Józef Jarmuła to postać nietuzinkowa. Bardzo sympatyczny, uśmiechnięty i niezmordowany w udzielaniu wywiadów, ale przede wszystkim jedna z największych osobowości polskiego żużla. Człowiek, który zapisał się w historii dzięki swej niesamowicie ofensywnej i odważnej jeździe. Jego akcje i setki szarż do dziś krążą międ zy kibicami czarnego sportu, jako legendy.

Można by dojść do wniosku, że źle się stało, iż tak znakomity technicznie, przebojowy i brawurowo jeżdżący zawodnik osiągał największe sukcesy i zdobywał sławę w siermiężnych czasach komunizmu. Co by było, gdyby Józef Jarmuła urodził się trzydzieści lat później i to dziś przeżywałby szczyty swojej formy? Byłby na pewno największym showmanem światowego żużla. Takim, jakim nigdy nie będzie Adam Skórnicki. Byłby największym wojownikiem, fighterem, jak nazwaliby go Anglicy, takim, jakim nigdy nie będzie Nicki Pedersen. 

Najbardziej kontrowersyjny i zarazem jeden z nielicznych żużlowców, którego uwielbiają wszyscy kibice, bez względu na to komu kibicują, nie chciałby jednak za żadne skarby oddać tego, czego doświadczył dla popularności w dzisiejszych czasach. - Bóg powiedział ludziom tak: "zostawcie wszystko i idźcie za mną"- ja mam zostawić wszystko, zostawie majątek, auta i pójdę z Tobą? O nie. Niebo, raj prawdziwy będę miał tam, po drugiej stronie. Co by mi to dało, gdybym teraz miał miliony i pozbawiony był wspomnień? - odpowiada bardzo obrazowo.

W tym momencie do Józefa Jarmuły podchodzi inny wielki zawodnik, wieloletni reprezentant Unii Leszno Bernard Jąder. - I tu chciałem właśnie powiedzieć, teraz spotykam człowieka, mojego kolegę, którego nie widziałem trzydzieści lat! Jak to szybko minęło, jakie to są spotkania! To tak jakbyś poznał w wojsku kogoś w wieku dwudziestu lat, a drugi raz zobaczył go na oczy, gdy ten będzie już pięćdziesięciolatkiem - dodaje z łezką w oku były żużlowiec m.in. Włókniarza Częstochowa. - Trudno było z nim wygrać! - wspomina spoglądając na dwukrotnego Indywidualnego Mistrza Polski.

Wspomnienia naprawdę cenniejsze są od złota. Po twarzach dwóch wielkich mistrzów, niesamowicie twardych zawodników, którzy nie jednokrotnie przechylali szalę zwycięstwa na strony swoich drużyn, dało się zaobserwować wzruszenie. Żaden z Panów nie miał dodatkowo najmniejszej ochoty go powstrzymywać. - Biegi z Jarmułą pamiętam do dzisiaj - wtrąca nagle Bernard Jąder, po czym nagle wyznaje. - Uważam, że żużel się zmienił bardzo. Dziś zawodnicy siadają cichutko w boksach. Nikt z nikim nie rozmawia, nikt do nikogo się nie odzywa. A myśmy ze sobą cały czas rozmawiali - w tym miejscu przerywa mu nagle Józef Jarmuła - Kiedyś było całkiem inaczej!

Nie da się ukryć, że to już nie ten sam żużel, co kiedyś. Tak, jak zmienia się świat, ludzie i przyroda, tak zmienia się również sport. Teraz żużel wydaje się być tworem przemysłowym, jedną wielką korporacją, która za główny cel ustawia sobie zysk i nic poza tym. Sporo w tym racji, gdyby spojrzeć chociażby na poczynania firmy BSI. Bernard Jąder i Józef Jarmuła najlepiej wiedzą, jak bardzo zmienił się ten sport w przeciągu tych paru dekad. - Dzisiaj zawodnicy są zamknięci w sobie, jacyś zamyśleni. Kiedyś wszystko było o wiele bardziej na luzie. Może to było lepsze, może gorsze - wyznaje Jąder. - Byliśmy prawdziwymi gladiatorami, ale czarnych torów. Władca pokazał palcem w dół - dobić, nie pokazał - nie dobijać. My jeździliśmy za grosze, ale zostawialiśmy serce na torze - dodał Jarmuła z przekonaniem.

- Jeździliśmy za grosze i zostawialiśmy serce na torze. Niech to będzie najlepszym podsumowaniem ubiegłych czasów, z których mamy tyle wspomnień i tylu zawodników, których wspominamy. Jarmuła na pewno wyprzedził swoją epokę. Niech świadczą o tym najdobitniej choćby bezsensowne wykluczenia z biegów za to, że na przykład podczas jazdy w biegu siedział nie na siodełku a na tylnym błotniku z charakterystycznie wyciągniętą nogą daleko aż za koniec rury wydechowej. Oby więcej takich ludzi miało, jak najwięcej wspólnego z tym pięknym sportem. Oby, jak najwięcej ludzi zaczęło interesować się przeszłością swojej dyscypliny. Kto nie zna przeszłości, ten nie ma przyszłości.