W ubiegłym tygodniu rozpoczęła się rywalizacja o Indywidualne Mistrzostwo Argentyny, w którym biorą udział Dawid Stachyra, który wygrał pierwszą rundę oraz Paweł Miesiąc i Mariusz Fierlej. Dwa lata temu w Argentynie triumfował Jakub Jamróg. Starty w Ameryce Południowej wspomina jako największą przygodę życia.

– Przed wyjazdem nie nastawiałem się na walkę o tytuł. Nasłuchałem się bardzo złych rzeczy o argentyńskim żużlu i cały czas myślałem jak to będzie. Postanowiłem sobie, że mimo wielu przeszkód pojadę tam, bo jak nie spróbuję, to się nigdy nie dowiem jak jest naprawdę. To był strzał w dziesiątkę. Gdy zobaczyłem, że wszystko jest w należytym porządku i założyłem kask, to celem od razu stało się zwycięstwo. W pierwszym turnieju zdobyłem tam tylko trzy punkty i nie zanosiło się na końcowy sukces. Zawody są tam na dobrym poziomie. Mają swoje dziwne zasady, ale mówiłem im od razu, co jest złe, a co dobre i starali się to szybko poprawić. Chcą kopiować Europę i marzą o wielkim żużlu na światowym poziomie – opowiada Jakub Jamróg.

Zawodnik tarnowskich Jaskółek podkreśla, że wyjazd do Argentyny był dla niego kolejną lekcją żużla. – Jechałem po siedem biegów w zawodach przy dużej temperaturze, więc to był super trening. Startowałem na starym przelotowym tłumiku, więc wyczułem parę ustawień, na które motocykl reaguje, bo na zatkanej rurze w ogóle to nie działało. Dowiedziałem się o kilku detalach związanych z ustawieniem sprzęgła. Miałem okazję nauczyć się tam czegoś więcej i do dziś to procentuje w mojej karierze – mówi Jamróg.

25-latek rywalizował na torze, którego nawierzchnią był piasek z plaży i do tego miał słodki smak. – Nawierzchnia w Bahía Blanca to piasek z plaży z dodatkiem jakiejś glinki zachowuje się rewelacyjnie. Jest szybki i bezpieczny. Szpryca spod koła nie jest ostra, że zbija zaraz koła i ramę, a smak ma słodki. Byłem w szoku, gdy goniłem rywali i miałem słodko w ustach. Na innych torach jest nawierzchnia podobna do czarnej ziemi, ale również zachowuje się świetnie, nie rozrywa się i pozwala na walkę, a co najważniejsze na wszystkich torach nie ścierała się bardzo opona. Potrafiłem całe pięć biegów przejechać na jednej, a na półfinał i finał już zakładałem nową. Jest to bardzo istotne w Argentynie, bo opona jest trzy razy droższa niż w Europie.

Jakub Jamróg na torze w Argentynie.

W Argentynie zawodnik Unii Tarnów musiał przystosować się do codziennego życia jak w rodzinie. – Przystosowałem się do ich życia. Szedłem spać o drugiej w nocy, budziłem się koło jedenastej, jakieś śniadanie, później w zależności czy praca przy sprzęcie czy coś innego, czasami była drzemka w ciągu dnia, a wieczorami spotykaliśmy się na obiedzie. Jedliśmy asado, czyli grillowane mięso z krowy. W Argentynie stawiają na życie rodzinne i spokojne. Bardzo mi się to podoba, a u nas tego brakuje.

Co ciekawe Jakub Jamróg stresował się bardziej jazdą autem po argentyńskich ulicach niż jazdą na torze. – To, co mi utkwiło do tej pory w głowie to szalony styl jazdy kierowców. Większość miast w Argentynie, a w Bahía Blanca to już w ogóle całe miasto jest poprzecinane siecią prostopadłych ulic, czyli co kawałek jest skrzyżowanie. Zatrzymywanie się do zera za każdym razem strasznie wydłużałoby jazdę, wiec często ryzykują i nie zatrzymują się przed skrzyżowaniami. Często zamykałem oczy jak szli z gazem przez te skrzyżowania. Więcej nerwów się najadłem jeżdżąc po mieście niż na zawodach. Sam miałem okazję jechać autem przez pół miasta i była to bardzo stresująca podróż – zakończył.