35,5 miliona złotych wywiozą w tym roku z Polski zagraniczni żużlowcy. To blisko 50 procent klubowych budżetów. Średni zarobek zagranicznego żużlowca w najlepszej lidze świata w sezonie 2013 wyniesie 1,2 mln zł. Jesteśmy więc wyjątkowo hojni, zwłaszcza zważywszy na to, jak płacą w innych ligach naszym zawodnikom.

Szwedzka Elitserien zajmuje drugie miejsce pod względem zamożności, ale Polacy nie mogą tam liczyć na wielkie pieniądze. Tomasz Gollob w sezonie 2011, po zdobyciu mistrzostwa świata, miał gażę na poziomie 1,1 mln zł. W ubiegłym roku nie zarobił nawet miliona.

Kontrakt Jarosława Hampela oscyluje na poziomie 0,7–0,8 mln zł, a trzeba wiedzieć, iż jeździ on w VMS Elit, najbogatszym szwedzkim klubie. Generalnie stawki dla naszych żużlowców nie przekraczają pół miliona złotych. W Danii można zarobić maksymalnie 5000 euro ryczałtem za mecz, ale to jest kwota przeznaczona wyłącznie dla największych gwiazd. O lidze angielskiej nie ma nawet sensu wspominać.

A w Enea Ekstralidze nawet żużlowcy bez sukcesów zgarniają spokojnie milion i więcej złotych. Na okrągłą bańkę mogą liczyć, oczywiście przy odpowiedniej zdobyczy punktowej, ubiegłoroczni outsiderzy cyklu Grand Prix: Bjarne Pedersen i Hans Andersen. Milion mają też ludzie bez żadnych sukcesów na arenie międzynarodowej, jak Daniel Nermark czy Jurica Pavlić.

Jako nacja najbardziej na występach w naszej lidze skorzystają w 2013 roku Duńczycy, którzy łącznie (8 zawodników) mają szansę zarobić 10,1 mln zł. Kolejne miejsce zajmują: Szwedzi (8 żużlowców) – 7,7 mln zł, Australijczycy (4) – 5,5 i Rosjanie (3) 4,4. Patrząc na cyfry trudno się dziwić, że stranieri mają kasę na najlepszych tunerów i ciężko jest z nimi rywalizować w mistrzostwach świata. Biorąc pod uwagę środki łożone w Polsce na czarny sport aż trudno uwierzyć, że mamy tylko dwóch żużlowców zdolnych podjąć rywalizację z elitą.

– Nie wykorzystaliśmy tłustych lat polskiego żużla – zauważa Jacek Gajewski, były menedżer Unibaksu Toruń i Ryana Sullivana. – Za mało pieniędzy poszło na szkolenie, za dużo na realizację klubowych ambicji. Przez to rynek zaczął się kurczyć i nagle okazało się, że płacimy dużą kasę średniakom z zagranicy. Wina nie leży jednak po stronie zawodników, ale działaczy. Natomiast gdy idzie o gwiazdy, nie patrzyłbym na paszport. Jeśli mamy żużlowców, którzy od lat robią ponad dwieście punktów i regularnie plasują się w czołowej dwudziestce pod względem średnich, to zaglądanie im do portfela nie ma sensu. W każdej lidze jest grupa takich wyróżnionych.

Zawodnicy zagraniczni zaczynają zarabiać w Polsce dobrze niemal od samego początku. Nawet debiutanci, głównie wyróżniający się juniorzy, kasują na starcie po 10 i więcej tysięcy euro za sam podpis sprytnie wykorzystując to, że jest na nich popyt. A byłby jeszcze większy, gdyby nie wprowadzone ograniczenia, czyli konieczność wystawienia w składzie dwóch krajowych juniorów i dwóch seniorów. W środowisku działaczy mówi się, że problemem jest też polskie otoczenie zagranicznych żużlowców. Ci ludzie, przeważnie pracujący jako mechanicy, podpowiadają swoim pracodawcom, jaka jest kondycja klubu i ile mają żądać. Często prowadzą też z prezesami rozmowy kontraktowe.