Pierwsze porażki, pierwsze sukcesy...jest co wspominać. Przez piętnaście lat w karierze sportowej Adama Skórnickiego jednych i drugich, nazbierało się wiele. Które z nich Sqóra najlepiej wspomina? Które miały dla niego największą wartość? O tym wszystkim w trzeciej już części wspomnień tego zawodnika.

Najlepiej wspomina się te sukcesy w gronie juniorów. Szaleńcze lata, non stop śmiechy- chichy, także jest co wspominać. Na pewno miło też wspominam srebrny medal z Romanem Jankowskim w MPPK. Było to mój wieloletni idol, więc tym bardziej mnie to cieszyło. Mieliśmy co prawda minimalną szansę na złoto, ale jednak. Musieliśmy tylko wygrać ostatni bieg 5:1 z Gollobami, co w tamtych czasach było niemożliwe. Ja chciałem, żeby za mnie wystartował Damian, ale nie podjął się wyzwania. No więc wystartowaliśmy z Romanem i poszło 5:1, ale w tyte!

W Rzeszowie też było wesoło. Mieliśmy chyba 3,3,3 i w kolejnym biegu jechaliśmy z Piłą, która była takim ośrodkiem faworyzowanym przez kręgi polityczne, ą- ę…Jechałem bieg z Rafałem Dobruckim, wygrałem start, patrzę gdzie jest Damian i czekam za nim. Nagle Rafał przednik kołem przebił przez krawężnik i prosto w moje koło. Staranował mnie, ale sędzia nie wykluczył Dobrusa, tylko mnie! No więc wstałem, podjechałem pod wieżyczkę, pokazałem sędziemu kilka ciepłych gestów, podjeżdżam pod parking i mówię: "to jest cały polski, [piiip!] żużel". Ojciec Rafała, Zdzichu, to ze strachu chyba aż schował się za motory! Nagle przerwa w zawodach, przychodzi do mnie sędzia, Banaszak: "co Ty sobie gówniarzu wyobrażasz? Reputację mi psujesz". A ja mu na to :"reputację to trzeba mieć." Taki bezczelny byłem! No nic, powtórka biegu- Dobrucki z Kowalskim jadą parą na prowadzeniu, Damian coraz bardziej zaczął się napędzać i jak wlazł między nich, to Ci tylko się roztrysnęli i było 3:3. To już było dobrze. Ostatni bieg trzeba było wygrać 5:1, a że jechaliśmy z najsłabszą parą z Ostrowa, to z górki. Zielone światło, start, a my z tyłu! Jaką my wtedy piękną akcję wypracowaliśmy, jak szatany! Jeden obok drugiego, pełny gaz- ja krawężnik, Bally po płocie, na ostatnim okrążeniu ich minęliśmy. W duchu sobie myślę, co teraz? Tylko, żeby się nie wywrócić! No i dojechaliśmy na 5:1.

A na finale Mistrzostw Polski Juniorów, to aż się katapultowałem. Miałem czwarte pole, przegrałem start, bo była tam zbyt duża ilość wody polana, no i jechałem czwarty. Na prowadzeniu był Winiarz, a Andrzejek (Szymański) i Dados się cięli. Dadi zaatakował Andrzejka przy płocie, ten go lekko szturchnął i z wyjścia z łuku, Dadi odbił się od bandy i wleciał mi prosto pod koła. Jak się na siebie natknęliśmy, to tak obydwaj przelecieliśmy spory kawałek, razem z motocyklami, w powietrzu, no i nogami zerwałem taśmę, a zatrzymaliśmy się dopiero na linii trzydziestu metrów.

W Lonigo za to był rock n’ roll w wielkim stylu. To był pierwszy rok w Częstochowie, pierwszy rok w Anglii, zaczęły się jakieś schody z logistyką, zaczęło kasy brakować, a był to ostatni dzwonek do tego, żeby się załapać do Grand Prix. Nie potoczyło się tak, jak miało się potoczyć, ale teraz mogę sobie za to komentować Grand Prix w Canal+. Przeżywałem to jednak trochę, bo ostatnią kasę wydałem na silnik, no i miałem nadzieję, że ten silnik będzie dobrze przygotowany. Tak się jednak nie stało, bo od początku silnik miał taką wadę, że przerywał- wszystkie starty przegrane i dopiero punkty zdobywałem na trasie. Wtedy dostał się do Grand Prix Walasek, którego w sumie minąłem na trasie! Do Grand Prix Challange zabrakły mi tylko dwa punkty. W ostatnim wyścigu, w którym teoretycznie powinienem wygrać, bo miałem najsłabszą obsadę, po raz kolejny przegrałem start i przyjechałem taki trzeci. A było tak blisko…

Mój debiut w Indywidualnych Mistrzostwach Polski to 2006 rok, Tarnów. Nic tam jednak nie zwojowałem, ale przynajmniej jakaś przygoda była. Po pierwsze, za nami była długa podróż, co w sumie i tak nie miało wpływu na wynik. A po drugie, uparłem się na motor, na którym cały czas jeździłem, a on się nie nadawał na tor w Tarnowie. Miałem wziąć inny, stary, byłoby lepiej, a przynajmniej starty miałbym wygrane. Jednak czułem się tam bardzo dobrze, a to, że tyle kibiców przyjechało tam za mną, to jeszcze dodawało smaku.

Zdjęcia: Piotr Markowiak (adamskornicki.com)