Choć Unibax wygrał w Toruniu pierwsze półfinałowe spotkanie Ekstraligi z Unią 46:44, to przed niedzielnym rewanżem wyżej stoją akcje leszczyńskich Byków. - Osiągnęliśmy, co chcieliśmy, bo dwa punkty straty to niewiele. Tym bardziej że w Lesznie jeszcze nie przegraliśmy meczu w tym sezonie - podkreśla Janusz Kołodziej.

Zawodnicy z Wielkopolski wierzą w awans do finału, bo geometria toru i nawierzchnia na MotoArenie zdecydowanie różnią się od tej na obiekcie im. Alfreda Smoczyka. Rywale mają z nią kłopoty. Leszczynianie zapewniają też, że nie zgubi ich pewność siebie, tak jak żużlowców Stali w rewanżu z Falubazem. - Nie popełnimy tego błędu, bo kilku kolegom nie wyszły zawody w Toruniu i będą chcieli się zrehabilitować - przekonuje Kołodziej. Rzeczywiście, on i Jarosław Hampel zdobyli po 15 pkt, Leigh Adams 11, za to Troy Batchelor zaledwie jeden, a Damian Baliński oraz Jurica Pavlic żadnego. O mobilizacji w drużynie Byków świadczy organizacja dodatkowych wspólnych treningów w tym tygodniu.

Dobra postawa Kołodzieja, który w Toruniu pokonał w walce Chrisa Holdera i Hansa Andersena, to świetny prognostyk przed finałem Grand Prix w Bydgoszczy, na który zawodnik Unii dostanie dziką kartę. - Dla mnie to dobra wróżba przed przyszłym sezonem, bo wierzę, że za rok będę występować w całym cyklu. Już dość dobrze poznałem te specyficzne łuki w Toruniu. To się przyda - przekonuje wychowanek tarnowskich Jaskółek, który pierwszy raz w życiu zmienił klub w Polsce dopiero przed tym sezonem.

Żeby dobrze wypaść w Grand Prix, zawodnik potrzebuje pieniędzy, które zarabia w Unii. Prezesi klubów 1. i 2. ligi ustalili finansowe widełki dla zawodników. Wynika z nich, że za rok najlepsi zarobią około 350 tys. zł. Podobne zasady mają też zacząć obowiązywać w Ekstralidze (górny pułap wpływów będzie pewnie wyższy). - To wielka głupota. Żużel jest na tyle drogi i niebezpieczny, że nasze wynagrodzenie musi być wysokie. Prezesi popsuli rynek, a teraz chcą przyciąć wydatki do jednej dziesiątej. Tymczasem na sprzęt trzeba wydać minimum 200 tys. zł - złości się Kołodziej, którego utrzymanie teamu kosztuje w sezonie 500 tys. zł. - Nie szaleję, nie kupuję wielu motocykli. Mam pięć silników u pięciu tunerów. I od razu wyjaśniam, że to żadna fanaberia. Żeby jeździć coraz szybciej, trzeba stale szukać nowych rozwiązań. Tuner, który jest dobry dzisiaj, jutro może być daleko za konkurencją - wylicza żużlowiec.

Kołodziej, który rok temu cierpiał na depresję, uważa, że wysokie zarobki w jego dyscyplinie są wynagrodzeniem za... pracę w trudnych warunkach. - Normalnie nie jestem nerwowy, ale w trakcie zawodów często nie potrafię trafić kluczem w śrubkę. Ręce mi się trzęsą. Trudno taki stres odreagować. Przy takim obciążeniu słabnie refleks na starcie, a mięśnie są sztywne - mówi indywidualny mistrz Polski z 2005 roku. - Tracimy zdrowie na torze, dlatego nie da się naszych zarobków zamknąć w widełki.

Więcej w Przeglądzie Sportowym.