15-lecie startów to niewąptliwie dobra okazja do tego, by choć przez chwilę pomyśleć o tym, jak to wszystko się zaczęło, co przez te wszystkie lata się wydarzyło...Przy okazji jubileuszu Adama Skórnickiego miałam niebywałą okazję wysłuchać wspomnień tego wspaniałego człowieka. Myślę, że warto przytoczyć je tym wszystkim, których wczoraj zabrakło na turnieju Sqóry w Poznaniu...

"…zawsze miałem racing na speedway…"

Wszystko zaczęło się od rowerów. Startowałem w lidze speedrowerowej w Lesznie i byłem pierwszym stranieri, bo przeszedłem z DKS Duszniki. Jeździliśmy na BMXach i muszę się pochwalić, że często wygrywałem z przyszłym speedrowerowym Mistrzem ¦wiata, Damianem Woźnym. Jak on gubił jakieś punkty w lidze, to tylko na Skórnickim! Wtedy jeździł jeszcze Bally, Dobrus...

Zawsze miałem racing na speedway. W Lesznie miałem dziadków, no i tak co każdy przyjazd buch- na stadion. Ze stadionu dowiedziałem się, że jak się chce zapisać do szkółki żużlowej, to trzeba mieć skończone 15 lat, więc tak sobie czekałem. No i w końcu jak już miałem te 15 lat, to poszedłem do rodziców, że potrzebuję zgodę na starty w szkółce żużlowej. A oni, jakie podpisy? Oczywiście, nie chcieli się zgodzić, czym byłem bardzo zbulwersowany, bo przecież całe życie na to czekałem, a oni mi nie chcą teraz podpisać? W końcu się zgodzili, bo pewnie myśleli, że długo nie wytrzymam, że zmęczony będę dojazdami z Poznania do Leszna, ale nie.

Najpierw były dwa simsony, setka adeptów i slalom między pachołkami na czas. Po jakimś czasie zostało nas dwudziestu pięciu , pewnie po siedmiu chętnych do motocykla. Zanim odbyłeś swój pierwszy trening, to do tego czasu zdążyłeś być pewnie na pięciu. Jesteś najpierw, przykładowo trzeci do motocykla, jadą dwaj pierwsi, Ty już podjarany, że za chwilę Twoja kolej, latasz po wszystkich i tutaj pożyczasz laciek, tam rękawiczki, jeszcze gdzie indziej gogle i bach. Leży, motor skasowany i po zawodach. Zawsze po treningu trzeba było najpierw posprzątać magazyn, żeby iść na pociąg. Trzeba było jednak wcześniej udać się do mechaników, i powiedzieć, że się bardzo dziękuje za trening, że wszystko jest posprzątane i chcesz się udać do domu. Na co mechanik pytał: "czy szatnia posprzątana?", a ty uprzednio posprzątawszy szatnię, odpowiadasz: "tak". Na co starszyzna zawsze musiała sprawdzić, czy jest posprzątane. Szliśmy więc z nimi do szatni, a tam oczywiście dwa wiadra piasku wysypane na podłodze, które trzeba było posprzątać i potem biegiem trzysta na godzinę, żeby zdążyć na pociąg. Z Poznania z PKP na PKS, na autobus do Dusznik; o dwunastej w nocy w domu, a o czwartej rano pobudka, z powrotem na przystanek i but do szkoły.

Nie miałem talentu, ale bardzo chciałem jeździć. Pewnego razu, kiedy Roman Jankowski objął funkcję trenera, a ja już miałem licencję, przyszedł kryzys. Nic nie szło! Ambicja była, non stop luta, nie szło w ogóle paraboli na torze ogarnąć. Po serii upadków, mój ojciec wybrał się do Leszna na rozmowę z Romanem Jankowskim. "Panie Romanie, powiedz mi pan tylko, czy jest sens, żeby mój syn tu przyjeżdżał?"- pytał mój ojciec. Na co Roman mówi: "Ciężki moment przeżywa, ale musimy dać mu jeszcze szansę, bo różnie bywa." Później przyszło lato, na którym zostało zorganizowane zgrupowanie. A że ja całe życie blady, wąski, to wuja zaprowadził mnie do śp. lekarza, Biernaczyka, który miał mi niby przepisać jakieś diety, czy inne witaminy. Ale lekarz zamiast tego, zapytał: "jak zęby?". "No kiepskawo" mówię. "To idź zrób zęby i później do mnie przyjdź." No i faktycznie w pierwszym sezonie moich startów, zrobiłem wszystkie zęby! Osiem ubytków!

Ale wracając do zgrupowania. Całe lato ostro trenowaliśmy na stadionie, i nawet klub nam wtedy obiady fundował. Cały tydzień ostro jeździliśmy, a w piątek kaszlakiem do Boszkowa na jakiegoś kebaba, dwa piwa i ura bura, fajnie w piiiip, długie pióra ;)

Pamiętam taki trening na sali w rolniku, gdzie graliśmy dwóch na dwóch w kosza. Po nim, podszedł do mnie Bolek (Ossowski) i mówi: "zobaczysz, że za niedługo będziesz jeździł." Jakiś czas po tym nastąpił mój debiut ligowy, co prawda z zerowym dorobkiem, na co miał wpływ wypadek poprzedniego wieczora…

Wtedy, w 94 roku, były ciężkie czasy leszczyńskiego speedwaya, ale dostałem nowy silnik na debiut, który jednak trzeba było zrobić. No i robimy z Kaziem (Juskowiakiem) ten silnik i chyba Hela (Andrzej Heliński) z nami wtedy był. Miałem wypalić jakieś uszczelki pod cylinder. Nalaliśmy metanolu do miski, jedna się wyżarzyła i dajemy drugą. Musiała być fioletowa wszędzie, ale tak patrzę, że nie ma wszędzie równego koloru. Mieliśmy taki dwudziesto litrowy plastikowy baniak od metanolu i lejemy do miski. A metanol jak się pali, to tego nie widać. Był ze mną taki Roger, nikogo innego na stadionie nie było, ja dolewam, a tu glunk i warsztat w ogniu! Wszystko się pali,Rogerowi się palą kłaki. Wyleciałem za nim, Kaziu gaśnicą w warsztacie…Aż mi się po tym tydzień ręce trzęsły!

Drugi mecz był w Lesznie z Morawskim Zielona Góra i przywiozłem 5:1 w pierwszym biegu z £abędziem. Szymkowiak miał defekt, a Szańczyk się wywrócił, ale co tam- szał na trybunach, jest sukces! Trzeci mecz w Lublinie, trening dzień wcześniej. Już nawet się rozjeździłem, ale przegrałem start, idę za Rypienia. Myślę sobie: "mam go!", a ten tylko kuknął, wystawił koło, no i bęc- leżę pod bandą. Wywaliło mi kawał mięcha, złamałem palucha, ale pytam trenera: "trener, jestem w składzie?", "jesteś."- no to do Lublina!