półfinałów, nie do końca mógł się podobać innym. – Chłopaki nawet poruszali to u sędziego na odprawie i pytali, czemu tak jest, że Jura dostaje właśnie nominacje, a my musimy walczyć. Nic nie poradzimy – przyjeżdżamy na zawody i dowiadujemy się wszystkiego. W dzień turnieju dowiedzieliśmy się też, że w razie czego wchodzi tylko dwóch Polaków. Kiedyś wystąpiła ta sama sytuacja z Sebastianem Ułamkiem i mną. Jest wiele takich przykładów, jest to tak naprawdę nie fair dla zawodników, ale co my możemy? Musimy wsiąść na motor i tylko jeździć.

Zaskakującą nowością było z kolei to, że zawodnicy z miejsc 4-7 walczyli o ostatnie miejsca premiowane awansem z każdego z półfinałów. Tym samym Rasmus Jensen, przy wygraniu biegu dodatkowego, mógł zająć pozycję rezerwowego, pomimo tego, że w serii zasadniczej zdobył 2 oczka mniej niż Koldi i Josef Franc. To wprawiło w osłupienie zarówno zawodników, jak i pozostałych obserwatorów, jak jednak widać, niezbadane są absurdy regulaminów sportu żużlowego, nie tylko w Polsce... – Przed zawodami było powiedziane, że pierwsza trójka wchodzi normalnie, natomiast o to czwarte miejsce mamy dodatkowy bieg wszyscy. Też są to znowu jakieś dziwne zasady, ale tak jak mówiłem – co my możemy poradzić? Zostaje nam posłuchać, pokiwać głowami na „tak” albo „nie” i tyle. Musimy wsiąść na motor i robić swoje - podkreślił na koniec rozmowy, Janusz Kołodziej.