Karierę sportową zaczynał od motocrossu, dopiero po kilku latach zdecydował się zmienić dyscyplinę. Trafił do żużla, zawsze był w cieniu brata. Niektórzy zarzucali mu wręcz, iż gdyby nie Tomek nigdy nie osiągnąłby tylu sukcesów. Tymczasem on na koniec kariery może pochwalić się dwoma tytułami IMP oraz "workiem medali" z przeróżnych imprez. O kim mowa? Oczywiście o Jacku Gollobie.

Po raz ostatni pokazał się na torze w 2008 roku. Powrócił na krótko aby wspomóc swój macieżysty klub Polonię Bydgoszcz w walce o powrót do Speedway Ekstraligi. Cel został osiągnięty, choć znany ze swojej olbrzymiej ambicj Jacek nie mógł być zadowolony ze swoich występów. Początkiem 2009 roku podpisał kontrakt warszawski w Gorzowie. Minął cały sezon, a on ani razu nie wyjechał na tor. Kibice zastanawiali się co dalej z karierą Jacka Golloba. Nie pojawiła się żadna oficjalna informacja na ten temat, nie było turnieju pożegnalnego. Tymczasem Jacek, w swoim stylu, bez błysku fleszy postanowił ostatecznie zjechać z żużlowego toru. Jak sam podkreśla - Nie chodzi o to żeby zorganizować turniej pożegnalny ważne, jakim się było zawodnikiem. Dokonałem w sporcie tego, czego chciałem.

Jacku sezon żużlowy 2009 dobiegł końca, mimo iż miałeś podpisany kontrakt warszawski z Caelum Stalą Gorzów, ani razu nie pojawiłeś się na torze. Co dalej z Twoją karierą? Czy to już definitywny koniec?
- Postanowiłem zakończyć karierę. Przed tegorocznymi rozgrywkami podpisałem co prawda kontrakt w Gorzowie Wielkopolskim, jednak od początku ustaliliśmy, iż nie będę zabiegał o starty w tym klubie. W trakcie rozgrywek nie pojawiły się jakieś ciekawe propozycje, ponadto mam już swoje lata i powiedziałem pas, definitywny koniec ze speedway’em. Dokonałem w sporcie tego, czego chciałem.

Kiedy właściwie postanowiłeś, że zakończysz swoją sportową karierę?
- Wszystko zaczęło się od feralnej kontuzji w Szwecji. Podczas meczu ligowego w Vastervik nabawiłem się kontuzji kręgosłupa. To był początek końca mojej kariery. Wiadomo, iż taki uraz to bardzo poważna sprawa. Startowałem jeszcze przez jakiś czas, ale to zdarzenie było kluczowym.

Wiadomo, iż bardzo trudno jest zrezygnować z czegoś, co robiło się przez dwadzieścia lat. Czy nie miewasz momentów, w którym myślisz sobie „a może jeszcze trochę”?
- Z jednej strony chciałbym jeszcze pojeździć, a z drugiej te wszystkie sytuacje które teraz się wydarzyły sprawiają, że nie chciałbym sobie wyrządzić krzywdy na koniec kariery. Tym bardziej, że weszło jeszcze tylu zawodników. Nie interesuje mnie jazda gdzieś w drugiej lidze. Zawsze wychodziłem z zasady, iż jeśli rywalizować to tylko z najlepszymi, na wysokim poziomie.

Definitywnie odstawiłeś motocykl? Czy jeszcze zdarza Ci się odjechać kilka kółek?
- Na żużlu już nie startuję, jednak cały czas ścigam się na motocrossie. Oczywiście już tylko dla zabawy. W przyszłym sezonie także planuję tego typu rozrywkę. Podkreślam jednak, iż czas kiedy byłem zawodnikiem i na poważnie walczyłem o medale już minął.

Teraz kiedy zakończyłeś już starty masz chyba sporo wolnego czasu. Co porabia w wolnym czasie Jacek Gollob?
- Wydawało mi się, że jak nie będę jeździł to będę miał dużo czasu wolnego i sam nie będę wiedział co z nim zrobić. Życie pokazało jednak co innego. Jestem bardzo zajęty i brak mi czasu na wszystko. Zresztą sam wiesz jak długo umawialiśmy się na ten wywiad. Mój czas wypełnia rodzina i obowiązki, które się z tym wiążą. Pomagam ojcu, mamie, bratu. Ponadto jestem świeżo po studiach. Mam papiery na instruktora narciarstwa oraz instruktora żużlowego. Tego czasu przydałoby się znacznie więcej aby wszystko zrobić.



W latach 2004-07 Jacek Gollob bronił barw tarnowskiej Unii.

Czy trudno jest się przestawić z bycia czynnym sportowcem na - że tak powiem - normalne życie?
- Z pewnością jest to swojego rodzaju wyzwanie. Trzeba poukładać sobie życie na nowo kiedy kończy się karierę sportową. Kiedy czynnie uprawia się sport nie zwraca się uwagi na wiele kwestii, troszkę inaczej patrzy się naotaczający nas Świat. Teraz po zakończeniu kariery zweryfikowałem swoje podejście do życia. Uczę się wszystkiego na nowo.

Jacku osiągnąłeś wiele w tym sporcie. Zdobywałeś medale mistrzostw polski, byłeś Wicemistrzem Świata, z pewnością jesteś jednym z bardziej utytułowanych zawodników. Czy nie planujesz wobec tego zorganizowania jakiegoś turnieju pożegnalnego, wzorem choćby Twojego kolegi z Torunia Jacka Krzyżaniaka?
- Nie chodzi o to, żeby zorganizować turniej pożegnalny. Ważne, jakim się było zawodnikiem. Uważam, że trochę osiągnąłem w tym sporcie i mam nadzieję, że tak mnie zapamiętają kibice. Dlatego nie planuje organizacji takiego turnieju. To spore przedsięwzięcie, trzeba byłoby się dogadać z klubem w kwestii organizacji takich zawodów. Nie interesuje mnie to i nie chcę się tym zajmować. Postanowiłem zakończyć karierę i to tyle, nie muszę organizować oficjalnego pożegnania.

Najprawdopodobniej jednak nazwisko Gollob nie zniknie z żużlowego światka. I wcale nie chodzi tutaj o Twojgo brata, Tomasza. Ponoć treningi na motocrossie rozpoczął Twój syn, Oskar. Czy wobec tego będzie kroczył scieżką wydeptaną wcześniej przez Ciebie i Tomka - od motocrossu do żużla?
- No tak, wiele na to wskazuje. Oskar trenuje już na motocrossie, jednak jest to tylko przed wstęp do żużla. Co prawda, kiedyś mówiłem, że na pewno nie zostanie żużlowcem. Jednak trudno decydować o przyszłości chłopaka, który wtedy miał kilka latek. Obecnie jest już po kilku treningach, ma zadatki na dobrego zawodnika, więc jeśli chodzi o stronę sportową to nie powinno być żadnych problemów. Teraz wszystko zależy już od niego, jeżeli tylko będzie chciał spróbować swoich sił na żużlu to będę starał się mu pomóc.

Jacku tak jak już wcześniej wspomniałem wywalczyleś w swojej karierze "worek medali". Które z tych zawodów wspominasz najlepiej?
- Najmilej wspominam wszystkie imprezy mistrzowskie, w których udało mi się odnieść jakiś sukces, w więc przede wszystkim dwa tytuły Indywidualnego Mistrza Polski z lat 1998 oraz 2000. Dwukrotnie też stawałem na pierwszym miejscu w rywalizacji o Złoty Kask. Pamiętam jak seryjnie wygrywaliśmy z Tomkiem zawody o Mistrzostwo Polski Par Klubowych, dawało nam to wtedy dużo radości. Na koniec kariery udało mi się jeszcze zdobyć brąz w Finale Indywidualnych Mistrzostwach Polski w Tarnowie. Na arenie międzynarodowej nie było aż tylu sukcesów, jednak mogę się pochwalić srebrnym medalem Mistrzostw Świata Par z Brokstedt 1994. Udało mi się też zająć siódme miejsce podczas Grand Prix Polski w Bydgoszczy. Te wszystkie osiągnięcia bardzo cieszą, nikt mi tego nie odbierze co wywalczyłem sobie na torze.

Wymieniłeś szereg imprez, które zakończyły się dla Ciebie sukcesem. Gdybyś miał wymienić tylko jedną imprezę, co by nią było?
- Hm... szczególną imprezą na pewno były Mistrzostwa Polski w... motocrossie. W 1986 roku zwyciężyłem w klasie 50 FSE. To był mój pierwszy sukces w sportowej karierze. Pokonałem 40 zawodników z całego kraju. Drugie miejsce zajął wówczas mój brat Tomek, a trzeci był... Sławomir Derdziński, który także później próbował swoich sił w sporcie żużlowym.

Wiadomo, iż w życiu każdego sportowca obok sukcesów pojawiają się też porażki. Co było dla Ciebie największą porażką?
- Do tej pory żałuję, że nie udało mi się zdobyć brązowego medalu podczas Mistrzostw Polski w Bydgoszczy w 2000 roku. Przegrałem wówczas dodatkowy bieg o trzecie miejsce z Jackiem Krzyżaniakiem. Szkoda, bo gdybym wówczas stanął na podium byłbym wyżej w klasyfikacji wszystkich zawodników, którzy zdobywali medale w IMP.

Dziękuję za rozmowę.
- Również dziękuję i pozdrawiam wszystkich kibiców oraz czytelników portalu eSpeedway.pl