Pechowo zakończył się dla Jakuba Jamroga udział w poniedziałkowym półfinale eliminacji SEC we Włoszech. W dodatkowym biegu o ostatnie miejsce dające kwalifikację do Challenge, reprezentant Polski upadł. Szwed Linus Sundström uderzył w Jamroga, a ten upadł i doznał złamania kości śródręcza i promieniowej prawej ręki.

Jamróg noc spędził w szpitalu we Włoszech, ale jest już w Tarnowie, a w czwartek przejdzie konsultacje lekarskie. - Jestem wściekły, bo wypadek nie był z mojej winy. Linus od pewnego czasu prezentuje brawurową jazdę i tak też było w Terenzano. Szwedem nie dość, że rzucało po całym torze, to spowodował w tych zawodach dwa upadki. Wcześniej Kennetha Bjerre, a później mój. Kennethowi nic się nie stało, za to ja mam większe problemy - powiedział Jakub Jamróg.

Jamróg szuka teraz chirurga, który podejmie się operacji kontuzjowanej ręki. - Trafiłem z kontuzją na trudny okres, bo trudno teraz złapać lekarzy specjalistów w długi majowy weekend, ale jak zawsze na wysokości zadania stanął mój przyjaciel Grzegorz Sobański, który robi wszystko, aby jak najszybciej położyć mnie na stole operacyjnym u najlepszego chirurga.

Zawodnik Jaskółek zdaje sobie sprawę, że straci kilka meczów w Nice 1 LŻ., ale najbardziej żałuje, że nie będzie mógł się spotkać z kibicami Orła oraz prezesem Skrzydlewskim. - Mam nadzieję, że dojdę szybko do siebie i ta przerwa w startach nie będzie długa, bo jak do tej pory pojechałem tylko w jednym spotkaniu. Już myślałem o niedzielnym meczu w Łodzi, a tu taki pech. Chciałem się spotkać z kibicami Orła i prezesem Skrzydlewskim, z którym mam jeszcze niedomknięte pewne sprawy, a że prezes zawsze powtarzał, że jego słowo jest droższe od pieniędzy, to nie wyobrażam sobie żeby teraz było inaczej.

Jakby tego było mało, to pięć dni temu Jamrogowi urodził się syn. – Bardzo cieszę się z moją żoną, że mamy nowego członka rodziny. Szkoda, że nie będę mógł teraz wziąć go na ręce, a moja żona będzie miała kolejnego "chłopa" do opieki. Cieszę się, że trafiłem na tak złotą kobietę, bo bardzo mnie wspiera i znosi moją pasję – zakończył Jamróg.